Wₐᵥₑₛ ₒf ₐ dᵣₑₐₘ


Гео и язык канала: не указан, не указан
Категория: не указана


اگه آسون بود ، پس همه می تونستن انجامش بدن :)
@Shiroi_nami_bot

Связанные каналы

Гео и язык канала
не указан, не указан
Категория
не указана
Статистика
Фильтр публикаций


فردا قرار برم چکاپ .
قدیمی های اینجا میدونن من در سال چقدر میرم آزمایش خون میدم و چقدر وضعیت بدنیم خرابه😂
در این حد بگم که دکتر پنج سال پیش برای من ازمایش تیروئید نوشت
ندادم
تو سال های بعدی دکتر های مختلف نوشتن
و نرفتم بدم😂
دیگه انشالله شاید فردا رفتیم دادیم ..
ولی خوب باز قراره اوف بشم .
چون خون هم هست😭
میدونم قراره دکتر باز دعوام کنه
ولی شما شاهد باشید من دوماهه قرص اهن دارم مصرف می کنم
اگه باز هموگلوبینم ۸ باشه دیگه تقصیر من نیس:)


تازه از سر کار برگشتم خونه
و یک کلمه بگم
دارم از سرگیجه میمیرم


مارکیز قرار نبود هیچ وقت  ،به روح دخترک.. توضیح دهد که چگونه  ، وقتی معشوقه زیبایش از شوق زندگی و رقصندگی سخن می گفته پاهایش را قطع و کفش های باله اش را سوزانده!
یا هیچ وقت از  راز لکه های اکاردئون  که او را به رقص می آورد نمی‌گفت ؛
از لکه های تیره که ، همان خون های خشک شده بودند ، که نتیجه شلاق ها و شکنجه های رعب اور بود  که بر سر دختر اورده بود .
یا شاید هم باید به بخش های رمانتیک میرسید ، مثلا انجایی را عنوان می‌کرد که  از روی عشق ، تصمیم  گرفت رحم و دستان دخترک را ببرد ،  قطع کند و با آنها  قطعه های اکاردئون را بسازد؟
نه! ..

او هیچ وقت.. هیچ کدام.. از این واقعیات را به زبان نمی آورد! ؛
آن وقت... دوباره  دخترک را از دست میداد و معشوقش باز بدون او ازاد میشد و به دنیایی سفر می کرد که دستش هرگز به او نمی رسید.

#چیزهایی_برای_خوندن


مقصدش قبرستان بود .
هر زمان  ادم ها ، از او می پرسیدند که کجا می رود .،
تنها یک کلمه میگفت ، قبرستان .

گاهی.. از گفته اش عصبانی می شدند و گاهی با لبخندی معذب ، می گفتند : «آیا دارد شوخی می کند؟»

ولی او ، نه برای تمسخر ... و  نه از سر شوخی این حرف را میزد.

مقصد او ، واقعا سال های سال بود که قبرستان بود .

او آکاردئون کهنه اش را که ، لکه های تیره ..تزئینش کرده بودند را بر می داشت ؛
و با لباس های شیک ، که مناسب مجالس رقص بود به قبرستان می رفت .

نگهبان قبرستان ،« اسمیت پیر »این مارکیز جوان و خوشتیپ را می شناخت ، و برایش دلسوزی میکرد.

تنها او بود که می دانست مقصد مارکیز در این گورستان پیچیده و خالی از زندگی ، کجاست .
داستان مارکیز و مقصد خاصش برای همه اشکار بود ، زنان با حسادت آه می کشیدند و مردان سری از افتخار و غرور برای وفاداری و احساسات عمیق مارکیز خم میکردند .
همه اهالی شهر از جمله مردمی از  گورستان که در آن نزدیکی زندگی می کردند ، با دیدن هر روزه مارکیز در آن حوالی ،
چشم هایشان از عشق
ناکام مانده مارکیز جوان،  پر از اشک میشد و قلب هایشان بلند می تپید .

