در طول سال نزدیک به شصت داستان نوشتم. داستان های غم و پیر شدن روح ها زیر بار عشقی که جهان به انسانها هدیه داده. اما هنوز معنی عشق را درک نکرده ام، سعی کرده ام تمام توانم را برای ابراز عشقی که ندارم بگذارم موفق بودم یا نبوده ام،هنوز نمیدانم. منتظر نیمه ای که ندارم بودم اما در همین اواخر متوجه شدم نیازی به احساسات آدمها ندارم، بزرگترین دشمن گونه انسان، همان هدیه ایست که احساس برتری بهشان میدهد در واقع روح انهارا کند و احمق میکند. منروحم را فروخته ام نه به شیطان بلکه با زندگی آرامی معاوضه اش کردم. فهمیده ام هرقدر بی حس باشی شمشیر عمیق تر فرو میرود اما من حس برخورد خونم با فولاد را نمیدانم پس گر تکه تکه هم شوم گریه نخواهم کرد. پس فقط زندگی میکنم و شما را تا تحمل سر آید همراهی خواهم کرد اما دنبال نخی که مارا بهم وصل میکند نباش زیرا من مال کسی نمیشوم. از سمت مایک به مایک عزیزترم.