👉👈


Гео и язык канала: не указан, не указан
Категория: не указана


Main channel: @imemyself20

Связанные каналы

Гео и язык канала
не указан, не указан
Категория
не указана
Статистика
Фильтр публикаций


https://t.me/lChaosherel

-خدای جنگ مصر: Seth
خدای مرگ مصر: Anubis
ومپایرا /ساحره های مو نارنجی که جادوی سیاه دارن
هرچی که به جنگ مربوط،هرج مرج باشه


🌍دنیا:
در این دنیا، قانون هیچ‌گاه مطلق نبوده است.
قرن‌هاست که زمین در سایه‌ی هرج‌ومرج جاودانه زندگی می‌کند.
جنگ‌های پایان‌ناپذیر میان جادوگران و خون‌آشام‌ها، تمدن‌های انسانی را به مرز نابودی کشاند.
هر دو گروه، خود را وارثان حقیقی قدرت می‌دانند:
جادوگران با نیروی باستانی‌شان،  برای خلق یا نابودی بهره می‌گیرند. آنان باور دارند که تعادل کیهان تنها با اراده‌ی آن ها پابرجاست.
خون‌آشام‌ها با عطش ابدی‌شان، از خون موجودات زنده نیرو می‌گیرند و جاودانگی خویش را در تاریکی پنهان کرده‌اند. برایشان انسان‌ها تنها منبع تغذیه‌اند و جادوگران دشمنانی که باید نابود شوند.

برای جلوگیری از سقوط کامل، پیمان شب و روز بسته شد. پیمانی میان رهبران دو جناح و باقی‌مانده‌ی انسان‌ها، که براساس آن قلمروها تقسیم شدند:
قلمرو روز برای جادوگران.
قلمرو شب برای خون‌آشام‌ها.

و میانه‌ای خاکستری برای انسان‌ها، که همیشه در ترس و لرزه زندگی می‌کنند.
اما این پیمان، چیزی بیش از یک نخ پوسیده نبود. زیر پوست شهرها و جنگل‌ها، زمزمه‌ی خیانت، توطئه و انتقام هر لحظه در حال اوج گرفتن بود.


--------------
📚داستان:
تو یکی از شاگردان جوان محفل جادوگران بودی. سال‌ها درس آموخته بودی، اما هیچ‌گاه فرصت نکردی خود را در میدان واقعی نشان دهی. معلمت بارها می‌گفت:
«هرج‌ومرج، استاد بزرگ‌تر از هر کلاسی است.»
زندگی‌ات قرار بود مثل همه‌ی شاگردان دیگر بگذرد: تمرین، مراقبه، آزمون‌های طاقت‌فرسا.
اما شبی تاریک، همه‌چیز تغییر کرد.
جنازه‌ی یک خون‌آشام بلندمرتبه، درست در قلب قلمرو جادوگران پیدا شد. زخم‌های بدنش نشان می‌داد که قاتل نه یک انسان عادی، نه یک جادوگر و نه حتی یک خون‌آشام دیگر بوده. ردّی ناشناخته، نشانی از نیرویی قدیمی‌تر از هر دو جناح را آشکار می‌کرد.
محفل جادوگران، برای پنهان کردن حقیقت، این پرونده را بی‌صدا به دست استاد تو سپرد. اما اشتباهی بزرگ رخ داد:
وقتی استاد برای بررسی صحنه‌ی قتل رفت، دیگر هرگز بازنگشت.
از آن لحظه، همه نگاه‌ها به تو دوخته شد. یک کارآموز کم‌تجربه، در دل جنگی خاموش و خطرناک.
تو باید پرده از رازی برمی‌داشتی که قرن‌ها دفن شده بود: وجود فرقه‌ای که می‌خواهد پیمان شب و روز را بشکند و هرج‌ومرج مطلق را به دنیا بازگرداند.

و بدتر از همه، برای رسیدن به حقیقت، مجبور شدی با دشمنان قسم‌خورده‌ات هم‌پیمان شوی. یک خون‌آشام رانده‌شده از قبیله‌اش، تنها کسی بود که سرنخ‌ها را می‌دانست.
اعتماد به او یعنی خیانت به محفل. اما بی‌اعتمادی به او، مساوی بود با نابودی کل قلمرو.

