این حجابهای سرخوشانه روتکو از رنگ های روشن خالص ناب بود که باعث شد منتقدان او را بهعنوان یک حسگرا و رنگگرا تحسین کنند، که این اتفاق او را آزار میداد زیرا معتقد بود که قهرمانان آثارش نیت جدی او را از دست دادهاند. برای او بومها نبردی خشونتآمیز از اضداد - عمودی در مقابل افقی، رنگهای گرم در مقابل سرد - را به نمایش میگذارند که تضادهای وجودی مدرنیته را فرا میخواند. نقاشیهای سیاه، که در سال قبل از خودکشی هنرمند شروع شد، اعتقاد روتکو را تأیید میکند که کارش شامل تراژدی است. متروک شدن بومهایی مانند«Untitled» (سیاه روی خاکستری)، رنگآلود و خفهشده با حاشیههای سفید - به جای نشان دادن فرمهای شناور آزاد یا لایههای پوشیده از آثار قبلی او - نشان میدهد که همانطور که روتکو اظهار داشت، نقاشیهای او درباره مرگ است.