بخش سوم/ دستخطِ مهر برای ماه (به هنگام جدایی)
مهِ دلربای من،
ای ماهروی که به سبب وجود و روشنایت، پژواک سایهٔ لبخند در برکهی روحم سیلی محکمی بر دهان شامگاهِ فرورفته در ظلماتِ روزگارم بود. حال گرمای نوظهور تن بی پناهم را چگونه بر دست سوزِ کمرشکنِ غیابت بِسِپارم؟
یار دلفریبم، منزل بدونِ فروغِ رویت حیاتی ندارد و زوالِ فوادی که به تازگی مرمت شده، نزدیک است.
تنما میکنم، باز آی و دربِ دوستی بر این منزل باز کن.
مهِ دلربای من،
ای ماهروی که به سبب وجود و روشنایت، پژواک سایهٔ لبخند در برکهی روحم سیلی محکمی بر دهان شامگاهِ فرورفته در ظلماتِ روزگارم بود. حال گرمای نوظهور تن بی پناهم را چگونه بر دست سوزِ کمرشکنِ غیابت بِسِپارم؟
یار دلفریبم، منزل بدونِ فروغِ رویت حیاتی ندارد و زوالِ فوادی که به تازگی مرمت شده، نزدیک است.
تنما میکنم، باز آی و دربِ دوستی بر این منزل باز کن.