نوای غمگین اکاردئون که در میان قبر ها می پیچید ، حتی دل مرده ها را هم به فغان و زاری می انداخت .
اما مارکیز بی توجه به همه چیز در حالی که ساز می زد به گوشه شمالی قبرستان می رفت .
جایی .. درست در زیر ، بید مجنون خشکیده ؛
سنگ قبری بود ، سفید ، زیبا ، که از بهترین سنگ ها ساخته شده بود .
و طوری در میان آن قبر های خاکستری برق می زد که انگار مرواریدی در اعماق اقیانوس تاریک بود.

مارکیز ، تکیه بر درخت ، با چشم های نیمه باز  ،عاشقانه  نت ها را زنده می کرد تا اهنگ زندگی را به این گورستان مرده برساند .

اشک هایش ثانیه ای ،  دست از بوسه زدن به  زمین بر نمی داشتند  و صورتش لحظه ای خشک‌ نمیشد .
او همچنان می نواخت و انگار در انتظار  کسی بود .
با تاریک تر شدن هوا ، زمانی که کلاغ ها از روی شاخه ها پر می زدند و باد قاصدک های ارزو و امید را به دنیای دیگر میبرد...
سایه ای سفید و شفاف ،  در حالی که روی سنگ قبر ها قدم می گذاشت ، نمایان شد .
دخترک در حالی که موهایش را کنار می زد و با دستش چین های دامنش را بالا می گرفت  ، با نغمه آشنایی که از سمت بید می آمد همراه شد و شروع به رقصیدن کرد .
بی پروا روی تاج قبر ها می رقصید  ، قدم هایش سبک بودند ، انگار پری قبر ها بود و اماده بود تا مردگان خوابیده را محسور کند.
انقدر زیبا و افسانه ای بود که گویی به این دنیا تعلق نداشت ، انگار او دختر رویا بود و امده بود تا واقعیت را به چالش بکشد .
مهتاب راه ، را با سخاوتمندی برای دخترک روشن می کرد و ستارگان سو سو کنان تشویقش می کردند.
سر انجام  ،دخترک با اخرین چرخش رقص ،  درست در مقابل پای مارکیز ایستاد .
مارکیز با لبخند به او خیره بود.
می دانست که  قرار است تا  ، حسرت لمس کردنش را به گور ببرد..
با اینحال.. با شوق ، سر تا پای معشوق رقصانش را می نگریست  و دلتنگی رخنه کرده در رگ هایش را با درد آرام میکرد .

دخترک ..با لبخندی عمیق اما چشمانی خالی به مردی خیره شد که پنج سال تمام برای دیدن او می آمد ، برایش ساز میزد و  زیر همین درخت ، از دنیا و روزگارش برایش می گفت.
هربار نگاه دخترک به چشمان ابی و زلال مرد می افتاد ، سینه اش بی دلیل  درد می گرفت و بدنش سنگین می شد .

حسی عمیق ،  روحش را در آغوش می گرفت و زنجیر های اسارتش را به این دنیای فانی محکم تر میکرد.

دختر او را به یاد نمی آورد ، اما مرد خود را معشوقه اش معرفی کرده بود.
مرد از پنج سال قبل که برای اولین بار او را نشسته بر روی سنگ قبر خودش دیده بود ،  به او قول داده بود تا کمکش کند با ، یافتن و بخاطر آوردن حسرت و خواسته اش ، او را از بند این دنیای پوچ رها کند .
اما به نظر می رسید ، این معشوقه اشرافی تمایلی به  کمک کردنش ندارد.

مارکیز آهی کشید ، روحِ معشوق رعیتش ،  نمی توانست حرفی بزند ، اما خواسته اش را از چشمانش می خواند .
مانند تمامی آن سال های گذشته که التماسش را خوانده بود .
به دخترک شبح وار چه میگفت ؟

میگفت.. خواسته تو ، مرگ من است؟

آن وقت اگر  رنگ سوال در چشم هایش نمایان میشد چه میگفت ؟
میگفت..حسرت دخترک ، انتقام گرفتن از اوست ، چون او را شکنجه کرده ؟
چگونه می خواست بفهمد و درک کند ؟
دخترک رقصنده اش ، حتی زمانی که زنده بود ، هم نمی فهمید.
چطور به او توضیح میداد  ،قطع کردن دست و پاهایش ، شکنجه ها و تجاوز های روزانه اش همه از سر عشق بوده ؟
دخترک باز هم نمی خواست بفهمد.
دوباره او را رها میکرد .
دوباره تیغ‌ را انتخاب می کرد و روی رگ های عشقشان می کشید.
و باز هم ازادی را انتخاب میشد.