هر قدمی که برمی‌داری، مرز میان دوستی و خیانت، نور و تاریکی، جادو و خون را کمرنگ‌تر می‌کند...


https://t.me/Rayna_Land

ققنوس

🌎 دنیا:
شش موجود افسانه ای، ناظران و نگهبان دنیای لوردین، قهرمانان خود را در هر دوره ای انتخاب می‌کردند.
کسانی که برای توازن دنیا باید در مسیری از پیش تعیین شده حرکت می‌کردند.

--------------
📚داستان:
انتخاب شدن توسط ققنوس، آرزوی هر انسانی است.
اینکه زندگی تو آنقدر مهم و منحصر به فرد باشد که شعله‌های جاودانه‌ی یکی از شش موجود کیهانی، راه را برای رسیدن به سرنوشتت هموار تر کند.

به جز ققنوس.
هر کودک که توسط ققنوس انتخاب شده بود، پیش از برداشتن اولین قدم‌های سرنوشت‌سازش، کشته شده بود.
شعله‌های ققنوس جنگ به پا می‌کرد و خرابی به جا می‌گذاشت. هیچ چیزی باقی نمی‌ماند جز ویرانی.
اما تو نجات پیدا کردی.
شعله‌ی ققنوس تو را لمس کرد و برای اولین بار، یکی از قهرمانانش زنده ماند.
آن‌ها معتقدند که این دنیای پوسیده و فاسد، باید نابود شود تا تولدی دوباره ممکن شود.
تو اما با قلب و ذهن خود، هنوز تردید داری.
یعنی هیچ راهی به جز نابودی برای تو وجود ندارد؟
هر قدم تو زیر نظر شعله‌های ققنوس است. هر تصمیم، مسیر ستاره‌ها را تغییر می‌دهد.


https://t.me/feryartwork

اسب تک شاخ

🌎دنیا:
هرکس زیر ستاره‌ای به دنیا می‌آید.
ستاره‌ای که از همان لحظه‌ی نخست، راه را نشان می‌دهد؛ مسیری که دیگر هیچ‌کس توان گریز از آن را ندارد.
می‌گویند سرنوشت هر انسان پیش از تولد نوشته شده، و همه ناگزیرند در امتداد آن قدم بزنند، حتی اگر آن راه به سقوط یا مرگ ختم شود.
در این جهان، هیچ موجودی بیهوده نیست. هرکس و هرچیز تنها برای کامل کردن سرنوشت خویش آفریده شده؛ نه کمتر، نه بیشتر.
ستاره‌ها حقیقت را می‌دانند، و ما تنها مسافرانی هستیم در جاده‌ای که از پیش بر آسمان رسم شده است.

--------
📚داستان

به تو «سرگردان» می‌گویند.
نامی که بیشتر از آن‌که هویت باشد، زخم است؛ زخمی از نگاه‌هایی که آمیخته به افسوس و ترحم‌اند. مردم با دیدنت سر تکان می‌دهند، انگار تقدیرت را از پیش می‌دانند: گم‌گشتگی، بی‌پایانی.
اما تو حقیقت را در قلبت می‌دانی. تو سرگردان نیستی. تو هدف داری.
می‌دانی روزی، دیر یا زود، به آن خواهی رسید. ستاره‌ات چنین نوشته است.
چاره‌ای جز این نداری.

راه تو، ساده یا کوتاه نیست.
ستاره‌ات تو را به جست‌وجوی چیزی فرستاده که دیگران تنها در افسانه‌ها از آن یاد می‌کنند:
موجودی که قرن‌ها پیش از این دنیا رخت بربسته و نامش به اسطوره بدل شده است.

یک تک‌شاخ.

مردمان می‌خندند وقتی از سرنوشتت سخن می‌گویی.
اما در ژرفای روحت، ندایی هست که تکرار می‌کند:
«راه تو تنها با یافتن او پایان می‌یابد.»

پس ادامه می‌دهی. حتی اگر در چشم دیگران سرگردان باشی، حتی اگر هر قدم تو را دورتر کند از آرامش.
زیرا خوب می‌دانی: تنها آن تک‌شاخ است که سرنوشتت را کامل می‌کند.


https://t.me/dujtrz

یه شوالیه که فنا ناپذیره و چهره اش داخل کلاهخود معلوم نیست

🌎دنیا:
شبی از شب‌ها، ماه ربوده شد.
نه آرام آرام، بلکه ناگهانی، همانند دزد ماهری که تنها چراغ آسمان را در مشت تاریکی انداخت. از آن شب، تاریکی مطلق بر زمین حاکم شد. و تاریکی، چیزی نبود جز پناهگاهی برای شیاطین.

