| رومینا حسینی |


Гео и язык канала: не указан, не указан
Категория: не указана


اینستاگرام:
@romina._hosseini
حرف هایی که بر روی دل سنگینی می‌کنند.

Связанные каналы

Гео и язык канала
не указан, не указан
Категория
не указана
Статистика
Фильтр публикаций






اشرف مخلوقات یا خاطی؟
اشرف مخلوقات یا بزهکار؟
خطایا بخشودنی‌اند؟
خطا خطا..
خطا یا افول آرزو ها؟

#اوکراین


صبح 🌥


توان بخشیدن جسمم به شما را دارم که به زمین بازگردید و در جسم من به زندگی‌تان ادامه دهید. "البته اگر منزلت جسم کوچک من، برای روح بزرگ شما کافی باشد." هرگز برای من سخت نخواهد بود، من به سرگردان بودن عادت دارم. شما بازگردید، من در سرگردانیِ ممتد، با خشنودی نگاهتان می‌کنم. باید بازگردید، چون که زمین بی حضور شما، فضاحت بار است.


شبی،
صدایی خواهم شد
و به همراه کوچ کلاغ های وحشی
در تن باد خواهم پیچید
به خانه‌ات نقل مکان خواهم کرد
و درون گوشَت، در نزدیکی ترین لایه به مغزت خواهم خندید
که می‌دانم خنده ام ویرانت می‌کند
خواب که از سرت پرید
با چهره ی اصلی خویشتن، ظاهر خواهم شد
لبخندی آرام در کنج لب می‌نشانم
و با زبانی لبریز از سخن
در سکوت، خیره نگاهت می‌کنم
تا که مرا ببوسی.


یا اینکه از مایع جنب درون ریه هایشان عطری مخصوص بسازید که تا ابد بتوان کسی را بویید که دیگر نیست.


انسان ها را پس از مرگ بسوزانید. خاکسترشان را پای نهالی بریزید. درخت که شد، کاغذش کنید. کاغذ ها را به هم بدوزید سپس دفترش کنید. و به معشوقه‌شان هدیه دهید.


ترانه های نوشته شده در دفتر را در فنجانِ سفید رنگِ سرامیکی، درون قهوه ی تازه دم کشیده، حل کردم.
آن را سر بکش، طعم بدی ندارد.
بگذار که درون معده‌‌ات تجزیه شوند و به رگ هایت برسند.
و کلمه به کلمه، حرف به حرفش درون خونت جریان پیدا کنند و با پلاکت ها هم مسیر شوند، و به قلبت برسند.
که تنها راه عاشق کردن تو، شاید همین باشد.


فس فس می‌کند.
جوهر خودکار را می‌گویم.
انگار تقصیر من است که عمرش دارد بیهوده هدر می‌رود.


[مختوم به مرگ]


