𝕾𝖓𝖔𝖜


Гео и язык канала: не указан, не указан
Категория: не указана



Гео и язык канала
не указан, не указан
Категория
не указана
Статистика
Фильтр публикаций




‍ ‍ ‍ ‍ ˖ ݁ ˓ 𒀭𝕱𝖔𝖗 𝖉𝖊𝖆𝖗; @Bluemagic_00

تمام تلاشت برای کار در پیش چیوری واقعاً قابل تحسین بود!
تنها وظیفه ات این نبود که لباس بدوزی و طراحی کنی تو در راه ثابت کردن خودت ویژنتو گرفتی و اون فقط جواب نیمی از زحماتت بود.
به کل تیوات سفر کرده بودی و هرچیزی تونسته بودی برای ساختن یه شاهکار جمع کرده بودی.
هیچکس باورت نمیکرد که با دوتا قیچی با اون حجم از زخمایی که برداشتی بتونی سه تا ریفت هوند رو بخاطر یدونه سنگ تزئینی بکشی اما در نهایت توی مسابقه فشن و مد فانتین شرکت کرده بودی و برای اولین بار نفر دوم شده بودی...
قطعاً چیوری هیچوقت جایگاه نفر اول بودنش رو به دست هیچکی نمیداد اما جوری که بعنوان رقیبت بهت لبخند زد و این شروع داستانت بود و داخل جعبه ابزار هات چشمت به به ویژن هایدرو افتاد.




‍ ‍ ‍ ‍ ˖ ݁ ˓ 𒀭𝕱𝖔𝖗 𝖉𝖊𝖆𝖗; @vinittjigx

مردم بهت گفته بودن قلمتو کنار بذاری و به نوشتن ادامه ندی، انگار اون دانش بی انتها روی تو اصلا تاثیر خوبی نذاشته بود و تو با اون نقشه هایی که پر از جنایت و اشک های شخصیت های خیالی کشیده شده بود تا حدی رفته بودی که حتی فرق بین حقیقت و دنیای خیالی رو نمیتونستی تشخیص بدی.
دقیقاً مثل اون روزی که چشمات رو باز کردی و با جنازه های افتاده ی داخل اتاقت و نگاه پر التماس معشوقه ات روبرو شدی. کاملا برات دیر شده بود. هرکس که تو این اتاق بود یا مرده بود و یا داشت اخرین نفس هاش رو می‌کشید. چاره ای نداشتی جز این که با وحشت به جنگل فرار کنی و شاید هم سعی کردی فقط از خودت فرار کنی... نه خشم مردم...
وقتی دیگه از جون افتادی سایه قامت بلند و محکمش روبروت قرار گرفت...
هیچ چاره ای نداشتی که از خودت دفاع کنی همون موقع بود که خودت رو از دره ای که رو به روت بود پرت کردی.به امید این که دیگه چشم هات رو باز نکنی اما زمانی که بیدار شدی یک ویژن الکترو در دستانت بود.




‍ ‍ ‍ ‍ ˖ ݁ ˓ 𒀭𝕱𝖔𝖗 𝖉𝖊𝖆𝖗; @nightcemeteries

همیشه سعی میکردی با مردم یک رنگ باشی اما در نهایت می‌فهمیدن که تمام مدت با یه انسانی به اصطلاح «هیولا» زندگی میکردن و نمیتونستی اصالت یه کانریایی بودنت رو قایم کنی، تا ابد محکوم به عذاب کشیدن و زندگی کردن بودی.
در نهایت نفرتی که بر دلت انداخته بودن کار خودشو کرده بود و جنون بی مانندی عقلت رو از سرت پرونده بود؛ بادهای زوزه‌آمیز شاخه های درختان را تکون میداد و صدای کوبیده شدن موج به صخره ها طنین انداز میشد. شب سردی بود، مثل اکثر شب های ماندستد که تو سکوت عجیبی فرو میرفت و آخرین سرپناهت بود تا به دنبال آرامش باشی و اشکات بی صدا سرازیر میشدن، با اینحال باز هم ماه همراه ابرهایی که به ندرت آسمان رو اشغال میکردن میدرخشید، اما باز هم به محیط اطراف اش گرما نمی‌بخشید... فقط اون آوای دلنشین...
انگار وقتی همه داشتن با وحشت ازت فرار میکردن و اون تورو فرامیخوند...
در برابر لرد باربیتوس به طرز عجیبی زانو زدی و کم کم آرامشی که جسمت را در آغوش گرفت تورو به حالت انسانیت برگردوند و اشکای بی جونت روی ویژن انمو ای که جلوت رو زمین بود ریخت.




