در زندگی لحظاتی پیش میآید که انسان نه کسی را دوست دارد نه دلش میخواهد کسی او را دوست داشته باشد؛ از همه چیز و همه کس حتّی از وجود خود بیزار است؛ مثل این که تمام نیروها و رشتههای زندگی را از او بریدهاند، نه میل کارکردن دارد و نه اشتهای خوردن؛ دلش میخواهد خاموش و تنها در گوشهای بنشیند و به نقطهٔ ثابتی خیره شود؛ یا اینکه صورت اشک آلود خود را در مُتکا فرو برد و به هیچ چیز نیندیشد.