TGStat
TGStat
Введите текст для поиска
Расширенный поиск каналов
Russian
Язык сайта
Russian
English
Uzbek
Вход на сайт
Каталог
Каталог каналов и чатов
Поиск каналов
Добавить канал/чат
Рейтинги
Рейтинг каналов
Рейтинг чатов
Рейтинг публикаций
Рейтинги брендов и персон
Аналитика
Поиск по публикациям
Мониторинг Telegram
بوفِ کور
28 Oct 2025, 22:17
Открыть в Telegram
Поделиться
Пожаловаться
حال که دارم این چیزک نامقدس را مینویسم ساعت از دوازده شب رد کرده است و همه در چادر هایشان به خواب رفته اند.
حال هر سرباز باید مشغول به کابوسی ویران باشد، یکی خواب معشوقه اش را میبنید، دیگری هوس دستپخت مادر کرده و آن یکی آن گوشه با ناله هایش نشان از فغانی که بر تنش به سان جزام نشست کرده است دم میزند؛
خدا میداند فغان از چه و از که...
هرکدام از ما جانمان به یک گوی فلزی و چند نارنجک و خمپاره مضحک بسته است که هر روز به مو میرسد و هر دفعه چشمانمان را محکم میبندیم که اگر این موی پاره شود باد خاکستر ما را به کجا خواهد برد!
اما بیش از این خاطرتان را آزرده نمیکنم میروم سر اصل مطلب؛
صبح دیروز بود که شنیدم سرباز های روس درحال مرگ درحال صدا زدن مادرشان بودند و این میان سربازی بی صدا آرام نشسته بود میان تلخونی از جنازه ها نامه مینوشت!
نامه اش که تمام شد بی جان افتاد میان تل اجساد!
گویی تمام توانش را جمع کرده بود تا آخرین زورش را برای نوشتن این نامه بزند!
حال اقایان مضحکانه ترین بخش این جنگ میدانید کجاست؟ اخرین تکهی جانش را جمع کرد برای نامه ای که محتوایش چنین بود :
"ماریان من؛
اسم دخترمان را بگذار رز!
باشد که با نامش و تولدش آبادی این ویرانه شود...
قول میدهم زنده بمانم و برگردم پیشتان، اگر نامهی بعدی دیر به دستت رسید از باب جراحت ناچیز من است و به محض التیام باز خواهم گشت ماریانِ جان من."
حال این سرباز کجاست؟ میان تلی از اجساد و تمامی آن اراجیفش دروغی جنگ زده بیش نبود...!
صدای تیر میآید؛
باید بروم.
باید بروم...
#لیلی
147
0
4
×