آدمی مسافر است. مسافر در مسیر زندگی و در مسیر زمان. آدمی در جریان سفر -زندگی- با آدمهایی، با همسفرانی آشنا میشود. قسمتی از مسیر را با همان همسفران طی میکند. فقط قسمتی از مسیر را، نه همهی آن را. مسافران دیگر را میشناسد. مسیر را تشخیص میدهد. ذوق و سلیقه خودش و همسفراناش را میشناسد. بعد از پشت سر گذاشته شدن قسمتی از مسیر، هر کسی راه خودش را میرود. قدم به مسیر منحصر بهفرد خودش میگذارد. بعد از شناخت آدمها و تشخیص خوب و بد مسیر، آدمی تنها میشود. تنهای تنها، به تنهایی خود و در مسیر خود پیش میرود. شاید تا انتهای مسیر.
ضیا