سنگِ صبور | جیم


Гео и язык канала: Весь мир, Фарси
Категория: Telegram


روزمرگی‌های یک آدم معمولی که عاشق کتاب، فیلم، موسیقی، طبیعت و نوشتن است.
لینک ناشناس:
http://t.me/HidenChat_Bot?start=328826783

Связанные каналы

Гео и язык канала
Весь мир, Фарси
Категория
Telegram
Статистика
Фильтр публикаций


زمان در وقت مطالعه کردن و درس خواندن بسیار به کندی می‌گذرد و خسته‌امان می‌کند اما وقتی به فیسبوک و انستاگرام سر می‌زنیم، -فقط سر می‌زنیم- یک‌وقت متوجه می‌شویم که سه ساعت و پنجاه و نه دقیقه گذشته و احساس خسته‌گی هم نمی‌کنیم؟!


امروز، یک روز کامل، ۲۴ ساعتِ به‌تمام معنا روز کودک است. دنیا از کودکان است، زندگی برای کودکان است و ما به کودکان حسودی نمی‌کنیم. اگر اینجا کودک داریم، روز کودک بر او مبارک و اگر نداریم، بر شماهایی که کودک درون تان هم‌چنان زنده است، مبارک باد.


از ۳۶۵ روز سال، ۳۶۴ روز آن یا روز زن است، یا روز دختر، یا روز معشوقه و یا روز مادر. از یک روز باقی‌مانده‌ی آن، نصف‌ روز، به‌ نام مرد و نصف دیگر آن به نام توالت ثبت شده است. نصف‌ روز مرد را به تمام مردان حاضر در این‌جا تبریک می‌گویم!


روستایی در بامیان
عکس: رحمت شهریار


آدم در عالم خیال بزرگ‌ می‌شود و از‌ آرمان گذشته‌اش می‌گذرد، آرمان گذشته متلاشی می‌شود و به‌صورت غبار در می‌آید و اگر زندگی تازه‌ای نباشد آدم باید آن را با همین غبار مرده باز بسازد.

شب‌های روشن| داستا یفسکی- سروش حبیبی


ما باید بخندیم و گریه کنیم. عشق بورزیم، کار کنیم، لذت ببریم و رنج بکشیم. با نوسانی بسیار در تمام طول حیات. به گمان من، انسان همین است.

گوستاو فلوبر


جای خالی بودا
عکس: رحمت شهریار


فقط شب اول شب‌های روشن را خوانده‌ام و دلم نمی‌شود ادامه‌اش را همین زودی‌ها بخوانم. دوست دارم چند روزی را با راوی که شخصیت گمنام است در کوچه‌پس‌کوچه‌های پترزبورگ قدم بزنم و بگویمش که رفیق، چقدر تو منی و من چقدر تو ام. از خودم بابت تماشای فیلم The Life List و خواندن رمان کوتاه شب‌های روشن سپاس‌گزارم.


امیدوارم این یکی را واقعا ببینید. من دوست ندارم تمام شود. فیلم را در پنج- شش وقفه باید ببینم.


خدا از ما نگیرد لذت این آشفته‌ حالی، چای شعبان، همدردی‌های مهدی و سرگذشت مشترک عارف را.




می‌بینی اسماعیل؟
چه جوان‌هایی!
صورت‌ها شان را ببین
امید رسیدن به سرزمین‌های آن طرف در صورت‌ها مشهود نیست؟

تصویر: پیکر هشت جوان اهل افغانستان که به تازه‌گی در مرز ترکیه جان باخته‌اند.
لعنت بر کسانی که ما را «اسیر پنجه‌های باز» کردند.




چقدر دلم به حال این مرد می‌سوزد. امیدوارم شما تماشایش نکنید.


پیام دریافتی دارم که این‌طور آغاز می‌شود:

سلام بر شما بانو جان!


«اثر ظلم محال است به ظالم‌ نرسد»

شاعر؟


حتما قصه‌هایی درباره افراد موفق شنیده‌اید که اول در زندگی شان چه کاره بوده‌اند و بعد از مدتی، به موفق‌ترین آدم در بین اطرافیان خود تبدیل شده است.