یک روز گرم تابستانی. پالتویی که از پشم شیشه ساخته شده است را به تن می‌کنم. اصلا چه اهمیتی دارد که کسی چه خواهد گفت؟ اصلا چه اهمیتی دارد که آب پز خواهم شد؟ اکنون دلم خواسته و می‌پوشم. گور بابای انسان های قاضی. از خانه بیرون زده و از پله ها پایین می‌روم. بله، خانه ی ما پله دارد. ما مانند باکلاس های بالاشهر آسانسور سوار نمی‌شویم. روی میله ها سرسره بازی می‌کنیم. از خانه که بیرون رفتم راهی مترو می‌شوم. عینک دودی به چشم می‌زنم که نگاه های متعجب کمتر آزارم دهد. بالاخره مترو می‌آید و سوار می‌شوم. صندلی ها مانند همیشه پر شده اند و دو زن در حال جر و بحث هستند. یک دعوای عادی همیشگی در مترو در قسمت بانوان. بر سر جا دعوا می‌کنند. در کمال تعجب می‌بینم که یکی از آن ها کیف را بر صورت دیگری می‌کوباند و خودش روی صندلی می‌نشیند. روی زمین می‌نشینم و یک آدامس نعنایی در دهان می‌اندازم و مشغول جویدن آن می‌شوم. صدای دو تا زن که بالا سرم ایستاده اند را می‌شنوم. درباره ی من حرف می‌زنند. دیوانه خطابم می‌کنند. اهمیتی نمی‌دهم و هنذفری در گوشم می‌گذارم و آدامسم را با صدا می‌جوم.
پیاده می‌شوم و در یکی از خیابان ها قدم می‌زنم. خیس عرق شده ام. آب از موهای موج دارم می‌چکد و بر روی صورتم می‌ریزد. صورتم را با پشت دستم پاک می‌کنم و دستم را به پالتویم میمالم. وارد یک ساندویچ فروشی می‌شوم و یک بندری سفارش می‌دهم. در انتهای ساندویچ یک مگس می‌بینم و به علت گرسنگی زیاد با ولع خاصی گاز دیگری می‌زنم و سوسیس را با چاشنی مگس می‌خورم. برای مگس اعتراضی نمی‌کنم، اتفاقا خوشمزه هم بود. بدون پرداخت پول از مغازه خارج می‌شوم. گوشه ی یکی از پیاده رو ها، کنار یک پیرمرد دستفروش که کتاب های قدیمی و پاره پوره می‌فروشد می‌نشینم. یکی از کتاب ها را در دست می‌گیرم و مشغول خواندن می‌شوم و سه تای دیگرش را می‌خرم. به صورت پیرمرد که نگاه می‌کنم غم می‌بینم. یک عاروق در گلویم گیر کرده، بدون اینکه جلوی صدایش را بگیرم رهایش می‌کنم و توجه چند نفر که اطرافم هستند را به خودم جلب می‌کنم. سه کتابی که در دست دارم را به پیرمرد پس می‌دهم و پولی که پرداخت کرده بودم را پس نمی‌گیرم.
میروم.
وارد عطاری می‌شوم و مرگ موش خریداری می‌کنم. برای موش هایی که خیال کرده اند خانه ی من زادگاهشان است و غذاهایم را بی اجازه می‌بلعند. به ایستگاه مترو بازمی‌گردم و این بار مترو خلوت تر است. صندلیِ خالی هم هست، اما من روی زمین می‌نشینم.
به خانه که می‌رسم تمام لباس هایم را از تن می‌کَنم. به بدن برهنه ی خود در آینه خیره می‌شوم. یکی از سینه هایم از دیگری بزرگ تر است. استخوان لگن و دنده هایم بیرون زده اند و مانند قحطی زده های سومالی شده ام. سیگاری روشن می‌کنم و روی سرامیک دراز می‌کشم.
ناخن های پایم را لاک می‌زنم و ناخن های دستانم را کوتاه می‌کنم. روبه روی آینه می‌روم و با ماشین ریش تراش موهای حالت دارِ خیسِ ناشی از عرق را از ته می‌زنم.
سراغ خرید هایم می‌روم.
و بله، موش منم.
مرگ در انتظار من است.
زندگی همین بود که من کردم. خودم بودم و خودم بودم. همین برای من کافیست. من سهم خود را زیستم.
مرگ.


می گویند مرگَت چیست؟
می‌گویم خسته از فریاد شدن و شنیده نشدن.


باید تو را اندکی زیست
تا به درک کاملی از آنچه که درون توست رسید
که جنس تو، جنس بال پروانه هاست
و تو را زیستن
معنای حقیقی زندگی‌ست
وجود تو
برای انسان جلا بخش است
که هر انسانی بدون شک به یک شِبه تو نیاز دارد
تا او را نفس بکشد و ببوید
و در آخر او را زندگی کند.