Репост из: Nocturne of stars
~چالش داریم ~
✨به این‌ شکل‌که‌ شما این‌پیام رو فور میکنید چنلتون و من با توجه به وایب چنلتون یه نقاش همراه اثرش بهتون معرفی میکنم.

تا زمانی که‌ خط بخوره


اونایی که چنل هاشون پرایوته به اینجا بفرستن.

@Nocturnee_starsbot


لطفا کاوه و الهیثم رو بکش در حال رقصیدن😭


Репост из: Elsewhere and Elsewhen
اگه دوس دارید فور کنید یه کارکتر/اوسی/پرسونا و یه رفرنس پوز بهم بدید تا همه رو توی یه صفحه بزرگ بکشم و آلبوم یادگاری درست کنم:>
از اونجایی که فک نکنم خیلی فور بشه فعلا محدودیتی نداره😭
اگر پرایوته‌ چنلتون، یا چنل ندارید میتونین توی ناشناس هم بفرستین واسم


────୨ৎ────

ﺗﻮ ﻛﺠﺎی ﻗﺼﻪ ای

ﻛﺎﻓﻴﻪ ﺑﮕﻰ

ﺑﺎﻫﻢ ﻓﺮار ﻣﻴﻜﻨﻴﻢ ازﻳﻦ ﺷﻬﺮ ﺳﺎﺧﺘﮕﻰ

ﻛﺠﺎی ﻗﺼﻪ ای

ﭘﺸﺖ ﻛﻮه ﻳﺎ ﺗﻪ دره ای

ﻣﻬﻢ ﻧﻴﺴﺖ ﻣﻦ ﻣﻴﺎم

ﻫﺮﺟﺎ ﺗﻮ ﺑﮕﻰ

ᶻ 𝗓 𐰁 .ᐟ


#نجواهایی_که_روح_باید_بشنوه


https://t.me/Xiubara/55

موراکس، در حالی‌که به اقیانوس ژرف مقابلش خیره بود، ایستاده در سکوت، به پرندگانی نگاه می‌کرد که آزادانه در حال پرواز بودند.

چند قدم عقب‌تر از او، فرزندخوانده‌اش، شیائو ایستاده بود.
می‌خواست چیزی به پدرش بگوید، اما سکوت سنگین پدرش مانع او شده بود.

باد می‌وزید.
برای موراکس، حس باد روی گونه‌هایش به سان بوسه‌های یواشکی بود.
تبسم کمرنگی روی لب‌هایش نشست.
و دلتنگی قلبش را فشرد.
انگار همین دیروز بود که سوار بر باد، در کنار هم از میان دنیا می‌گذشتند و آرامش را حس می‌کردند.

حال، آرامش هنوز هم بود.
او هنوز هم یک اژدها بود، و باد همچنان می‌وزید.
اما دیگر «اویی» وجود نداشت تا همراهی‌اش کند.
اژدهای طلایی خیلی وقت بود که دیگر هم‌روحش را نداشت...

بارباتوس رفته بود.

دیگر صدای موسیقی‌اش رهسپار باد نمی‌شد تا به دل‌های تاریک برسد.

دیگر هیچ شاعر آواره‌ای وجود نداشت تا در خط مقدم، زمانی که تاریکی بیش از اندازه در دل‌ها رخنه کرده بود، به مردم سیاه‌نشده، امید سفید بدهد.

بارباتوس رفته بود، چون مردم وِنتی را خواسته بودند، نه بارباتوس را...

کاش در آن سال‌ها جلوی دوستش را می‌گرفت.
کاش... نمی‌گذاشت بارباتوس را پنهان کند و تبدیل به وِنتی شود، آن هم وقتی هر دوی آن‌ها خودش بود.