چند روز پیش با یکی از دوستانم به یکی از مرکزهای‌ آموزشی زبان رفته بودیم. قرار است رفیقم‌ به عنوان استاد در آنجا استخدام شود. هنگام صحبت با مسوول آن مرکز، قصه به پیشینه تدریس و آموختن زبان او رسید.

رفیقم و مسوول مرکز آموزشی بعد از چندین گپ زدن، فهمیدند که هر دو در یک مرکز آموزشی، زبان‌آموز بوده‌اند. از استادان شان گفتند و از کسی که در اول نگهبان بایسکل‌های زبان‌آموزان آن مرکز آموزشی بوده و حالا برای خودش استادی شده که سرش به تنش می‌ارزد.

وقتی از مرکز آموزشی بیرون شدیم، رفیقم قصه کرد که فلانی در اوایل نگهبان بایسکل‌های زبان‌آموزان مرکز بود ولی بعدها در همان مرکز آموزشی، آموختن زبان را شروع کرد و حالا یکی از استادان ارشد آن‌جاست.

بدون شک که خواستن توانستن است.


پاییز در جاغوری:


خدا روزی‌اش را می‌دهد

یکی از آشناهای من مرد جوانی‌ست که شش- هفت سال می‌شود عروسی کرده است. او دو فرزند دختر دارد. دختران زیبارو با چشمان بادامی. او کارگر روزمزد است؛ نان شب دخترانش به کار روز او وابسته است. وضعیت اقتصادی‌اش وخیم است.

این مرد جوان همین دو روز پیش پدر شد. به گفته‌ی خودش، سومین بار است که همسرش زیر تیغ جراحی رفته و فرزندش را به دنیا می‌آورد. یکی از شب‌ها که همسرش از قریه به او تماس گرفت و گفت همین روزهای پیش رو کابل می‌آید، او با من درد دل کرد و گفت آهی در بساط ندارد و به سختی از پس تأمین هزینه‌های زندگی چهارنفره‌اش بر می‌آید و حالا برای به‌دنیا آمدن سومین فرزندش مجبور است پول قرض بگیرد. از چه کسی؟ معلوم نیست. هیچ‌یک از نزدیکانش پول‌دار نیستند. همه کارگر هستند شبیه خودش.

بله حق با شماست، واقعا سوال خلق می‌شود که چرا او با جان همسرش بازی می‌کند و هر بار او را زیر تیغ جراحی روان می‌کند؟ فرزنددار شدن با شرایطی که او دارد، جفاست، هم در حق آن فرزند و هم در حق خودش و همسرش. اما جواب او بسیار جالب است. آدم از شنیدن آن انگشت به دهان می‌ماند: خدا روزی‌اش را می‌دهد، اولاد که نباشد، زندگی مزه ندارد و...

من که چند سالی از او کوچک‌تر هستم و به‌قول او پایم را گاو زندگی لگد نکرده است، برایش گفتم که دیگر شوق اولاددار شدن نکند زیرا مادری که سه بار برای تولد فرزندش زیر تیغ جراحی برود، دیگر جانی برای فرزنددار شدن نخواهد داشت و ممکن است چهارمین را اصلا به‌دنیا آورده نتواند و خدای نکرده.... اما کو گوش شنوا «صلاح ملک خویش خسروان دانند.»


Репост из: سنگِ صبور | جیم
آدمی مسافر است. مسافر در مسیر زندگی و در مسیر زمان‌. آدمی در جریان سفر -زندگی- با آدم‌هایی، با هم‌سفرانی آشنا می‌شود. قسمتی از مسیر را با همان هم‌سفران طی می‌کند‌. فقط قسمتی از مسیر را، نه همه‌ی آن را. مسافران دیگر را می‌شناسد. مسیر را تشخیص می‌دهد. ذوق و سلیقه‌ خودش و هم‌سفران‌اش را می‌شناسد. بعد از پشت سر گذاشته شدن قسمتی از مسیر، هر کسی راه خودش را می‌رود. قدم به مسیر منحصر به‌فرد خودش می‌گذارد. بعد از شناخت آدم‌ها و تشخیص خوب و بد مسیر، آدمی تنها می‌شود. تنهای تنها، به تنهایی خود و در مسیر خود پیش می‌رود. شاید تا انتهای مسیر.

ضیا

Показано 20 последних публикаций.