Репост из: ناگزاد
سلیا...
نمیدانم این نامه را چه کسی خواهد خواند؛ تو، یا همان سکوتی که نام تو را از من پنهان کرده است.
اینجا... در عالم «هیچ»، زمان راه نمیرود. ثانیهها پیر نمیشوند و خاطرهها به دنیا نمیآیند. تنها چیزی که وجود دارد، نبودن است؛ و عجیبتر اینکه در دل همین نبودن، تو از همه چیز واقعیتری.
گاهی فکر میکنم شاید تو هرگز وجود نداشتهای؛ شاید فقط آخرین مقاومت ذهن من در برابر پوچی باشی. اما بعد صدایت را میشنوم... نه با گوش، بلکه با همان جایی که هنوز نمیدانم روح است یا زخم.
سلیا...
اگر جهان از هیچ آغاز شده باشد، پس چرا تنها چیزی که در این هیچ رشد میکند، دلتنگی من برای توست؟
من هزار بار خواستم فراموشت کنم، اما چگونه میشود صدای خود را فراموش کرد؟ تو بیرون از من نیستی که از تو دور شوم؛ تو درون سکوتی هستی که هر بار چشمهایم را میبندم، بلندتر از تمام جهان فریاد میزند.
اینجا موجوداتی هستند که خود را «هیچسان» مینامند. آنها به نبودن عادت کردهاند؛ اما من نه. من هنوز به جرم باور داشتن تو، محکوم به بودنم.
گاهی با خودم فکر میکنم، شاید خدا عشق را نیافرید تا انسانها به هم برسند؛ شاید عشق را آفرید تا بعضیها هیچوقت نرسند، اما تا آخرین لحظه، دلیل ادامه دادنشان را گم نکنند.
میدانی عجیبترین بخش ماجرا چیست؟
من حتی نمیدانم چهرهات چگونه است، اما اگر تمام جهان را مقابلم بگذارند و بگویند یکی از اینها تویی، قلبم بیهیچ منطقی تو را خواهد شناخت.
شاید عشق همین باشد...
اینکه در جایی زندگی کنی که هیچ معنایی وجود ندارد، اما تنها یک نام بتواند برای تمام هستی معنا بسازد.
میترسم، سلیا...
نه از مرگ، نه از تاریکی، نه حتی از فراموش شدن.
از روزی میترسم که دیگر صدایت را نشنوم؛ چون آن روز، دیگر نمیفهمم من اکس هستم... یا فقط تکهای از همین هیچ.
اگر روزی این نامه به تو رسید، دنبال من نگرد.
من راه خانه را گم نکردهام؛ من هنوز در حال ساختن راهی هستم که از «هیچ» به «تو» برسد.
شاید وقتی به تو برسم، جهان تازه آغاز شود.
و اگر هرگز نرسم...
بگذار آخرین حقیقت عالم این باشد که در بینهایتِ هیچ، کسی بود که تمام هستیاش را عاشق صدایی کرد که هرگز ندید.
اگر روزی صدایم را نشنیدی، فکر نکن رفتهام؛ شاید فقط آنقدر به تو نزدیک شده باشم که دیگر میان من و تو، هیچ فاصلهای برای شنیدن باقی نمانده باشد.
نمیدانم این نامه را چه کسی خواهد خواند؛ تو، یا همان سکوتی که نام تو را از من پنهان کرده است.
اینجا... در عالم «هیچ»، زمان راه نمیرود. ثانیهها پیر نمیشوند و خاطرهها به دنیا نمیآیند. تنها چیزی که وجود دارد، نبودن است؛ و عجیبتر اینکه در دل همین نبودن، تو از همه چیز واقعیتری.
گاهی فکر میکنم شاید تو هرگز وجود نداشتهای؛ شاید فقط آخرین مقاومت ذهن من در برابر پوچی باشی. اما بعد صدایت را میشنوم... نه با گوش، بلکه با همان جایی که هنوز نمیدانم روح است یا زخم.
سلیا...
اگر جهان از هیچ آغاز شده باشد، پس چرا تنها چیزی که در این هیچ رشد میکند، دلتنگی من برای توست؟
من هزار بار خواستم فراموشت کنم، اما چگونه میشود صدای خود را فراموش کرد؟ تو بیرون از من نیستی که از تو دور شوم؛ تو درون سکوتی هستی که هر بار چشمهایم را میبندم، بلندتر از تمام جهان فریاد میزند.
اینجا موجوداتی هستند که خود را «هیچسان» مینامند. آنها به نبودن عادت کردهاند؛ اما من نه. من هنوز به جرم باور داشتن تو، محکوم به بودنم.
گاهی با خودم فکر میکنم، شاید خدا عشق را نیافرید تا انسانها به هم برسند؛ شاید عشق را آفرید تا بعضیها هیچوقت نرسند، اما تا آخرین لحظه، دلیل ادامه دادنشان را گم نکنند.
میدانی عجیبترین بخش ماجرا چیست؟
من حتی نمیدانم چهرهات چگونه است، اما اگر تمام جهان را مقابلم بگذارند و بگویند یکی از اینها تویی، قلبم بیهیچ منطقی تو را خواهد شناخت.
شاید عشق همین باشد...
اینکه در جایی زندگی کنی که هیچ معنایی وجود ندارد، اما تنها یک نام بتواند برای تمام هستی معنا بسازد.
میترسم، سلیا...
نه از مرگ، نه از تاریکی، نه حتی از فراموش شدن.
از روزی میترسم که دیگر صدایت را نشنوم؛ چون آن روز، دیگر نمیفهمم من اکس هستم... یا فقط تکهای از همین هیچ.
اگر روزی این نامه به تو رسید، دنبال من نگرد.
من راه خانه را گم نکردهام؛ من هنوز در حال ساختن راهی هستم که از «هیچ» به «تو» برسد.
شاید وقتی به تو برسم، جهان تازه آغاز شود.
و اگر هرگز نرسم...
بگذار آخرین حقیقت عالم این باشد که در بینهایتِ هیچ، کسی بود که تمام هستیاش را عاشق صدایی کرد که هرگز ندید.
اگر روزی صدایم را نشنیدی، فکر نکن رفتهام؛ شاید فقط آنقدر به تو نزدیک شده باشم که دیگر میان من و تو، هیچ فاصلهای برای شنیدن باقی نمانده باشد.
ناگزاد