˖ ݁ ˓ 𒀭𝕱𝖔𝖗 𝖉𝖊𝖆𝖗;
@Werifesteria_orzاز زمانی که از یتیم خانه فرار کردی تو زندگیت سختی های زیادی پشت سر گذاشتی و از اون زمان همیشه دنبال یک جا میگشتی که حس کنی بهش تعلق داری. اما هیچ جائی نبود که بتونه اون حس رو بهت القا کنه و بار ها تو شهر های تیوت سرگردون میشدی.
آخرین مقصدت جنگل های تاریک و سرد سومرو بود، زمانی که احساس کردی از ناامیدی زیاد داری کم میاری روی چمنهای سرد خوابیدی و به آسمون پر ستارهی شب خیره شدی و کم کم اطرافت رو به سیاهی میرفت. همون موقع بود که به خواب رفتی و یک
ویژن کرایو داخل دستت ظاهر شد اما اونقدر خسته بودی که نتونستی حتی بخاطر سرمای داخل دستت بیدار بشی و تا خود صبح فقط خوابیدی.
وقتی چشماتو باز کردی آفتاب گرم به صورتت میخورد و کل وجودت رو گرم میکرد. ابر های آبی تو آسمون بودن شکوفهها باز کرده بودن و بوی خوبی از چمنها و گردهی گلها درمیاومد... صدای گنجشکها به گوشت میخورد و اینقدر دلت رو گرم کرده بود که باعث میشد متوجه سرمای داخل دستت نشی.
درست مثل اون حس آشنا بود. زمانی که مادرت بین دست های گرمش میگرفتت و بغل گوشت لالایی میخوند،
انگار دوباره صدات میزد...
میخواست که بلند شی و دستات رو به دستان سرنوشت بدی...