Roz
از کدوم بغض دل خالی شم،که نگن عقدست
از کدوم گور در بیام،که نگن مردست
از کدوم دل های سرده شیشه ای بگم
از داغ تازه تاز های سنگ فرش کهنت
از کدوم دردم بگم،وقتی در دم یه بنده
و بازدم دم صبحی،هر لحظه مرگه
وقتی مرگ سراغم نیست و من سراغ مرگم
مابین اخم مردم،لبخند چه تلخه
چطوری طی کنم دی و ببینی،نفسم نگیره
کدوم،سمت شهر به بوی قفسم اسیره
کدوم گله های زبونم و الگوم بزارم
وقتی از نیش تا بنا گوش حلقوم ستارست
کدوم مرز تن شهر من جبهه ی دلائه
که مغز حکم میکنه که سکه یه سلاحه
بین خورشید چشم های تو قصه ی یه ماهه
که گردی ها با نور میکشه چشم یه الهه
بس تنت نقش ، که به نقش بستنت
انداختن،رو بوم تیره جرم رنگ گردنت
کجا شیرتو کشیدن،بهت گفتن گریه نکن
با مرد گریه نمیکنه ، مرد کردنت
و کودکت رو درک کردم،کوه ازش در اومد
بیت بیت جاودان جا خون ازش در اومد
من گمم زیر نقطه های این خط کج
تو شبی که به نرخ روزت نون ازش در اومد
من گمم زیر زار های مادرم شبا
فکر مرد بی پدرم راحتم نزاشت
به کدوم خواسته ی برخاست ها دل ببندم وقتی
به هیچ خواسته ای وا نشد،خواهرم لباش
بگو کدوم پیله رو بیارم که پروانه شه
کدوم آب بالشه،که مرگ پر وانشه
کدوم نجم رو بیارم،ناجی فردا بشه
به پای کدوم پا بجنگم،که جنگ پا بشه
بگو کدوم رود،روی سد ها نمرده
کدوم برگ از ترس پائیز و فصل ها نمرده
کدوم،زندگی رو بکنم با اشتیاق
از دست مردم حلوا نخورده
قسم که گل زیر گلدون حرومه
با داغ دق من نون حلقوم حرومه
حق،نبوده هق هق های حقارت حقه ها
اگه چیزی باشه جز اون حرومه
کدوم حلال و بگم حلال ها بگن
دلیل دلبری رو ، دلال ها بگن
جرم لب این جنم و جلاد ها بگن
وقتی پشت داد دادم فریاد ها گلست
فرهاد من با شیرین ، یه خوابه
که یک شب هم آغوش اون شیرین بخوابه
زیر زوزه ها نمیره،جای کفتار بمیره
هنوزم حاضر با غرش شیرین بناله،تو بگو
به کدوم قصه سر بزنم،سر نزنه ها
از مهمون خونده های،سر نزده ها
از خرخره تا دست بی خیر،از قدم پا
که هی پا به پا میکنه لنگ نزنه باز
به کدوم شعر رو بیارم خودکار ندونه
ب کدوم ده رو بیارم کدخدا ندونه
قدمام و روی کدوم کوه بزارم
که مرگ بعد قله رو دست و پا ندونه
به کدوم عاشق بگم،عشق خیاله
میره گم میشه وقتی چشم میزاره
به کدوم عاشق بگم،عشق یه داره
ای که واسه عشق،دار،چه عشقی داره
به کدوم سیاست بگم سیاه رو ام
من نبودم حاضر تر از اون غیاب بودم
من از نزدیکا چه دورم،با در دیواره خونم
تو کنار جدولی و من از دیار جوبم
شما بچه های خیابون و من بچه ی خونه های خونم
توی تاروپودم محال این حال زخمیم بزاره روی پا بمونم
چه بی هیاهو تو این هین با نفس هام هی میکشم
از نبوده سفیدی آسمون بهمنم،سیاهی روی دی میکشم
به کدوم آسمون بگم آثمون بمونه
که ببینه آسمون های دل ها آستون به خونه
به کدوم آرزو بگم آرزو بمونه
حتی زیر گرگ،گرچه که عار زو بخونه
به کدوم دعا بگم،دست انتظار
به کدوم نخ،بگم انگشت بی جونه
چه جون به لب شده لبی که لال له لهاست
و مردم شهر بهش میگن هر صبح دیوونه
از کدوم فرش،عرش بسازم
که قرمزی به پا بکنه روی سنگ شهر
از کدوم وحش،دشت بسازم
ک خوی بیشه هاش بدن بوی قلبه من
از کدوم نردبون بالا برم نر بدونه،بدون شهوت هم میشه عاشق بود
از کدوم سمت نور حالا که من یدونه فانوسم وقتی دروغ تابش بود
و زیر این گل دسته ها،همش بابا میگه پوچن
بابا جون نداره جونی بده حالا دیگه دوشم
زیر کدوم سر اسیر،هی میگه دلم بیخوابه
که ناله هاش نرسیده لالایی به گوشم
به کدوم باد بگم ، دیگه برگا زردن
باخبرا خم و خیره بی خردا مردن
وقتی دیدم اولین چینه،دامن پیشونی
مادرم پدر مزار بی درختا جنگل
به کدوم ابر بگم گریه بی ثمره
وقتی گریه هات یه مزرعه رو سرسبز میکنه
گریه کن گرچه که گریه بی ثمره
گرچه که با ریختن اشک های تو سردم میکنه
