#حدیث_نفس_۵
#صداقت_بی_رحمانه (#brutal_honesty) باید یکی از بنیان های #روابط_صمیمی (#intimate_relationships) باشد. اینکه تا چه حد اینگونه است، نمی دانم. هیچ کدام از دو فردی که وارد رابطه ای صمیمی می شوند، تعهدی به دیگری نداده اند که #باورهای_مرکزی_شان (#central_believes) #صلب (#rigid) و #ثابت (#fixed) خواهند ماند، باورهایی که بر مبنای آن رفتار می کنند و عواطف شان شکل می گیرد. انسان به پویایی اش انسان است. بگذریم از اینکه در افواه گویا همانی بودن که بیست سال پیش بودیم، بخوانید #سکون (#inertia) و #جمود (#solidity)، تبدیل به #فضیلت_اخلاقی (#virtue) شده است آنهم به اسم #ثبات (#stability).
طرفین رابطه بیش و پیش از هر چیز متعهدند به خودشان، به این معنا که #بودن (#being) خود را به دلیل دیگری به تعویق نیندازند، سانسور نکنند و یا آنچه را که نیستند ننمایند. یکی از غیراخلاقی ترین کارهای ممکن در یک رابطه ی صمیمی نمایشی دروغین از «#خود» (#self) است. پس نه تنها ما به خود متعهدیم که خودمان باشیم بلکه طرف رابطه مان این حق را دارد که بداند با چه کسی در ارتباط صمیمی است. به همین دلیل، طرفین باید متعهد باشند به آفتابی کردن پویایی های وجودی شان (#existential_dynamics) برای آنکه دوستش می دارند.
اما از آن جهت که تضمینی نیست که جهت وجودی طرفین درگیر در رابطه ی صمیمی همواره در یک #همگرایی_متوازن (#balanced_convergence) باشد، این دو باید هر از گاهی به ارزیابی رابطه شان با در نظر گرفتن مسیری که طی می کنند بپردازند. منظورم از همگرایی متوازن حداقلی از اشتراک در #سبک_زندگی (#life_style) است که طرفین رابطه را کنار یکدیگر نگه می دارد. منشاء این اشتراک در سبک زندگی همان نحوه ی بودنی است که طرفین رابطه برای خود تعریف می کنند.
از این رو، گاه اقتضای تعهد به خود و دیگری ترک رابطه است. این به این معنا نیست که با مشاهده ی هر تفاوتی باید رابطه را کنار گذاشت. مهم آن همگرایی متوازن است. گاه «بودن» طرفین به حدی واگراست که حفظ رابطه ای اصیل را غیرممکن می سازد. به هر حال طرفین رابطه قاشق و چنگال نیستند که تنها در کنار هم حضور فیزیکی داشته باشند. #داد_و_دهش (#reciprocity) وجودی از دیگر بنیان های رابطه ای بالنده است. آنجا که داد و دهشی اصیل به دلیل واگرایی وجودی شدید میسر نیست، ترک رابطه اخلاقی ترین کار ممکن، هم در نسبت با خود و هم در نسبت با دیگری، است.
آیا ما اینگونه روابط صمیمی مان را تنطیم می کنیم؟
t.me/pendarha
#صداقت_بی_رحمانه (#brutal_honesty) باید یکی از بنیان های #روابط_صمیمی (#intimate_relationships) باشد. اینکه تا چه حد اینگونه است، نمی دانم. هیچ کدام از دو فردی که وارد رابطه ای صمیمی می شوند، تعهدی به دیگری نداده اند که #باورهای_مرکزی_شان (#central_believes) #صلب (#rigid) و #ثابت (#fixed) خواهند ماند، باورهایی که بر مبنای آن رفتار می کنند و عواطف شان شکل می گیرد. انسان به پویایی اش انسان است. بگذریم از اینکه در افواه گویا همانی بودن که بیست سال پیش بودیم، بخوانید #سکون (#inertia) و #جمود (#solidity)، تبدیل به #فضیلت_اخلاقی (#virtue) شده است آنهم به اسم #ثبات (#stability).
طرفین رابطه بیش و پیش از هر چیز متعهدند به خودشان، به این معنا که #بودن (#being) خود را به دلیل دیگری به تعویق نیندازند، سانسور نکنند و یا آنچه را که نیستند ننمایند. یکی از غیراخلاقی ترین کارهای ممکن در یک رابطه ی صمیمی نمایشی دروغین از «#خود» (#self) است. پس نه تنها ما به خود متعهدیم که خودمان باشیم بلکه طرف رابطه مان این حق را دارد که بداند با چه کسی در ارتباط صمیمی است. به همین دلیل، طرفین باید متعهد باشند به آفتابی کردن پویایی های وجودی شان (#existential_dynamics) برای آنکه دوستش می دارند.
اما از آن جهت که تضمینی نیست که جهت وجودی طرفین درگیر در رابطه ی صمیمی همواره در یک #همگرایی_متوازن (#balanced_convergence) باشد، این دو باید هر از گاهی به ارزیابی رابطه شان با در نظر گرفتن مسیری که طی می کنند بپردازند. منظورم از همگرایی متوازن حداقلی از اشتراک در #سبک_زندگی (#life_style) است که طرفین رابطه را کنار یکدیگر نگه می دارد. منشاء این اشتراک در سبک زندگی همان نحوه ی بودنی است که طرفین رابطه برای خود تعریف می کنند.
از این رو، گاه اقتضای تعهد به خود و دیگری ترک رابطه است. این به این معنا نیست که با مشاهده ی هر تفاوتی باید رابطه را کنار گذاشت. مهم آن همگرایی متوازن است. گاه «بودن» طرفین به حدی واگراست که حفظ رابطه ای اصیل را غیرممکن می سازد. به هر حال طرفین رابطه قاشق و چنگال نیستند که تنها در کنار هم حضور فیزیکی داشته باشند. #داد_و_دهش (#reciprocity) وجودی از دیگر بنیان های رابطه ای بالنده است. آنجا که داد و دهشی اصیل به دلیل واگرایی وجودی شدید میسر نیست، ترک رابطه اخلاقی ترین کار ممکن، هم در نسبت با خود و هم در نسبت با دیگری، است.
آیا ما اینگونه روابط صمیمی مان را تنطیم می کنیم؟
t.me/pendarha