بارباتوس شاهزاده‌ی جهنمی، تنها فرزند لوسیفر با بال‌های فرشته‌گون بود.

جهنم او را دوست نداشت و بهشت او را نجس می‌خواند.
با این حال، او عادت داشت در سردابه‌های برزخ قدم بزند و با هرچه دستش می‌رسید، اصوات ناهمگونی را خلق کند.

مهربان بود.
و بیش از هر چیز، به دنبال آزادی...

آن‌قدر که بهشت و جهنم را زیر سؤال برد.
تردید در قلب‌ها، و راستی و درستیِ خوبی و بدی، سیاهی و سپیدی، زشتی و زیبایی انداخت.

حرف‌هایش، نغمه‌های ترانه‌اش، و آزادگی‌اش آن‌قدر در دل همه رخنه کرده بود که همه شروع به شک کردن کردند.
ارواح نگران به دروازه‌های جهنم و بهشت هجوم آوردند، فرشتگان رانده‌شده نوای اعتراض سر دادند، و شیاطین هم شروع به گمراه شدن کردند.

آن‌قدر همه‌چیز آشفته شده بود که موراکس، که به‌عنوان اژدها حافظ برزخ هزاران سال زندگی کرده بود، تا به حال چنین نابسامانی‌ای ندیده بود.

حتی خودش هم شروع به پرسش سؤال‌هایی کرد که به‌عنوان یک موجود الهی برایش ممنوعه بود.

خیلی زود، حاکمان بهشت و جهنم بارباتوس را در بند کشاندند.
به نشانه‌ی مجازات، دو بال سفید و زیبایش را قطع کردند و بینایی‌اش را از او گرفتند،
و به موراکس سپردند تا او را در زمین فانی، رها کند.

آنجا، اولین باری بود که موراکس، بارباتوس معروف را می‌دید.
پسری که با وجود سلب‌شدن از دیدن و قطع‌شدن بال‌هایش، همچنان با آزادگی لبخند می‌زد و با او از آرمان‌هایش سخن می‌گفت.

طولی نکشید که موراکس مجذوب بارباتوس شد و همراه او به زمین سقوط کرد.

آن دو با هم، به مردم و سرزمین‌های زیادی کمک کردند.
ماجراجویی‌های زیادی را از سر گذراندند.

اما با وجود خدایانی که نظاره‌گر بودند،
باز هم تاریکی پیشروی می‌کرد.
تاریکی، که منشأ آن مردم فانی و احساساتشان بودند.

شهرها... تک‌تک به آشوب کشیده می‌شدند...
و قلب‌ها شروع به فاسد شدن می‌کرد.

آن زمان بود که بارباتوس تصمیم گرفت کاری برای مردمان دوست‌داشتنی‌اش انجام دهد.
او شخصیت دیگری از خودش ساخت...
شاعری دوره‌گرد و آزاده که تفریحش نواختن و نوشیدن بود.
شخصیتی روشن، مانند ماه تابان شب.
به خودش اسم «وِنتی» را داد.

روزها، او ونتی بود.
و شب‌ها بارباتوس می‌شد و درست مانند ریشه‌ی شیطانی‌اش، جنایت انجام می‌داد و نقش تاریکی را بر عهده می‌گرفت.

موراکس او را حمایت می‌کرد.
با اینکه از قصد و نیت دوستش اطلاعی نداشت، اما با نقشه‌ی او موافق بود.

به لطف دو شخصیت شب و روز دوستش، تاریکی کمی عقب رانده شد و مردم آماده بودند تا با اتحاد، کنار هم، بارباتوس و تاریکی را نابود کنند.

همدلی و اعتمادشان به هم، قلب‌های تیره‌شان را روشن کرد.

افسوس که موراکس نمی‌دانست...

افسوس که تا لحظه‌ی آخر گمان می‌کرد دوستش بالاخره کنار می‌کشد...

اما واقعیت، پیش چشمانش تلخ‌تر از هر چیزی بود...

