#سپید_323
در فصلِ غُربت
تازیانه مزن دلم را/ از ترکیدگی قلبم
ثانیهی مهربانی را
به خوشبوی تنم
وصله میدهی/ با چکهی از چشمت
بیباکی را
آموختم
بیداری را
از تاریکی
سردی
تگرگ
و
خشکی
چهار گوشهی جهان
نمیهراسم
ایمانت دارد/دلم
با تو میبارم
تا خشکی را
ببلعد سرسبزی
هر نفس
آرامش را
در مژگانت یافتم
تا
کمرِ شجاعتم را
در بامِ رویا سربلند یابم
به سردی هوا
سوت زده میگویم: «گرمایی جودم را
فراگرفته...» و تو را
فوت میکنم/ در جوهرِ آتشفشان قلم
خط به خط
دل را
به گرمایی درون میپزم از روشنی
رویاهایم با کُنشهایم ممتد
و از
اقیانوسِ خیالاتم
جاریست
خونِ لاله و یاس
در قطار واژگانِ بیدار
دل؛ زنده شد
به دشتِ دلدار
مسافرت خواهد کرد
دلم با نسیم و رایحهی پاک
در شهر راستین عشق
قدم به قدم
زنده گردد
پاهای همت و ایمان
#فاطمه_خموش_سادات
در فصلِ غُربت
تازیانه مزن دلم را/ از ترکیدگی قلبم
ثانیهی مهربانی را
به خوشبوی تنم
وصله میدهی/ با چکهی از چشمت
بیباکی را
آموختم
بیداری را
از تاریکی
سردی
تگرگ
و
خشکی
چهار گوشهی جهان
نمیهراسم
ایمانت دارد/دلم
با تو میبارم
تا خشکی را
ببلعد سرسبزی
هر نفس
آرامش را
در مژگانت یافتم
تا
کمرِ شجاعتم را
در بامِ رویا سربلند یابم
به سردی هوا
سوت زده میگویم: «گرمایی جودم را
فراگرفته...» و تو را
فوت میکنم/ در جوهرِ آتشفشان قلم
خط به خط
دل را
به گرمایی درون میپزم از روشنی
رویاهایم با کُنشهایم ممتد
و از
اقیانوسِ خیالاتم
جاریست
خونِ لاله و یاس
در قطار واژگانِ بیدار
دل؛ زنده شد
به دشتِ دلدار
مسافرت خواهد کرد
دلم با نسیم و رایحهی پاک
در شهر راستین عشق
قدم به قدم
زنده گردد
پاهای همت و ایمان
#فاطمه_خموش_سادات