من نویسنده نبودم اما وقتی از بین طاق مربعی چوبی بی جان در خیابان کورسو ونزیا با موهای همرنگ کهربا دیدمت، احساس کردم قرار است کلمات را بالا بیاورم. میدانی من وقتی از آن خیابان میگذرم به دفتر مجله دیر میرسم و مجبورم توهین های رئیسم را به جان بخرم اما پاهایم تنها یک راه میشناسند، راه منزل تو! چه خوب میشد اگر راه ورود به قلبت هم به من نشان میدادی چه خوب میشد یک روز بجای انکه تورا دو متری بالای سرم ببینم و تو به پرنده های ان ور خیابان توجه کنی، کنارم ببینمت. دویست و هشتاد و هشت روز گذشته تورا هرگز با رول پیچ میان انگشتانت ندیده ام اما من به یادت روزی بیست نخی به خودم آسیب میزنم. چشمانم پر میشوند و وقتی آن زن پرحرف ازم میپرسد چه شده لویی؟ میگویم دود سیگار است. دود عشق با دود سیگار فرقی هم ندارد. آتش سیگار دست من است ولی آتش عشق در دستان زیبای توست. آه امان از آن دست ها انگار از اثر آفرینش میکل آنژ بیرون آمده اند. چشمانت را نگویم هیچ نقاشی، جز خدا نمیتوانست آنهارا اینگونه پر معنا طراحی کند. دیروز در دفترمجله، میدانی در خط چاپ کار میکنم، داشتم رنگ دستگاه را تازه میکردم به یاد رنگ چشم هایت افتادم و جوهر روی پیرهنم ریخت، اشکم هم ریخت. کل روز در بازار دنبال رنگ جدید میدوییدم رئیس گفت حواس پرت شده ام و ممکن است مرا اخراج کند. نگران نباش دلبرم، او نمیتواند دخل کارم را بیاورد میپرسی چرا؟ او پدرم است آری گابریل فراری پدرم است. عاشق این است که من پسرشم اما از اینکه استعداد نوشتن ندارم متنفر است. اگر بداند عاشق یک پسر دو رگه شده ام بیشتر از من متنفر خواهد شد اما تو عاشقم باشی کافیست. البته لزومی ندارد تو عشقی به من داشته باشی، من میتوانم جای هردویمان عشق بورزم. کاش بدانم تو چه فکری راجبم میکنی یا اصلا بنده ات را زیر پایت دیده ای، من خیلی چشم های خشکی و تیره ای دارم مطمئنم وقتی بهت خیره میشوم متوجه حضور تاریکی نگاهم میشوی اما توجه نمیکنی. ناراحت بودم که چرا برایت رهگذری بیش نیستم اما دیروز در باغ وحش دیدم قو ها چگونه با غرور راه میروند و به کلاغ هایی که اطرافشان پرواز میکنند توجهی ندارند فهمیدم کار طبیعت است. یا هر شعری که راجب شمع و پروانه خوانده ام، میگویند فقط باید عاشقی کرد و گذاشت که غرور عشق لهت کند. عاه..معذرت میخواهم معشوقه عزیزم میدانی از گریه زیاد مژه هایم همچون خار شده اند و چشم هایم را سرزنش میکنند. میخواهم صدایت را بشنوم اما اصراری نیست من منتظر خواهم ماند چون میدانم هدفم از زندگی کردن عاشق تو بودن است. -لرنزو فراری