زمانی که ارتش اتحاد برای مقابله با بارباتوس رفت،
وِنتی، خودش با دستان خودش، شمشیر را در قلبش فرو برد تا نشان بدهد بارباتوس را کشته.

موراکس برای اولین بار لرزید.

باد، خشمگین شد و طوفان سهمگینی پدیدار گشت.
پیکر خون‌آلود ونتی، که در بیشماری از قاصدک‌ها پوشیده شده بود و رنگ سپید آن‌ها را سرخ می‌کرد، آماده‌ی وداع به نظر می‌رسید.

موراکس، حتی وقتی او آخرین نفس‌هایش را می‌کشید...
حتی وقتی خودش چشم‌های دوستش را می‌بست...
هم باور نمی‌کرد که او مرده...



#چیزهایی_برای_خوندن
#challenge


هرکس فور کرده رو میام می فرستم
فقط ویرایشش مونده

اولی رو ویراشش تموم بود فرستادم


https://t.me/noctures_r/1014

نامش جوزف بود.
از زمانی که چشم هایش را باز کرده بود.. و خودش را در این میان این ادم های دلقک نما دیده بود ،
می دانست که با آنها فرق دارد.
مانند، سایه از بینشان رد میشد.
به صورت های خندانشان نگاه میکرد.
به شهر ... ، که با خاطراتش فرقی نداشت .
اما او می دانست چیزی عوض شده.
چیزی به اندازه یک دنیا، تغییر بزرگ.
قلبش درد میکرد و چشمانش برقی نداشت .
اما باز هم نمی توانست لب از لب باز کند و فریاد بزند.

او سال ها میان این ادم های اشنا ، که امروز برایش ، غریبه های هزار ساله بودند.. زندگی کرده بود .
انها را می شناخت اما انگار آنها خودشان را نمی شناختند .
مردم فقط لبخند می زدند ،
خودشان و او را به یاد نداشتند .
انگار فقط او بود که در شهر گمشده بود.

کم کم عادت کرد .
به صبح های خاکستری ، که حتی تابش افتاب داغ، هم گرمش نمی کرد .
به صدای خنده ، که از هر سو به گوش میرسید .
یکی با عصبانیت قهقهه میزد و دیگری با هق هق می خندید .
همه صورتی خندان داشتند همراه با لبخند های بزرگ ، اما شهر.. هیچ وقت شاد نبود .

خیلی نگذشت که به شهرشان اسم شهر دلقک ها را دادند .
و او را برای نخندیدن انگشت نما کردند.
مسخره اش می کردند و گاهی هم پنهانی در دل ، به او برای صورتی که خنده نداشت حسادت می کردند.

خیلی زود ...نمایش های خیمه شب بازی با عروسک گردان های نامرئی در سر تا سر، شهر پیدا شدند و کارناوالی از پوچی را شکل دادند.
عروسک ها ، شبیه به مردم شهر بودند و و نمایشی از واقعیت را بازی میکردند که انگار هیچ وقت اتفاق نیوفتاده بود.
نمایشی از پسرکی دلنشین که در شعله های اتش جان می باخت.
تنها شخصی که عروسکی و هیچ جایی در نمایش ها نداشت جوزف بود.

تنها جوزف بود که راز کارناوال و شهر دلقک ها را می دانست.

تنها او بود که چهره حقیقی مردم شهر را دیده بود.

مردمی که حال فراموش کرده بودند و او تنها شخصی بود که به یاد می آورد.

