Benevis
بنویس دیگه گلا پژمردن
دره رو به روت،ولی پلا رد گم کرد
جمع شدیم همه شنیدیم ملا پند گفت از
جایی که خب یکم مونده خدا مردم شن
پس بنویس سلاحت نشه جوهرش حروم
یکی بود ، یکی نبود ، شده گنبدت کبود
صحبتت نبود ولی میان تا کشتنت پهلوت
اما یادت نره اون که کشتت دشمنت نبود
یه صدایی میگفت راهی جز این نوشتن ندارم
نه جهنمیم نه توی بهشتن تبارم
نه پی شهوتم نه میگم بهش تن ندادم
نه نادون هر دو طرف نه پزشکم سوادن
من مینویسم حتی اگه شنونده نبود
پرم میپرم بی پر اگه بود یه پرنده پهلوم
من کنج این خاک واسادم که بنویسم ازت
راهی جز این نبود و نیست به این دل سیرم قسم
ببین در نمیاد پرنده ای از تو لونه در
تا وقتی عاقل بی بال میره مست تو خونه شب
زیر هرکسی بخوابی میزاره سر رو شونه شک
فقط با ترک مرفینت و کرده سر به شونه شک
شرم شعله ور شهر شروع شمع نشون شب
درد و دل دودل بدل به سمت هم نشونه رفت
تو زیرزمینی که بوده نبرد بوم و جنگ
حق بده نباشه سرمای برفشون یه فصل
پس اینجوری پیش بری مرگ رو به روته
شب توی خونه همیشه جنگ بوی خونه
پس، بیخیال تاریکی تو اون سوی نورت
تهش،واسه خوندن میخری تو چوب رو به جونت
لال واسادی عمو چون زبون توی کوره
دوره خیلی وقتا میگی جای پول توی جوبه
اصلا رد شدن از ادما ام روح گونه خوبه
وقتی زیرزمین کلمات هنوز روی بومه
بنویس دیگه جا نزن
چشمت خیسه باز ازم
خاطراتو چال کردم و
راه رفتم و باز خستم
بنویس دیگه جا نزن
چشمت خیسه باز ازم
تا ته این چاه رفتم و
باز خسته و وابستم
بنویس،شکایت کن از هرچیکه هستش
بنویس،بنویس که رنجیده قلبت
بنویس،شاید فهمیدن منظورت چیه
بنویس بنویس بنویس بنویس
قراره بمیری چند روزه دیگه
آخره شب، منم انقدر نوشتم
دستام ورم کرد ، چشمم به F رفت
نمیخواستم بدم هی تن به ذلت
خودم مردم این جسممه که زندست
تو که نمیدونی چی اومد سرم
دور و بریام کی بودن اصن
چی شد که یهویی عوض شدم ها
چی شد که پر کشیدم بیرون از قفس
مردای بد ، زن های بد
دلیل این همه دردای من
تو مغزم به فکر افکار تلخ
دوست دارم یه روزی پروانه شم
پر بگیرم پرواز کنم
مهمم نباشه مردن پیلش
دوست دارم یه روزی ققنوس بشم
که سوختن براش یه فرصت دیگست
بنویس که نگن کم اورده
فکر نکنن میخوری تو شبا غصه
بنویس که نگن بد آورده
همه چی و باخت اون موند براش عقده
نمیفهمم چیه ، گناه این دل
تکرار میشه ، دوباره این شعر
لعنت به اون ، نوشتنی که
اخرش ورقا ، مچاله میشه