موقعی رو به یادت میارم که چشمات رو محکم می بستی و دستات میلرزیدن و یخ زده بودن انگار که خونی تو رگ دستات جریان نداشت و عوضش چشمات توی خون غرق شده بودن. موقعی رو به یادت میارم که با تمام وجودت سعی میکردی واقعیت رو کابوس موقت خطاب کنی و دائماً مادرت رو صدا می زدی که مثل همیشه بیاد و تو رو از این کابوس بیرون بیاره و نوازشت کنه و بگه همه چی فقط خواب بوده عزیزم. موقعی رو به یادت میارم که درون تک تک حفره های قلبت دیگه ایمانی دیده نمیشد و باوری نبود به کسی که تسکینت بده. موقعی رو به یادت میارم که نگاهت دیگه معصومیت کودکی رو نداشت، تو بزرگ شده بودی اما زخمی که داشتی بزرگتر و عمیق تر. تو مثل ققنوسی از لا به لای خاکستری متولد شده بودی که حاصل سوختن خودت بود.
همچی به اندازه ی گذر عقربه ی ساعت دیواری اتاقت، زود از بین رفت و نابود شد ولی تو موندی. خواه ناخواه موندی. باید به خودت افتخار کنی. باید به خودت افتخار کنی که هنوز زنده ای و توسط خاکستر وجودت بلعیده نشدی.
همچی به اندازه ی گذر عقربه ی ساعت دیواری اتاقت، زود از بین رفت و نابود شد ولی تو موندی. خواه ناخواه موندی. باید به خودت افتخار کنی. باید به خودت افتخار کنی که هنوز زنده ای و توسط خاکستر وجودت بلعیده نشدی.