به یاد می آورد ، روزگاری را از همین شهر ...
از همین مردم ، که عادی بودند.
با او مهربان بودند و دوستش داشتند .
به هم دیگر کمک می کردند و شاد بودند .
در گریه ها با هم می گریستند و با هم برای بقا تلاش می کردند.
اما‌ چه شد که این شد ؟
دست تقدیر رقم خورد و به
به پسرکی یتیم که هیچ وقت حتی مورچه ای را لگد نکرده بود رسید.
انگ ساحره بودن و از رگ و ریشه شیطان بودن به او زده شد .
پسرک زیبا و بامزه بود .
کنار جوزف بزرگ شده بود و رویاهای زیبایی داشت .
آرزو داشت خانه ای در جنگل داشته باشد و کنار جوزف و بچه های یتیم خانه در آنجا و کنار گلزار زندگی کنند.
دوست داشت اشپز شود و نان ها و غذای خوشمزه درست کنند ، از همان ها که در دست اشراف دیده بود.
پسرک به همه کمک میکرد .
همه را دوست داشت .
اما حتی او و جوزف هم نمی دانستند که چرا مردم شهری که او با انها مهربان بود .
به خانه اشان هجوم اوردند و به جرم بی گناهی او را به بالای چوبه دار کشاندند.
جوزف، بخاطر می آورد که چگونه مردم دروغ هایشان را راجب پسرک به زبان می آورند ..
و پسرک درد کشیده ، اشک میریخت.

افسوس که اشک های مظلومانه و روشنش ، زوری برای خاموش کردن اتشی که می آمد ، تا جانش را بگیرد نداشتند .
جوزف نتوانست کاری کند.
خدا را التماس کرد ، مردم را التماس کرد .
با دست های سوخته کنده های اتش را گرفته ، کنار می زد .

اما در نهایت چیزی که نصیبش شد اخرین لبخند پسرک ، بالای چوبه دار بود که با گریه در میان اتش لبخند میزد ..

مردم همچنان نگاه میکردند ، لبخند می زدند و انگار وجدانشان از بیگناهی پسرکی که کشته بودند نمی سوخت ..

جوزف در آن روز دیوانه وار خندید
و به دود اتشی که صبح را خاکستری میکرد و پسرک را با خود برده بود خیره شد ‌.
او روز ها و شب های زیادی را در همان نقطه خندید و نفرین کرد .
نفرین برایی آدم ها..
برای دروغگویان ...
«خدایی که وجود داری التماست می کنم .
لطفا کاری کن که ماه از پشت ابر بیرون بیاد . کاری کن که دروغ همه ادما برملا بشه ..و درد بکشن»

انگار صدایش شنیده شد .
چون در آن شب ، تمام دروغ ها بر ملا شد .
دروغ دوستت دارم هایی که ادم ها به هم می گفتند ، دروغ خیانت هایی که کرده بودند .
دروغ ظلم هایشان ..
همه دروغ ها افشا شدند .
و نفرین چترش را روی شهر پهن کرد تا هرکس که دروغ گفته بود به ازای دروغ هایش خاطرات عزیزش را از دست بدهد .

مردم به تدریج از اسیب دروغ هایی که از عزیزانشان شنیده بودند.
دیوانه شدند . خاطراتشان از دست می رفت و انها از درد می خندیدند .
و این عاقبت مردمی بود که بی گناهی را کشته بودند و محکوم بودند با زجر تا ابد لبخند بزنند..
حقیقت زشت زندگی اشان را عروسک ها در همه جای شهر مدام در جلوی چشمانشان بازی می کردند و درد را برای آنها تکرار...
و جوزف... تنها کسی بود که همچنان همه چیز را به خاطر می آورد.

#چیزهایی_برای_خوندن
#challenge


شب برگشتم از سرکار میزارم اینو


Видео недоступно для предпросмотра
Смотреть в Telegram


اگه چنل ندارید ناشناس بدید


𓂃🪶چالش :
به این صورت که شما این پیامو فور میکنید چنلتون
به انتخاب خودتون یکی از آرت هاتون رو (خودتون کشیده باشید یا اصن ارت مورد علاقه اتون از یه ارتیستی باشه ، فرق نداره)
هم زیرش بفرستید یا ریپلای کنید
تا من با توجه به ارتتون یه سناریو بنویسم .


ایگنور نکنیدااااا




ایگنور نکنیدا باشه؟ من گوناه دارم واقعا🥺


قبل اینکه بخوابید تصمیم به یه چالش گرفتم
میدونم احتمالا رو مختون ممکنه رفته باشه
ولی قول میدم رو روال سابق برگردم


شب بخیر رویا کوچولو ها🤍

Показано 20 последних публикаций.

47

подписчиков
Статистика канала