موجوداتی جهنمی که سالیان دراز از نور ماه گریخته بودند، اکنون آزادانه در شب‌های بی‌پایان می‌خزیدند، می‌دریدند و شکار می‌کردند. انسان‌ها دیگر بی‌دفاع‌ترین شکار این سرزمین بودند. اما تاریخ نشان داده بود که بشر هرگز بی‌سلاح در برابر مرگ زانو نمی‌زند.
از دل همان تاریکی، نخستین شعله‌ها زاده شد. انسان با ابتدایی‌ترین وردهای جادو و ساده‌ترین ابزارها، به شکار شکارچیانش برخاست. و با گذشت زمان، این شعله‌های کوچک بدل به آتشی بزرگ شد: ارتشی علیه تاریکی. بشریت یاد گرفت، رشد کرد و با هم متحد شد تا ضربه‌هایی کاری به موجوداتی وارد کند که خیال سلطه بر زمین داشتند.


---

📚داستان:
چه افتخاری بالاتر از آنکه زندگی فردی، فدای هدفی والا شود؟
در سرزمین ردوارین، نسلی پس از نسل، پیشگویی‌ای بر زبان‌ها جاری بود: روزی منجی از راه خواهد رسید، کسی که ماه را به آسمان بازمی‌گرداند و پایان‌بخش شب‌های بی‌انتها خواهد بود. اوست که بشریت را از بند شیاطین رها می‌سازد.

پادشاهان ردوارین، از دیرباز خود را برای چنین روزی آماده می‌کردند. بهترین شوالیه‌ها برگزیده می‌شدند. آنان زره‌هایی از فولاد سنگین به تن می‌کردند و داوطلبانه در خوابی جاوید فرو می‌رفتند، تا روزی که منجی ظهور کند و آنان در رکابش بجنگند.
تو یکی از آن شوالیه‌ها بودی.
کسی که آزادی، جوانی و زندگی خویش را فدای عهدی جاوید کرد. تو در تاریکی زره آهنین خویش محبوس شدی، در خوابی بی‌پایان، تا روز موعود.

اما شیاطین قرار نبود دست روی دست بگذارند. آنان ارتش خویش را گرد آوردند و بر ردوارین تاختند. پادشاهی شکوه‌مند، در آتش و خون به ویرانه بدل شد. ارتشی که باید در کنار منجی برمی‌خاست، به خاک سپرده شد. و تنها تو باقی ماندی.

در اعماق ویرانی، در گوشه‌ای متروک و فراموش‌شده، سال‌هاست که در زره‌ات نفس می‌کشی. سال‌هاست که صدای پیشگویی در گوشت می‌پیچد. سال‌هاست که به انتظار آن روز موعود نشسته‌ای.
اما پرسش اینجاست…
آیا روزی می‌رسد که صبرت تمام شود؟ آیا پیش از آنکه منجی پا به دنیا بگذارد، خودت دست به کار خواهی شد؟


https://t.me/leadingtothefuture

الف

🌎دنیا:

در این دنیا، هیچ‌کس واقعاً تنها نیست.
میلیاردها ستاره، میلیاردها سیاره و میلیاردها گونه‌ی هوشمند، هرکدام در سکوت و بی‌خبری از دیگری نفس می‌کشیدند.
اما روزی ورق برگشت.
سه تمدن درخشان، هر کدام با راه و فلسفه‌ای متفاوت، به نقطه‌ای رسیدند که فهمیدند در جهان تنها نیستند:
الف‌ها با جادویشان بندهای سیاره‌ی خویش را بریدند و در دل ستارگان خانه ساختند.
انسان‌ها با نوآوری و ماشین، زنجیر جاذبه را شکستند و در تاریکی فضا راهی برای بقا یافتند.
فرشتگان با ایمان و اعتقاد بی‌پایان، پرهای نورانی‌شان را گستردند و خود را به فراسوی جهان رساندند.
و برای اینکه جنگ میان این تفاوت‌ها، آینده‌ی کهکشان را به آتش نکشد، شورای بین‌کهکشانی شکل گرفت. شورایی برای صلح، عدالت و همزیستی تمدن‌ها.


