خروج از دوگانه ی اصلاح طلب/اصول گرا
زنانی که در ایران با وجود تبعات سنگین آن نافرمانی مدنی (civil disobedience) می کنند شاهدی هستند بر اینکه شهروندان در دنیای امروز قدرتی بیش از آنچه تصور می کنند دارند. به عبارت دیگر، کنش سیاسی و مدنی فقط در سیاست به معنای هنجاری آن (normative politics) از جمله صندوق رای خلاصه نمی شود. من چنین روش هایی رو که متمرکز بر شهروندان در مقام کنش گر منفرد هستند توانمندسازی شهروندان (citizen empowerment) می نامم. باید دقت کنیم که تلاش در راستای تک صدایی کردن کنش سیاسی و مدنی از رهگذر انتخابات و دیگر راهکارهای هنجار گاهی به معنای سرکوب توانمندسازی شهروندان هستش (ولو ناآگاهانه)، کنشی که در چهارچوب یا پارادیم سیاسی مطلوب قدرت حاکم نمی گنجه و آلترناتیوی خارج از این پارادایم عرضه می کنه. این پارادایمِ جدید، تصویرِ کهنی که از قدرت سیاسی وجود داره رو به چالش می کشه و هر شهروند رو از یک ناظر منفعل که هر زمانی که قدرت حاکم بخواد در انتخابات مشارکت می کنه ارتقاء می ده به آن نیروی سیاسی ای که فعالانه و خارج از پارادیم مورد تایید قدرت حاکم خلاقانه کنش می کنه و توان مشروعیت زدایی از قدرت سیاسی رو هم داره و گاه حتی اون رو مجبور به پاسخ گویی هم می کنه. این کنش جایگزین (alternative action) باید تقویت بشه.
یکی از دلایلی که حکومت های غیردموکراتیک و حتی دموکراتیک به شدت چنین روایت های جایگزینی رو سرکوب می کنن دقیقا اطلاع از تاثیرگذاریشونه. البته نکته ی دیگه اینه که ایجاد هر پارادایم رقیب هم به معنای تضعیف پارادایم حاکمه. اگر چه normative politics در حال حاضر ممکنه کارکردهایی داشته باشه (که البته من به جد با دیده ی شک و تردید بهش نگاه می کنم) اما تقویت روایت های جایگزین بسیار مهمه.
t.me/pendarha
زنانی که در ایران با وجود تبعات سنگین آن نافرمانی مدنی (civil disobedience) می کنند شاهدی هستند بر اینکه شهروندان در دنیای امروز قدرتی بیش از آنچه تصور می کنند دارند. به عبارت دیگر، کنش سیاسی و مدنی فقط در سیاست به معنای هنجاری آن (normative politics) از جمله صندوق رای خلاصه نمی شود. من چنین روش هایی رو که متمرکز بر شهروندان در مقام کنش گر منفرد هستند توانمندسازی شهروندان (citizen empowerment) می نامم. باید دقت کنیم که تلاش در راستای تک صدایی کردن کنش سیاسی و مدنی از رهگذر انتخابات و دیگر راهکارهای هنجار گاهی به معنای سرکوب توانمندسازی شهروندان هستش (ولو ناآگاهانه)، کنشی که در چهارچوب یا پارادیم سیاسی مطلوب قدرت حاکم نمی گنجه و آلترناتیوی خارج از این پارادایم عرضه می کنه. این پارادایمِ جدید، تصویرِ کهنی که از قدرت سیاسی وجود داره رو به چالش می کشه و هر شهروند رو از یک ناظر منفعل که هر زمانی که قدرت حاکم بخواد در انتخابات مشارکت می کنه ارتقاء می ده به آن نیروی سیاسی ای که فعالانه و خارج از پارادیم مورد تایید قدرت حاکم خلاقانه کنش می کنه و توان مشروعیت زدایی از قدرت سیاسی رو هم داره و گاه حتی اون رو مجبور به پاسخ گویی هم می کنه. این کنش جایگزین (alternative action) باید تقویت بشه.
یکی از دلایلی که حکومت های غیردموکراتیک و حتی دموکراتیک به شدت چنین روایت های جایگزینی رو سرکوب می کنن دقیقا اطلاع از تاثیرگذاریشونه. البته نکته ی دیگه اینه که ایجاد هر پارادایم رقیب هم به معنای تضعیف پارادایم حاکمه. اگر چه normative politics در حال حاضر ممکنه کارکردهایی داشته باشه (که البته من به جد با دیده ی شک و تردید بهش نگاه می کنم) اما تقویت روایت های جایگزین بسیار مهمه.
t.me/pendarha