‍ ‍ ‍ ˖ ݁ ˓ 𒀭𝕱𝖔𝖗 𝖉𝖊𝖆𝖗; @kuraiii_sora

دیوانه‌ی دونستن راز های طبیعت بودی! وقتی ساعت ها در سکوت به آوای جنگل گوش میدادی تا طبق گفته های مادرت روزی اونها هم با تو حرف بزنن... همیشه توی خونه بعد مرگ مادرت با گل یادگاریش حرف میزدی و انگار احساس تعلق داشتن به اونجا بعد خشک شدن اون گل از بین رفته بود و تو خودتو فرزند طبیعت میدیدی. به یه درخت بید تکیه داده بودی و به خواب عمیقی فرو رفته بودی.
انگار داشتی تمام مدت داخل خاطرات یک فرد زندگی میکردی و اون واقعاً داشت با طبیعت حرف میزد.
تو واقعاً به شوق می اومدی اینارو میدیدی اما وقتی نگاهش به آینه برگشت باعث پریدنت از خواب شد.
تمام مدت فقط یک خاطره رو می‌دیدی. وقتی چشمات رو باز کردی اون سنگینی ویژن دندرو رو روی سینه‌ات احساس کردی و با پریدنت آرانارا های اطراف درخت ها با ترس پشت درخت ها پنهون شدن... فقط می‌خواستن مطمئن بشن که زنده ای.




‍ ‍ ‍ ˖ ݁ ˓ 𒀭𝕱𝖔𝖗 𝖉𝖊𝖆𝖗; @Castle_InSky

از زمان بچگی مردم اغلب تورو فردی «عجیب» خطاب میکردن، تنها دلیلش فقط چشمان سفیدت بودن. هنوز براشون جای تعجب داشت که چرا هر روز می‌رفتی و رو هر تخته سنگی نقاشی‌های عجیب و غریب و وحشتناک می‌کشیدی؛ گاهی با خودشون شوم خطابت می‌کردن.
اما نه، تو تنها فرزند یه تاجر اینازومائی بودی که بخاطر نقصی که چشمات داشتن و نمیتونستی چیزی جز تاریکی رو ببینی پدرت امید زیادی بهت نداشت و اما گاهی شدیدا مراقبت بود. اما در نهایت خودش بود که مدتی بعد جونشو از دست داد و تورو تنها رها کرد.
جای پدرتو پر کرده بودی، نقص و خلع هاتو به خوبی شناخته بودی و یه تاجر معروف شدی اما اگه بخوای نگاهی به اینکه چطور اون ویژن رو گرفتی بندازی؛ شاید بشه گفت، بعد از مرگ پدرت احساس تنهایی بیشتری می‌کردی و دنیا به چشمان سفیدت سیاه تر شده بود، اما هیچ چیز مانع تلاش کردنت نمی‌شد.
زمانی که فقط یک معامله رو انجام می‌دادی یک ویژن جئو در دستانت ظاهر شد.




‍ ‍ ‍ ˖ ݁ ˓ 𒀭𝕱𝖔𝖗 𝖉𝖊𝖆𝖗; @Werifesteria_orz

از زمانی که از یتیم خانه فرار کردی تو زندگیت سختی های زیادی پشت سر گذاشتی و از اون زمان همیشه دنبال یک جا می‌گشتی که حس کنی بهش تعلق داری. اما هیچ جائی نبود که بتونه اون حس رو بهت القا کنه و بار ها تو شهر های تیوت سرگردون می‌شدی.
آخرین مقصدت جنگل های تاریک و سرد سومرو بود، زمانی که احساس کردی از ناامیدی زیاد داری کم میاری روی چمن‌های سرد خوابیدی و به آسمون پر ستاره‌ی شب خیره شدی و کم کم اطرافت رو به سیاهی می‌رفت. همون موقع بود که به خواب رفتی و یک ویژن کرایو داخل دستت ظاهر شد اما اونقدر خسته بودی که نتونستی حتی بخاطر سرمای داخل دستت بیدار بشی و تا خود صبح فقط خوابیدی.
وقتی چشماتو باز کردی آفتاب گرم به صورتت می‌خورد و کل وجودت رو گرم می‌کرد. ابر های آبی تو آسمون بودن شکوفه‌ها باز کرده بودن و بوی خوبی از چمن‌ها و گرده‌ی گل‌ها درمی‌اومد... صدای گنجشک‌ها به گوشت می‌خورد و اینقدر دلت رو گرم کرده بود که باعث می‌شد متوجه سرمای داخل دستت نشی.
درست مثل اون حس آشنا بود. زمانی که مادرت بین دست های گرمش می‌گرفتت و بغل گوشت لالایی می‌خوند،
انگار دوباره صدات می‌زد...
می‌خواست که بلند شی و دستات رو به دستان سرنوشت بدی...