---
📚داستان:

رسیدگی به جرایم میان‌ستاره‌ای، وظیفه‌ی نیروی پلیس اتحادیه بود.
نیرویی که از سه نژاد تشکیل شده و باید تضمین می‌کرد عدالت در سراسر جهان پابرجا بماند.
تو پس از سال‌ها آموزش و تلاش طاقت‌فرسا، بالاخره به صف آنان پیوستی.
اما واقعیت خیلی زود تو را ناامید کرد.
سرپرستت، یک افسر انسان دائم‌الخمر و خسته، بیشتر وقتش را در میخانه‌های فضایی می‌گذراند.
دستیار او هم، فرشته‌ای سرد و بی‌احساس، همه‌چیز را با قوانین خشک می‌سنجید و برای روح و دل هیچ ارزشی قائل نبود.
سه سال دوره‌ی کارآموزی، حالا مثل یک زندان پایان‌ناپذیر پیش رویت بود.
تا اینکه همه‌چیز تغییر کرد.
قتل مشکوک یکی از عالی‌رتبه‌ترین فرشتگان شورا، سکوت کهکشان را شکست.
پرونده‌ای که نباید هرگز به دست یک کارآموز سپرده می‌شد، ناخواسته پای تو را به ماجرایی کشاند که فراتر از هر تصورت بود.
به نظر میاد این اتحاد چیزی بیشتر تیتر کاغذ ها نیست...


https://t.me/inthearmsofthemoon

موجودی که دوسش داشته باشم و افسانه‌ای باشه.
الهه‌ها و خدایان مختلف اونی که کاربردی منطقی‌ان و واقعاً بودنشون به یه دردی می‌خوره و خیلی عوضی و روانی هم نیستند با قوانین مسخره
از یادم فرشته مهربون نیستند


🌍دنیا:
...و خدایان دنیا را به پنج قسمت تقسیم کردند.
هر قسمت از آن برای یکی از آن ها بود.
با یک دیگر عهد کردند که نه به قلمرو یک‌دیگر تجاوز کنند و نه در امور فانی ها دخالتی مستقیم داشته باشند.
آن‌ها تنها ناظر و مراقب بودند، اربابانی خاموش که از دور بر جهان می‌نگریستند. و برای قرن‌ها، این عهد پابرجا ماند. هیچ سرزمینی از وجود دیگری خبر نداشت. میانشان دریایی بی‌پایان گسترده بود؛ دریایی که پر از هیولاهای بی‌رحم و نگهبانان ناشناخته بود.
اما روزی رسید که انسان، بزرگ‌ترین سد را هم شکست: دریا.
آن‌ها کشتی ساختند، امواج را شکافتند و پا به قلمروهایی گذاشتند که برایشان ممنوع بود. با این فتح، پرده‌ها کنار رفت. مرزها لرزیدند. و این تازه آغاز جنگی بود که تنها خدایان توان مهار آن را داشتند…


---

📚داستان:
تو خشمگین نیستی از اینکه فراموش شدی.
تو خشمگین نیستی از اینکه دیگر قربانی و پیشکشی بر پله‌های معبدت ریخته نمی‌شود.
خشم واقعی تو از چیز دیگری‌ست: جایگاهت را از تو گرفتند.
مردمت را کشتند، جنگل‌هایت را به آتش کشیدند، و معابدت را غارت کردند.
تو هشدار دادی. بارها فریاد زدی که این آتش، همه را خواهد بلعید. که این جنگ، نه برای یک قبیله، بلکه برای تمام جهان نابودی به بار خواهد آورد.
اما برادران و خواهرانت تنها خندیدند. خدایان دیگر به پیروانشان اجازه دادند به این جنگ ناعادلانه ادامه دهند.
پس تو، آن‌ها را ترک کردی.
اگر خدایان دیگر، شجاعت ادب‌کردن بندگانشان را ندارند، تو این کار را خواهی کرد.
شاید مثل گذشته قدرتی به گستردگی کوه‌ها و طوفان‌ها نداشته باشی، اما هنوز چیزی در وجودت زنده است: اراده‌ی انتقام.
تو، خدای جنگل‌ها، خدایی که می‌بخشد ولی هرگز فراموش نمی‌کند.