برای حرف آخر امشب بگویم،
زیبایی اصلی نهفته در روح ماست که ظاهر عاجز به بیان آن است. هرچند که تعداد کثیری از افراد ظاهرپسندند، یعنی در نگاه اول آنچه که به چشم هایشان می‌آید ظاهر یک فرد است و بر اساس چهره یا اندامش با او برخورد می‌کنند.
در صورتی که اول از همه باید انسان ها را شناخت و زان پس رفتاری را که لایق و درخور آنهاست برایشان در نظر گرفت.
و هیچ وقت نباید دو نکته را فراموش کرد؛
یک اینکه، ظاهر ما دست خودمان نبوده و به جای اینکه درگیر زیبایی ظاهر خود شویم و خودمان را زیر تیغ جراحی بیاندازیم، درگیر زیبایی باطنی خود باشیم و برای تکمیل کردن روح خود کوشش کنیم.
دو اینکه، تفاوت زیباست. ما هر کدام انسان هایی هستیم، با چهره های متفاوت. اگر ملاک زیبایی یک چیز مشخص بود و بر اساس واحد مشخصی اندازه گیری می‌شد، همه ما شبیه به یکدیگر بودیم. پس "تفاوت زیباست"


من هر بار با او حرف می‌زنم ذهنم برای نوشتن بازتر می‌شود. او کم حرف می‌زند اما هر حرفی که از دهانش خارج می‌شود را بی شک باید با طلا نوشت. یعنی میدانید، او بیهوده سخن نمی‌گوید. یعنی به عقیده ی او کلمات با ارزش تر از آنند که بازیچه ی زبان ما شوند. او ادعایی ندارد اما از خیلی ها کامل تر است. او خود خدایی‌ست که خود را بزرگ نمی‌شمارد و بی شک همین او را تا این حد فهمیده بار آورده است.
و من حسی جز حس نیاز ندارم. که احساسم می‌گوید او نیازِ من است تا همیشه این چنین در من تحول بیافریند.


شب را با اندیشیدن به روز های بهتر به پایان برسان تا صبحِ بعدی طعم شیرینی رویای دست نیافته را بدهد.


بنده خدایی آمد و گفت این نوشته‌ت کمی بی ادبی نیست؟ عکس کتاب "هنر رندانه به تخم گرفتن" را برایش فرستادم. البته که هنوز موفق به خواندن آن نشدم اما به نظرم چیز بدی نیست، همه ی ما نیاز داریم که گاهی، برخی چیز ها را به تخممان بگیریم.


لازم است کمی بیخیال باشی. یعنی زندگی را به تخمت بگیری و به آنچه که بزرگتر ها می‌گوید توجه نکنی. اگر به آنها باشد که نسل بعد هیچ هنرمندی نخواهد داشت. دنیایمان پر می‌شود از دکتر و مهندس.
که اگر موسیقی برای تسکین روح نباشد، کتابی برای تخلیه ی آنچه در ذهن کپک زده نباشد، انسان بیمار خواهد شد. حالا هر چقدر هم که دکتر در این سرزمین باشد که روح های مریض را دوا و درمان کند، به چه دردی می‌خورد؟ اصلا مگر نمی‌گویند پیشگیری بهتر از درمان است؟ در نتیجه دنیا فقط به دکتر و مهندس احتیاج ندارد. به نوازنده، به نویسنده، به خواننده، نقاش و .. محتاج است.
پس در خودت جست و جو کن. راهی را گزینش کن که در روح تو پر می‌زند. فراموش نکن ما فقط یک بار زندگی می‌کنیم. اگر آنچه که می‌خواهیم نشویم، پس از آن زندگی مزه ی شیرین بیانِ بدون عسل می‌گیرد.


روح بزرگ داشتن انسان را بزرگ خواهد کرد. اینکه آنچه را برای خودت می‌پسندی برای دیگران بخواهی، اینکه با دیدن موفقیت باقیِ آدم ها محزون نشوی.
برای داشتن روحی بزرگ ابتدا لازم است که ریشه ی حسادت را در خود بخُشکانی. سپس آنگونه با آدم ها رفتار کنی که دوست داری با تو رفتار شود.

Показано 20 последних публикаций.

282

подписчиков
Статистика канала