خوشحالی رو نمیشه خرید وقتی وجودت غم رو دودستی بغل گرفته باشه.اون وقته که تو عزیزترین لحظه های زندگیتم احساس غم میکنی.امان از وجودِغم ساز!نمیدونی کی و چطوری اما به خودت میای و میبینی به اندازه تموم بغض های به گل نشسته ی جهان،غُصه داری.با خودت میگی پس کِی قِصه ی غُصه های من به سر میرسه؟کی دوباره فنجون غم زدگیم رو پر کرده؟میخندی،قهقهه میزنی،شاد میشی و آنی دوباره برمی گردی به سیاره ی تاریک و ماتم زده ی درونت.خنده هات پر میکشه،قهقهه هات در نطفه خفه میشه و شادی هات به یه لحظه ی دور تبدیل میشه جوری که انگار هیچ وقت باهاش آشنا نبودی.