این بار، در قالب انسانی فانی به میان بازماندگان پیروانت بازمی‌گردی.
چشمانشان هنوز پر از امید است و در دل‌هایشان سرزنشی خاموش برای تو وجود دارد: چرا آن زمان که به کمکت نیاز داشتند، سکوت کردی؟
تو می‌دانی چرا—قوانین عهد باستان حتی تو را هم محدود می‌کرد. «هیچ خدایی نباید مستقیماً در سرنوشت فانیان دخالت کند.»
اما حالا… تو دیگر اهمیتی نمی‌دهی.
به جمع شورشیانی می‌پیوندی که رؤیای بازگرداندن شکوه و آزادی را در سر دارند. در کنارشان می‌جنگی، نه به عنوان خدا، بلکه به عنوان یکی از آنان. باقیمانده‌ی قدرتت را به کار می‌گیری، شمشیر به دست می‌گیری و در تاریکی‌ها قدم می‌زنی. انتقامت، نه فقط از انسان‌ها، که از تمام دنیایی‌ست که به عهدش خیانت کرد.


https://t.me/lmTalia

الف

🌍دنیا:
هیچ چیز در این دنیا پابرجا نیست.
کوه‌ها می‌لغزند، دریاها فرو می‌ریزند، و آسمان هر لحظه ممکن است بشکافد و آتش یا یخ از آن فرو بریزد. خاک، وفادار نیست؛ در یک روز حاصلخیز و در روز دیگر مرده. بادها می‌وزند و اقلیم‌ها را دگرگون می‌کنند.
این جهان، همانند موجودی زنده و خشمگین، نفرت خود را با هر تپش زمین، با هر طوفان و با هر زلزله نشان می‌دهد. گویی از بودن ساکنانش بیزار است و مدام می‌کوشد آن‌ها را از خود براند.
از میان همه‌ی موجودات، تنها الف‌ها یاد گرفتند چگونه با این خشم همزیستی کنند. آن‌ها آموختند پیش از وقوع فاجعه، نشانه‌هایش را ببینند. آسمان را بخوانند، صدای ریشه‌ها را بشنوند، لرزش‌های زمین را حس کنند.
آن‌ها استادان بقا شدند. نژادی که توانستند از دل صدها نابودی زنده بیرون بیایند.
اما پرسش همیشه باقی‌ست: تا کی؟
تا کی می‌توانند در این نبرد بی‌پایان با جهانی که دشمنشان است، برنده باقی بمانند؟


---

📚داستان:
از همان لحظه‌ای که یادت می‌آید، همیشه در سفر بوده‌ای.
هرگز خانه‌ای نداشتی. نه سقفی که پایدار بماند، نه سرزمینی که امن باشد. تنها چیزی که داشتی، کاروان کوچکی از الف‌ها بود که به آن‌ها «خانواده» می‌گفتی. دست‌کم تا جایی که می‌توانستی تحملشان کنی.
هر روز بیدار می‌شدی با بیم آنکه زمین دهان باز کند، یا آسمان بشکافد و صاعقه‌های مرگبار بر سرتان بریزد. مدام در حرکت، مدام در گریز.
اما برخلاف دیگران، تو خسته شدی.
خسته از انتظار. خسته از فرار.
مدت‌هاست که در دلت جرقه‌ای افتاده: شاید راهی باشد برای رهایی، شاید بشود از این سیاره‌ی نفرین‌شده گریخت.
امیدت در روزی تازه شد که به ویرانه‌ای زیر خاک رسیدی: کتابخانه‌ای مدفون. در میان ستون‌های شکسته و غبار هزارساله، کتابی را یافتی که از راهی سخن می‌گفت—راهی به جهانی دیگر. جایی دور از خشم این سیاره، جایی که آسمان پایدار است و زمین وفادار.
اما مشکل بزرگ اینجاست: راهی که کتاب نشان می‌دهد، به مکانی ختم می‌شود که دیگر در هیچ نقشه‌ای وجود ندارد. سرزمینی که گویی جهان خودش آن را پاک کرده باشد.