از کدوم بغض دل خالی شم،که نگن عقدست
از کدوم گور در بیام،که نگن مردست
از کدوم دل های سرده شیشه ای بگم
از داغ تازه تاز های سنگ فرش کهنت
از کدوم دردم بگم،وقتی در دم یه بنده
و بازدم دم صبحی،هر لحظه مرگه
وقتی مرگ سراغم نیست و من سراغ مرگم
مابین اخم مردم،لبخند چه تلخه
چطوری طی کنم دی و ببینی،نفسم نگیره
کدوم،سمت شهر به بوی قفسم اسیره
کدوم گله های زبونم و الگوم بزارم
وقتی از نیش تا بنا گوش حلقوم ستارست
کدوم مرز تن شهر من جبهه ی دلائه
که مغز حکم میکنه که سکه یه سلاحه
بین خورشید چشم های تو قصه ی یه ماهه
که گردی ها با نور میکشه چشم یه الهه
بس تنت نقش ، که به نقش بستنت
انداختن،رو بوم تیره جرم رنگ گردنت
کجا شیرتو کشیدن،بهت گفتن گریه نکن
با مرد گریه نمیکنه ، مرد کردنت
و کودکت رو درک کردم،کوه ازش در اومد
بیت بیت جاودان جا خون ازش در اومد
من گمم زیر نقطه های این خط کج
تو شبی که به نرخ روزت نون ازش در اومد
من گمم زیر زار های مادرم شبا
فکر مرد بی پدرم راحتم نزاشت
به کدوم خواسته ی برخاست ها دل ببندم وقتی
به هیچ خواسته ای وا نشد،خواهرم لباش
بگو کدوم پیله رو بیارم که پروانه شه
کدوم آب بالشه،که مرگ پر وانشه
کدوم نجم رو بیارم،ناجی فردا بشه
به پای کدوم پا بجنگم،که جنگ پا بشه
بگو کدوم رود،روی سد ها نمرده
کدوم برگ از ترس پائیز و فصل ها نمرده
کدوم،زندگی رو بکنم با اشتیاق
از دست مردم حلوا نخورده
قسم که گل زیر گلدون حرومه
با داغ دق من نون حلقوم حرومه
حق،نبوده هق هق های حقارت حقه ها
اگه چیزی باشه جز اون حرومه
کدوم حلال و بگم حلال ها بگن
دلیل دلبری رو ، دلال ها بگن
جرم لب این جنم و جلاد ها بگن
وقتی پشت داد دادم فریاد ها گلست
فرهاد من با شیرین ، یه خوابه
که یک شب هم آغوش اون شیرین بخوابه
زیر زوزه ها نمیره،جای کفتار بمیره
هنوزم حاضر با غرش شیرین بناله،تو بگو
به کدوم قصه سر بزنم،سر نزنه ها
از مهمون خونده های،سر نزده ها
از خرخره تا دست بی خیر،از قدم پا
که هی پا به پا میکنه لنگ نزنه باز
به کدوم شعر رو بیارم خودکار ندونه
ب کدوم ده رو بیارم کدخدا ندونه
قدمام و روی کدوم کوه بزارم
که مرگ بعد قله رو دست و پا ندونه
به کدوم عاشق بگم،عشق خیاله
میره گم میشه وقتی چشم میزاره
به کدوم عاشق بگم،عشق یه داره
ای که واسه عشق،دار،چه عشقی داره
به کدوم سیاست بگم سیاه رو ام
من نبودم حاضر تر از اون غیاب بودم
من از نزدیکا چه دورم،با در دیواره خونم
تو کنار جدولی و من از دیار جوبم
شما بچه های خیابون و من بچه ی خونه های خونم
توی تاروپودم محال این حال زخمیم بزاره روی پا بمونم
چه بی هیاهو تو این هین با نفس هام هی میکشم
از نبوده سفیدی آسمون بهمنم،سیاهی روی دی میکشم
به کدوم آسمون بگم آثمون بمونه
که ببینه آسمون های دل ها آستون به خونه
به کدوم آرزو بگم آرزو بمونه
حتی زیر گرگ،گرچه که عار زو بخونه
به کدوم دعا بگم،دست انتظار
به کدوم نخ،بگم انگشت بی جونه
چه جون به لب شده لبی که لال له لهاست
و مردم شهر بهش میگن هر صبح دیوونه
از کدوم فرش،عرش بسازم
که قرمزی به پا بکنه روی سنگ شهر
از کدوم وحش،دشت بسازم
ک خوی بیشه هاش بدن بوی قلبه من
از کدوم نردبون بالا برم نر بدونه،بدون شهوت هم میشه عاشق بود
از کدوم سمت نور حالا که من یدونه فانوسم وقتی دروغ تابش بود
و زیر این گل دسته ها،همش بابا میگه پوچن
بابا جون نداره جونی بده حالا دیگه دوشم
زیر کدوم سر اسیر،هی میگه دلم بیخوابه
که ناله هاش نرسیده لالایی به گوشم
به کدوم باد بگم ، دیگه برگا زردن
باخبرا خم و خیره بی خردا مردن
وقتی دیدم اولین چینه،دامن پیشونی
مادرم پدر مزار بی درختا جنگل
به کدوم ابر بگم گریه بی ثمره
وقتی گریه هات یه مزرعه رو سرسبز میکنه
گریه کن گرچه که گریه بی ثمره
گرچه که با ریختن اشک های تو سردم میکنه