‍ ‍ ‍ ˖ ݁ ˓ 𒀭𝕱𝖔𝖗 𝖉𝖊𝖆𝖗; @GREECEWZW

وقتی ویژنت رو به دست آوردی که یکی از اعضای هوس او د هارث شده بودی، پدر از یکی از کوچه پس کوچه های فانتین پیدات کرده بود. زمانی که اولين‌ ماموریتت بهت داده شد خواهران و برادرانت رفته بودن تا از هیولا‌های زیر اسکله سردربیارن تو هم همراهشون رفته بودی.
از حقیقت به راحتی سر درآورده بودی اما نتونستی بقیه رو قانع کنی که از اونجا برن و ناچار تنهایی دست به کار شدی، موفق شدی شکستشون بدی و لحظه آخر که مقاومت سخت تر میشد برات محفظه انباری پنهان ترکید و همه چیز زیر آب فرو رفت و هوشیاریت رو از دست دادی. وقتی به هوش اومدی و خواستی به «پدر» که چند قدمیت ایستاده بود احترام بذاری ویژن آنمو از رو سینت پایین افتاد...




‍ ‍ ‍ ˖ ݁ ˓ 𒀭𝕱𝖔𝖗 𝖉𝖊𝖆𝖗; @killmekillmeplss

همه قطعاً میدونن با یه بار تلاش احتمال رسیدن به موفقیت خیلی پایینه؛ دقیقاً درباره ساخت کلون ها و یا به اصطلاح پاپت‌ها دقیقاً همین مشکل برای دوتوره پیش اومده بود، تو نه قلبی داشتی نه روحی که در تنت دمیده باشه. فقط یه عروسک تو خالی بودی که مدت زیادی وقتی خود دوتوره به علم ساخت کلون رسیده بود تورو رها کرد و سال ها بعد عده ای از کاشفان سومرویی با رسیدن به این مکان عجیب تورو پیدا کردن.
تو تنها کلونی بودی که بعد بیرون افتادن از محفظه از بین نرفتی.
الان مدت های آنچنان زیادی از اون قضیه نمیگذره اما تو در راه محافظت از خودت ویژن هایدرو نصیبت شد و هنوز ذهنت درگیره تو واقعاً کی هستی.‌..
شاید هم روزی کسی به دنبالت اومد؟




‍ ‍ ‍ ˖ ݁ ˓ 𒀭𝕱𝖔𝖗 𝖉𝖊𝖆𝖗; @notmproblem

قسمتی از ارتش فتویی بودن، چه افتخاری! و چقدرم حوصله سربر...
یک منبع انرژی بی پایان بودی، و فقط داشتی کارای زیر دست های عادی رو انجام میدادی و ذره ای خبری از اون «جنگیدن» و «تخلیه انرژی» نبود.
گویا برای امروز چند نفر از اعضای فتویی برای اجرای دستورات با هاربینجر شماره یازده رفته بودن و تو بین اون همه آدم عضله ای و وحشی... یه ذره بودی. گاهی با خودت فکر می‌کردی که ای کاش می‌تونستی به قدری قوی باشی که روزی با لردهای هاربینجر به ماموریت بری.
این یه حقیقت تلخ بود که هیچوقت صاحب هیچ ویژنی نشدی اما بخاطر شجاعانه جنگیدنت و نشون دادن خودت به اون هاربینجر صاحب یه دلوژن هایدرو شدی تا در جستجوی چیزی بیشتر از خدمت به زیر دستان باشی...




‍ ‍ ‍ ˖ ݁ ˓ 𒀭𝕱𝖔𝖗 𝖉𝖊𝖆𝖗; @TiffanyE_2008

چرا همه بتونن تو نه؟ از همون نوجوونی عاشق این بودی یه تیم ماجراجویی داشته باشی که ناتلان که هیچ کل تیوت رو بگردین و خودتونو بزنین به دل ماجراجویی!
اما باید حواست می‌بود که اقیانوس های اطراف اینازوما مثل بقیه اقیانوس ها نبود.یک نفر باید فداکاری میکرد تا کشتی ای که برای خودتون ساخته بودین به دو نصف نامنظم تبدیل نشه. قطعاً تو بودی که خودت رو برای دوستات فدا میکردی، چون اونا برای تو اینجا بودن.
با شجاعت به سمت اون هیولایی که میخواست شمارو ببلعه هجوم بردی و همه نمیدونن چطوری اما به دو نصف تبدیلش کردی. اون لحظه بود که بهت گفتم عین ققنوس آتشین میدرخشیدی و همون لحظه ویژن پایرو بهت تعلق گرفت.

Показано 20 последних публикаций.

16

подписчиков
Статистика канала