و حالا تو مانده‌ای با انتخابی سخت:
ماندن در کنار خانواده‌ات و ادامه‌ی فرار بی‌پایان،
یا قدم‌گذاشتن به راهی که شاید نجات باشد… یا آخرین اشتباهت.


https://t.me/tiredofyalls

فرشته

🌎دنیا:
انسان ها حریص بودند.
هرچه دستشان به آن می‌رسید، می‌دزدیدند و نابود می‌ساختند. برایشان مهم نبود چه چیزی بر سر راهشان قرار گیرد؛ زمین، دریا، جنگل یا حتی هم‌نوعانشان. تشنگی آن‌ها برای تملک، پایانی نداشت.
وقتی زمین از نفس افتاد و جز خاک سوخته و ویرانه چیزی برایشان باقی نماند، نگاهشان را به آسمان دوختند. این بار طمع کردند به بهشت؛ می خواستند شیرینی سیبی که آدم و حوا به خاطرش حاضر به گناه شدند را بچشند.
پس شروع کردند به ساختن. بر روی  خاکستر و اجساد، برجی سر برآوردند: بابل. ابزاری برای رسیدن به قلمرو خدا. اما هنوز قدم‌هایشان به آسمان نرسیده بود که ارتش بهشت بر آنان فرود آمد. فرشتگان، با شمشیرهای نور و بال‌هایی که سراسر آسمان را پوشانده بودند، طغیان انسان را سرکوب کردند. و انسانیت، برای اولین بار، شکست را با طعمی تلخ‌تر از مرگ چشید.
اما شکست، عطش آن‌ها را خاموش نکرد؛ برعکس، میلشان به بهشت را صدچندان ساخت. پس دریافتند که برای رسیدن به باغ عدن، باید فرشتگان خود را داشته باشند. فرشتگانی نه از نور، بلکه از آهن. نه از روح، بلکه از سیم و مس. موجوداتی پیچیده، بی‌احساس و فرمان‌بردار.
و این بار، در سکوت، دور از چشم خدا، در دل اعماق زمین دست به کار شدند. ساختند و تجربه کردند، بارها و بارها، تا روزی که ارتش آهنینشان برای جنگ با بهشت آماده گردد.

----------
📚داستان:
بوی دود و آهن تمام این دنیا رو در بر گرفته.
همه اینجا یک هدف دارن و اون هم رسیدن به بهشت هست.
جایی که نور آفتاب مجانی در اختیار همه است و لازم نیست برای ذره ای جا سنگ های سفت و سخت حفاری کنند.
تو و پدرت بالاخره موفق شدید راز آفرینش فرشته ها رو کشف کنید.
اینکه چه طور موجوداتی خلق کنید که روح داشته باشه و بتونه در مقابل ارتش بهشتیان حرفی برای گفتن داشته باشه.
اما قبل اینکه بتونید این موضوع رو به همه ساکنان زیر زمین اطلاع بدید، پدرت به جرم خیانت دستگیر می شه و تمامی وسایل و اموالش هم دزدیده می شن.
تو قرار نیست یه جا بشینی و نگاه کنی زحمات تو و خانواده ات این شکلی به هدر بره و منتظر اعدام پدرت باشی.
پس هرچی که برات باقی مونده و با علمی که یادگرفتی، قراره اول فرشته رو بسازی.

پلات تویست: خدایی در کار نیست، همیشه این انسان ها بودند.


