سالها بود که از دور نگاهش میکردم.
در ایستگاه متروکهای که هیچکس آدرسش را نمیدانست، مردی زندگی میکرد که همه او را «ناگزاد» صدا میزدند.
آدمهای زیادی به سراغش میآمدند؛ با دلهای شکسته، با سؤالهای بیجواب و با غمهایی که حتی نمیتوانستند نامشان را بگویند. او اما هیچوقت ادعای نجات کسی را نداشت. فقط گوش میداد، مینوشت و گاهی جملهای به دستشان میداد.
من از دور تماشایش میکردم و همیشه برایم سؤال بود که چرا این همه آدم بعد از دیدن او سبکتر برمیگردند. واقعاً چرا؟ چطور؟
تا اینکه یک شب جرأت کردم نزدیک شوم.
پرسیدم:
چرا این همه آدم تو را پیدا میکنند؟
کتابچه اش را بست و گفت:
شاید چون من راه را بلد نیستم، اما گم شدن را خوب میشناسم. درد داشت جمله اش را با تمام وجودم درک کردم.
برای لحظهای سکوت کردم.
آن شب فهمیدم ناگزاد شبیه فانوس نیست که راه را نشان بدهد؛ شبیه مسافری است که خودش بارها در تاریکی راه رفته و برای همین میتواند کنار آدمهای گمشده بنشیند.🫠
سالها بعد، وقتی شنیدم دیگر در آن ایستگاه نیست، تعجب نکردم،دروغ چرا غمگین شدم.
بعضی آدمها برای ماندن ساخته نشدهاند.
آنها فقط میآیند، ردّی از خود به جا میگذارند و میروند.
اما هنوز هر وقت از کنار آن ایستگاه میگذرم، حس میکنم مردی با یک کتابچه کهنه روی نیمکت نشسته است.
و هر بار با خودم میگویم:
بعضی آدمها حضور دارند، حتی وقتی مدتهاست رفتهاند.❤️🩹
در ایستگاه متروکهای که هیچکس آدرسش را نمیدانست، مردی زندگی میکرد که همه او را «ناگزاد» صدا میزدند.
آدمهای زیادی به سراغش میآمدند؛ با دلهای شکسته، با سؤالهای بیجواب و با غمهایی که حتی نمیتوانستند نامشان را بگویند. او اما هیچوقت ادعای نجات کسی را نداشت. فقط گوش میداد، مینوشت و گاهی جملهای به دستشان میداد.
من از دور تماشایش میکردم و همیشه برایم سؤال بود که چرا این همه آدم بعد از دیدن او سبکتر برمیگردند. واقعاً چرا؟ چطور؟
تا اینکه یک شب جرأت کردم نزدیک شوم.
پرسیدم:
چرا این همه آدم تو را پیدا میکنند؟
کتابچه اش را بست و گفت:
شاید چون من راه را بلد نیستم، اما گم شدن را خوب میشناسم. درد داشت جمله اش را با تمام وجودم درک کردم.
برای لحظهای سکوت کردم.
آن شب فهمیدم ناگزاد شبیه فانوس نیست که راه را نشان بدهد؛ شبیه مسافری است که خودش بارها در تاریکی راه رفته و برای همین میتواند کنار آدمهای گمشده بنشیند.🫠
سالها بعد، وقتی شنیدم دیگر در آن ایستگاه نیست، تعجب نکردم،دروغ چرا غمگین شدم.
بعضی آدمها برای ماندن ساخته نشدهاند.
آنها فقط میآیند، ردّی از خود به جا میگذارند و میروند.
اما هنوز هر وقت از کنار آن ایستگاه میگذرم، حس میکنم مردی با یک کتابچه کهنه روی نیمکت نشسته است.
و هر بار با خودم میگویم:
بعضی آدمها حضور دارند، حتی وقتی مدتهاست رفتهاند.❤️🩹
#نویسنده ھ