شاید گل رز تن تو رو دست باد سپردم
که بی ریشه شدم بدونت قانون ندارم
من یه دریا رو توی دلت گم کرده دیدم
تموم گلگی قطره های بارون بهانست
تموم شاخکا درختا بوی رزم و میده
که سال هاست پر نکرده حوضم و میوه
من بی خبرم تو بگو کی گلم و چیده
که تو آینه های غرور من خودم و دیده
بگو له بشم لای قانون بگم لایقا نون نمیخورن
به کدوم حکم بگم حاکما جون نمیبرن
به کدوم چشم بگم که عاشقا خون نمیکنن
وقتی آفتاب نباشه،این سایه هامون چه بیخودن
به کدوم جون باقی مونده بگم جونم صداشو
درد علاج،دیدن درمونم نگاشو
یه کلمه بگو برات هزار خط شعر مینویسم
داد بزن جلوم،من براتو کوهم صداشو
به کدوم مترسگ بگم کلاغ ها سفیدن سیاه نه
وقتی رنگین کمونشون و نمیرن بیارن
کلاغ سفیدم ، منم مثل تو ام
روی دوش من بشین بخون هی چه تیرم چه تارم
چه توهمی روی خیالم نشسته
چه خیالی روی باورم نقش میبنده
وقتی گونه هام زیر کبودی آرایشتن
روی،ته صورت من اشک میخنده
شب های بعد کار،تنها سیگارم ترانه ها بود و تنها دودم
میون دم دمی مزاجی دره ها بود گرمای پل وجودم
از کنج آجرای خونه،از کنج چشم های خونت میکنن خاطرات نگامو
صدای کدوم نالت و نشنیدم که اینجوری عذاب میده ناله هات صدامو
از بکن بپوشه تاریخ تا سلول های تاریک
از راه رفتن روی طناب های دار باریک
از قدم های سست روی کف موزاییک
روزایی از پیک تا مزه و طمع تلخ چاییت
تموم سوال هام از زندگی سکوت،این درد و به کی بگم
اگه این لحظه های آخره ، جواب مرگ و چی بدم
تموم دلخوشیم خلاصه شد تو چند خط شعر تو صفحه های دفتر
وقتی سکوتم بت میسازه از تو نعره ها چه تلخن
چه خوابی که نخواستی یه بار جای من بخوابی
چه خوابی که خیره شدی به قاب عکس خالی
لا درختا پائیز یکی بالا یکی باشه بچه پایین
واسه زندگی تا پای جون ها جای مرگ ما نیست
به کدوم کلمه ها بگم که رو به روم بشینن
که جمله ها نیان و سرم نقطه چین نزارن
به کدوم بره بگم گرگا بی تقصیرن دیگه
من یکی طاقت اینکه خورده شین ندارم
چی بگم،صدامو روی کدوم شونت بزارم
که سرم گلگی نکنه از این سادگی
بوسه ی لبامو روی کدوم گونت بزارم
که زبون لال لال بمیره از این پارگی
میون دل کدوم رز لای لاله ها اسیره
که راه میره روی من تا جای پا نمیره
تو اون فرشته ی سیاه زمین دلمی
هوایی هوایی با اینکه سایه هات زمینه
به کدوم تولد آزادی دی بگم بهمن توراهه
با اینکه یه زنجیر و تو گردنم جا گذاشته بودی
از این زندان که میلش ابریشمته
تو لا به لاشون حتی رده پا گذاشته بودی
مهم نیست من از چی نشعت میگیرم
زاغه نشینم یا پرچم میچینم
من پشت حقیقت خیلی از چیزا
که شب و روز دائما قلبن میمیرم
که بی ریشه شدم بدونت قانون ندارم
من یه دریا رو توی دلت گم کرده دیدم
تموم گلگی قطره های بارون بهانست
تموم شاخکا درختا بوی رزم و میده
که سال هاست پر نکرده حوضم و میوه
من بی خبرم تو بگو کی گلم و چیده
که تو آینه های غرور من خودم و دیده
بگو له بشم لای قانون بگم لایقا نون نمیخورن
به کدوم حکم بگم حاکما جون نمیبرن
به کدوم چشم بگم که عاشقا خون نمیکنن
وقتی آفتاب نباشه،این سایه هامون چه بیخودن
به کدوم جون باقی مونده بگم جونم صداشو
درد علاج،دیدن درمونم نگاشو
یه کلمه بگو برات هزار خط شعر مینویسم
داد بزن جلوم،من براتو کوهم صداشو
به کدوم مترسگ بگم کلاغ ها سفیدن سیاه نه
وقتی رنگین کمونشون و نمیرن بیارن
کلاغ سفیدم ، منم مثل تو ام
روی دوش من بشین بخون هی چه تیرم چه تارم
چه توهمی روی خیالم نشسته
چه خیالی روی باورم نقش میبنده
وقتی گونه هام زیر کبودی آرایشتن
روی،ته صورت من اشک میخنده
شب های بعد کار،تنها سیگارم ترانه ها بود و تنها دودم
میون دم دمی مزاجی دره ها بود گرمای پل وجودم
از کنج آجرای خونه،از کنج چشم های خونت میکنن خاطرات نگامو
صدای کدوم نالت و نشنیدم که اینجوری عذاب میده ناله هات صدامو
از بکن بپوشه تاریخ تا سلول های تاریک
از راه رفتن روی طناب های دار باریک
از قدم های سست روی کف موزاییک
روزایی از پیک تا مزه و طمع تلخ چاییت
تموم سوال هام از زندگی سکوت،این درد و به کی بگم
اگه این لحظه های آخره ، جواب مرگ و چی بدم
تموم دلخوشیم خلاصه شد تو چند خط شعر تو صفحه های دفتر
وقتی سکوتم بت میسازه از تو نعره ها چه تلخن
چه خوابی که نخواستی یه بار جای من بخوابی
چه خوابی که خیره شدی به قاب عکس خالی
لا درختا پائیز یکی بالا یکی باشه بچه پایین
واسه زندگی تا پای جون ها جای مرگ ما نیست
به کدوم کلمه ها بگم که رو به روم بشینن
که جمله ها نیان و سرم نقطه چین نزارن
به کدوم بره بگم گرگا بی تقصیرن دیگه
من یکی طاقت اینکه خورده شین ندارم
چی بگم،صدامو روی کدوم شونت بزارم
که سرم گلگی نکنه از این سادگی
بوسه ی لبامو روی کدوم گونت بزارم
که زبون لال لال بمیره از این پارگی
میون دل کدوم رز لای لاله ها اسیره
که راه میره روی من تا جای پا نمیره
تو اون فرشته ی سیاه زمین دلمی
هوایی هوایی با اینکه سایه هات زمینه
به کدوم تولد آزادی دی بگم بهمن توراهه
با اینکه یه زنجیر و تو گردنم جا گذاشته بودی
از این زندان که میلش ابریشمته
تو لا به لاشون حتی رده پا گذاشته بودی
مهم نیست من از چی نشعت میگیرم
زاغه نشینم یا پرچم میچینم
من پشت حقیقت خیلی از چیزا
که شب و روز دائما قلبن میمیرم