https://t.me/mustbereallyserious

خون آشام/جادوگر

🌍دنیا:
در گوشه‌ای فراموش‌شده از جهان، جایی که نقشه‌ها هم جرئت نزدیک شدن به آن را ندارند، سرزمینی خشک و بی‌رحم گسترده شده است. خورشید در اینجا نه تنها می‌تابد، بلکه می‌سوزاند و پوست و جان را می‌درد. خاک این سرزمین نه حاصل‌خیز است و نه مهربان؛ هر دانه‌ای که در دلش افکنده شود یا می‌سوزد یا به خاکستر بدل می‌گردد.
قانونی در این بیابان نیست؛ عدالت، واژه‌ای گمشده و پوسیده در گوشه‌ای از خاطره‌هاست. تنها قانونی که باقی مانده، قانون بقاست. هرکس باید مراقب خویش باشد و پشت خود را جز به سایه‌اش نسپارد. اینجا سرزمین گلوله و خون است، جایی که اولین کسی که ماشه را بکشد، سرنوشت را رقم می‌زند.
--------
📚داستان:
تو زنده ماندی، نه برای زندگی، بلکه برای شکار. برای گرفتن انتقام از کسانی که همه چیزت را از تو ربودند. شبی که گروهی از راهزنان خون‌آشام‌وار به خانه‌ات حمله کردند، همه چیزت در شعله‌های نفرت و خون فرو رفت. پدر و مادرت، خانواده‌ات… همه در برابر چشمانت به خاک و خون کشیده شدند.
اما برخلاف انتظار، تو نمردی. آن‌ها اشتباه بزرگی مرتکب شدند: تو را زنده گذاشتند.
در میان ویرانی، سایه‌ای به تو نزدیک شد. یک شکارچی جایزه‌بگیر؛ زنی سرد و بی‌رحم که زندگی‌اش بر مرز مرگ می‌گذشت. او نه به خاطر داستان غم‌انگیزت، بلکه به خاطر آتش عجیب در نگاهت، تو را زیر پر و بال خود گرفت.j
از همان روز تو شاگرد او شدی. سلاح به دست گرفتی، با سایه‌ها زندگی کردی و آموختی که در جهانی چنین بی‌قانون، تنها چیزی که ارزش دارد، قدرت و بی‌رحمی است.
اما چیزی درونت با دیگران فرق داشت: تو یک خون‌آشام بودی. یکی از معدود کسانی که نفرین تاریک خون را در رگ‌های خود حمل می‌کند. با این تفاوت که خورشید، دشمن تو نبود؛ تو از شعله‌هایش نمی‌هراسی. برعکس، آفتاب برایت تنها یادآور داغی بود که بر روحت حک شده. و در این میان، تشنگی تو نه برای خون بی‌گناهان، بلکه برای خون قاتلینی بود که گذشته‌ات را ربودند.

راهی که قدم در آن گذاشتی، راهی بی‌بازگشت است. در طول مسیر با انسان‌ها و موجودات بسیاری روبه‌رو شدی؛ بعضی با شمشیر و جادو در کنارت ایستادند، بعضی دیگر خنجر را در تاریکی پشتت فرو کردند. دوستان و دشمنان، پیمان‌ها و خیانت‌ها… همه بخشی از مسیر تو شدند.


https://t.me/Deomornix

جادوگر

🌎دنیا:
کسی نمی داند از کی شروع شد، اما همه به یاد دارند که در ابتدا همه خوشحال بودند.
دیگر لازم نبود نگران مرگ باشند.
مهم نبود چه کسی، از چه نژادی یا چه مقامی داشته باشی، جاودانگی حقی بود برای همه.
اما خیلی زود همه متوجه شدند این مهبت چیزی جز یک نفرین نیست.
مرگ از دست انسان ها عصبانی بود و بشریت را به چرخه ای تکراری از زندگی محکوم کرده بود.
چرخه ای که ذهن ها را مانند جسم ها فاسد می کرد و روح ها را نابود.
دنیایی خاکستری که دیگر رنگ امید را به سختی می شد جایی پیدا کرد.

شاید کسی نداند کی این نفرین بر سرشان نازل شده است، اما همه می دادند که مرگ‌ خاطر یک نفر همه را مجازات کرده.
کسی که از مرگ می ترسید و حاضر بود برای فرار از آن به هرکاری دست بزند.
که با توجه به وضعیت کنونی، موفق هم شده است.
همه این ها تقصیر «جادوگر گریزان» است. کسی نمی داند کجاست یا چه بلایی سر اش آمده، اما همه می دانند هر روز چه کسی را لعنت کنند.
------
📚شروع داستان:
به نظر میاد مرگ هم از این وضعیت خسته شده. شاید بیکاری حوصله اون رو هم سر برده، یا صرفا از روی ترحم.
به هرحال مرگ یه راه رو جلوی انسانیت گذاشته.
«جادوگر گریزان رو پیشکش کنید تا آرامش رو برگردونم.»
تو یکی از اون آدم هایی هستی که تو راه پیدا کرد این جادوگر نفرین شده قدم برداشتی.
تنها نیستی و دوستانی در کنارت داری، اما یادت باشه، دنیای پوسیده ای که مجبور به زندگی توش شدی پر از مردگان بیداره.
کسایی که حاضرن دست به هرکاری بزنن.

باید به هدفت برسی.
چاره ای نداری.
به هرحال، تو تا ابدیت فرصت داری.

🤫 (اختیاری) پلات تویست: تو جادوگر گریزانی و هویتت رو فراموش کرده بودی.

Показано 10 последних публикаций.

2

подписчиков
Статистика канала