Репост из: 𝘮𝘶𝘳𝘥𝘳𝘮𝘪𝘯𝘥
سیگار نیمه سوخته رو روی میز فشار داد و بلافاصله پاکت سیگار رو برداشت و مشغول روشن کردن سیگار بعدی شد.
نیک واقعا خسته شده بود، مرد با پیراهن سفید و موهای پریشون جلوی پنجره و دودی که هر لحظه از بین لبای زخمش بیرون میومد.
«تمومش کن»
فندک مرد جرقه زد و بعد مرد به سمت نیک خم شد و سرشو کج کرد، مرد کارای اشتباه زیادی میکرد، برای لحظهای بررسی کرد که پسر راجب کدوم گناهش حرف میزد.
«سیگار کشیدن مایکل..تمومش کن!»
مرد پوزخندی زد، پسر میدونست اگه سیگار بین لباش نباشه مرد دلیلی برای نفس کشیدن نخواهد داشت. ولی بازم میخواست بیست و پنج سال بیشتر مرد رو کنار خودش داشته باشه ، حداقل روزنامه ها میگفتن که با سیگار این اتفاق میوفته..از عمرت کممیشه!؟
«به سیگار حسادت میکنی؟»
و یه سوال پر ایهام و تحقیر آمیز دیگه..پسر سرشو تکون داد.
«شاید تو..هم باید انجامش بدی»
پسر نمیدونست چه دلیلی داره ادم ها عاشق سیگار میشن و بعد پافشاری میکنن که کار درستیه..تنها دلیلی که میتونست به ذهنش بیاد این بود که شاید میخواستن بمیرن.
«که بمیرم؟!»
نگاه مرد از روی پارکت های قهوه ای سوخته گذشت و با گذشتن از شلوار جین پسر به چشم هاش رسید. پسر انتظار یه نگاه پر خشم داشت ولی نگاه های مرد خالی از هر احساسی بود، هیچ حرفی نمیزدن فقط خیره بودن پسر متوجه شد مردمک چشم های مرد حتی با تغییر نور و گذشت خورشید و پنهون شدنش بزرگ و کوچیک نمیشن.
این نیک رو کلافه میکرد، مرد با اینکه انگلیسیش خیلی عالی بود شروع کرده بود به حرف زدن به زبون مادریش که پسر رو گیج کنه وقتی پسر فرانسوی یاد گرفت مرد تصمیم گرفت هیچ حرفی نزنه و درست وقتی پسر تونست چشم های مرد رو بخونه، حالا اونارم خفه کرده بود..تنها راهی که به ذهن نیک میومد این بود که زبون اشاره یاد بگیره ولی چی؟ احتمالا بعدش مرد فلج میشد و میوفتاد رو تخت بیمارستان مرکز شهر.
اگه مرد از اون عضلاتی که ناشیانه زیر کت و شلوارش مخفی میکرد استفاده میکرد میتونست حرفای بیشتری بزنه، و مطمئنم کلمات مرد دنیا رو عوض میکردن ولی افسوس
ارتباط گرفتن با این آدم واقعا سخت بود،عمدی بود یا از ذات مرد میومد..
«نیکولاس»
پسر سریع فکرشو جمع کرد و به مرد زل زد. نگاه پر از قضاوت مرد کمی پسر رو خجالت زده کرد حس کرد نیمه لخت نشسته و عکس چشم های اکسشو تتو کرده و حالا نمیدونه چطور از سرش خلاص شه.
«قهوه ات سرد شد!»
پسر به لیوان روی میز نگاه کرد، به این فکر کرد که این کامل ترین جمله ای بود که مرد توی سه هفته گذشته گفته بود، معمولا حرفاش نه مفعول داشت نه فاعل..برای هر حرفی از بین "نمیدونم شاید و البته" یکیو انتخاب میکرد و میگفت.
بیشتر وقتا روی صندلی می نشست و داستان های عجیب غریبی مینوشت و بعد اونارو پاره میکرد و دوباره از ابتدا شروع میکرد.
نیک فکر میکرد با اینکه هیچی نمیتونه از بین حرفای مرد شکار کنه، بتونه با داستان هاش درکش کنه ولی داستاناش از خود مرد پیچیده تر بودن
یروز راجب عشق به یه پره دریایی با موهای طلایی مینوشت و فردای اون روز راجب یه خشکسالی که باعث شده بود مردم پری دریایی هارو از کف نمکی و خشک دریاها پیدا کنن و بدون اینکه به خلقتش اهمیتی بدن، خام و بی احترام.. وحشیانه بخورنش و بعد با پولکاش تفنگ هاشونو تزیین میکردن..
هیچ معنی نمیدادن، البته مرد نمیدونست پسر داستان های فلسفی و کثشعرشو میخونه، خرده کاغذارو جمع میکرد و چسب میزد و میخوند .. فرداش به مرد میگفت خبر نداره اون تیکه کاغذا کجان.
دلش میخاست ساعت ها با مرد حرف بزنه ولی در نهایت نیک حرف میزد و مرد فقط شنونده بود از مکالمه های خاموش متنفر بود. ولی میدونست مرد چقدر عاشق شنیدن حرفای آدماست پس ادامه میداد.
پسر لبخندی زد و قهوه رو برداشت و لعنتی به مزه اش داد..چرا اینقدر تلخ.. به مرد نگاهی کرد
مرد هم متوجه صورت جمع شده نیک شده بود و با جمع کردن پلکاش واکنشی داد.
مرد با سیگار بین انگشتاش دستشو روی سینه اش فشار داد.
دنیای پسر توی یه چشم بهم زدن خراب شد میدونست وقتی مرد اینکارو میکنه چه دردی توی سینه اش داره، سعی کرد اشکاشو مخفی کنه ولی دیر شده بود.
«لعنتی.. تو با اون قلب نیمه کارت چرا اینکارو میکنی چرا..چرا نمیخوای زنده بمونی..چرا برای من چرا..بخاطر من زندگی نمیکنی چرا..»
پسر میدونست مرد از سوال خوشش نمیاد ولی توی یه نفس از «چرا» هفت بار استفاده کرده بود.مرد سیگارشو برای اولین بار با قد بلندتری رها کرد و نفسی کشید.
«من اینجا نیستم که آزارت بدم، اگر تو از سیگار کشیدن من خوشتنمیاد..من میرم بیرون از خونه انجامش میدم»
پسر دیگه تحمل نداشت با چند قدمی که برداشت فاصله بینشونو بست و دستاشو دور گردن مرد حلقه کرد.
«دوسش دارم..وقتی لباسات همشون یه بوی مشخص میدن..وقتی نفس میکشی و یهو سرفه میکنی وقتی از درد چشم هاتو میبندی..من همه چیزو راجب تو خیلی دوست دارم،ولیشیفته اینم که تو زنده ای..پس بیشتر زنده بمون...خواهش میکنم»