-روزمرگیهای یک بزرگسال خسته
صبح از خواب بلند میشم، ساعت ۶ و نیمه، اما انگار شب قبل فقط چشمهامو بستم و باز کردم. خواب، مدتهاست که معنای استراحت نداره. بهجاش، پر از فکره: امتحان هفته آینده، شهریه دانشگاه، کار نیمهوقتی که هنوز پیداش نکردم، قبضهایی که هر ماه دارن سنگینتر میشن.
توی راه دانشگاه، به آدمهای دور و برم نگاه میکنم. بعضیا انگار مثل من با یک بارِ نامرئی روی دوششون راه میرن، بعضی دیگه عجیب بیخیال به نظر میرسن. نمیدونم، شاید اونام مثل من یاد گرفتن که دردهاشونو پشت یه نقاب قایم کنن.
سر کلاس نشستم و استاد درباره یه موضوع پیچیده حرف میزنه که باید برای امتحان بعدی حفظش کنم. اما ذهنم هزار جاست:
چطور تا آخر ماه پول جور کنم؟ اگه قبول نشم چی؟ چرا حس میکنم توی این جامعه حتی تلاشهامم بیفایدهست؟
ظهر که میشه، توی کافهتریای دانشگاه، یک ساندویچ ساده رو با هزار فکر تلخ قورت میدم. یه لحظه به دوستام نگاه میکنم. اونا هم دارن درباره همین دغدغهها حرف میزنن. انگار بزرگسالی یعنی همین: یه سری مسئولیت که روی شونههاته و یه امید نصفهنیمه که شاید یه روز بهتر بشه.
شب، خسته و بیرمق برمیگردم خونه. توی اتاقم میشینم و فکر میکنم. حس میکنم یه مسابقهست که هیچ وقت نمیبرم. اما ته قلبم، یه چیزی بهم میگه که هنوز باید ادامه بدم، چون شاید فردا، یه کم بهتر از امروز باشه. شاید هم نه. ولی همین شایدهاست که ما رو نگه داشته.
#روزمرگی
صبح از خواب بلند میشم، ساعت ۶ و نیمه، اما انگار شب قبل فقط چشمهامو بستم و باز کردم. خواب، مدتهاست که معنای استراحت نداره. بهجاش، پر از فکره: امتحان هفته آینده، شهریه دانشگاه، کار نیمهوقتی که هنوز پیداش نکردم، قبضهایی که هر ماه دارن سنگینتر میشن.
توی راه دانشگاه، به آدمهای دور و برم نگاه میکنم. بعضیا انگار مثل من با یک بارِ نامرئی روی دوششون راه میرن، بعضی دیگه عجیب بیخیال به نظر میرسن. نمیدونم، شاید اونام مثل من یاد گرفتن که دردهاشونو پشت یه نقاب قایم کنن.
سر کلاس نشستم و استاد درباره یه موضوع پیچیده حرف میزنه که باید برای امتحان بعدی حفظش کنم. اما ذهنم هزار جاست:
چطور تا آخر ماه پول جور کنم؟ اگه قبول نشم چی؟ چرا حس میکنم توی این جامعه حتی تلاشهامم بیفایدهست؟
ظهر که میشه، توی کافهتریای دانشگاه، یک ساندویچ ساده رو با هزار فکر تلخ قورت میدم. یه لحظه به دوستام نگاه میکنم. اونا هم دارن درباره همین دغدغهها حرف میزنن. انگار بزرگسالی یعنی همین: یه سری مسئولیت که روی شونههاته و یه امید نصفهنیمه که شاید یه روز بهتر بشه.
شب، خسته و بیرمق برمیگردم خونه. توی اتاقم میشینم و فکر میکنم. حس میکنم یه مسابقهست که هیچ وقت نمیبرم. اما ته قلبم، یه چیزی بهم میگه که هنوز باید ادامه بدم، چون شاید فردا، یه کم بهتر از امروز باشه. شاید هم نه. ولی همین شایدهاست که ما رو نگه داشته.
#روزمرگی