𝕾𝖊𝖈𝖗𝖊𝖙 𝖇𝖔𝖔𝖐


Kanal geosi va tili: ko‘rsatilmagan, ko‘rsatilmagan
Toifa: ko‘rsatilmagan


منو با کتاب و علم و فلسفه قضاوت نکنین.و نه حتی با قوانین این دنیای واقعی.اینجا دریچه ایه به افکار خودم. اینجا من همه چیزو تعریف میکنم
https://telegram.me/BChatBot?start=sc-772112-rkeR2Rl

Bog‘liq kanallar

Kanal geosi va tili
ko‘rsatilmagan, ko‘rsatilmagan
Toifa
ko‘rsatilmagan
Statistika
Postlar filtri


۱_تموم شدنش
۲_خوراکیاش


میدونین تنها چیز های خوب در مورد مهمونی چیه؟


وای متنفرم از مهمونی


اصلا مهمونی میتونه کاری کنه که روز فردا کاملا از نظر مغزی و روحی بریزم بهم


هموطنام، جشن بگیرین امشب رو تا گرمای خونه ها و نزدیکیاتون، غبار و خونی که این نود روز رو تنمون نشسته کمرنگ تر کنه. ولی حواستون باشه که اون بیرون هنوز زمستون و سرماست. فراموش نکنین که باید بجنگیم. حواستون باشه که خیلیا امشب خونه نیستن و هیچوقت هم برنمیگردن:)


صرفا چون یه تازه عروس دوماد داریم جشن یلدا برای اوناست..


خوشحالم‌که یلدای امسال به مسخره ترین شکل ممکن داره میگذره برام. این یلدا واقعا جشن‌گرفتن نداشت


به یاد یلدای زیبامون که به خاک سپردیمش:)




یلداتون مبارک...به یاد خون های به سرخی انار، که جاری شدن تا این شب تاریک به صبح برسه، به نور


چروک...این داستان ادامه داره...ادامه ش رو یه روز برای خودت میفرستم


چروک
باورش نمیشد مردم تا چه حد میتوانستند روی مخ باشند!
نیم ساعت بود که اینجا ایستاده بود و مشتری دیگری داشت با کتاب فروش سر قیمت و هزار جور مضخرف دیگر چانه میزد. با پاهایش روی زمین ضرب گرفت و سرش را به بالا چرخاند.حقیقتا کائنات مثل خیلی وقت های دیگر داشت تمام تلاشش را میکرد تا حالش را بگیرد. با خودش گفت"شایدم به دنیا اومدنم خودش یه حال گیری بزرگ بوده"
_چی میخوای پسر جان؟>>
با صدای کتاب فروش به خودش آمد_ب...بله. همون کتابی که دفعه ی قبل راجع بهش پرسیدم...>>
_من از کجا بدونم تو در مورد چی پرسیدی؟! علم غیب دارم مگه؟!>>
حرفش را خورد و به پیرمرد عبوس، که عینک مستطیلی ای چشم های کفشدوزک مانندش را قاب گرفته بود نگاه کرد. به این فکر کرد که چه آدم های مضخرفی پیدا میشوند که حافظ دنیای کتاب ها باشند. اگر امثال این بودند بدون شک از کتاب خواندن هم متنفر میشد. با لحن بی حسی اسم کتاب مورد نظرش را گفت.
پیرمرد با عینک خاک گرفته اش برگه ها و کتاب های روی پیشخوان را جا به جا کرد. بعد از چند دقیقه معطلی و سرک کشیدن توی قفسه های خاک گرفته در نهایت شاگردش را صدا زد_رحیم! اون کتابه کجاست؟>>
_کدوم؟>>
_همون تک جلده. چی بود اسمش...>>
_آهان اون! همین الان فروخته شد رفت.>>
از جا پرید_چی؟!>>
_یه بنده خدایی پیش پای شما اومد خریدش آقا پسر.>>
کم مانده بود غش کند. به سرعت به طرف فروشنده دوید_کی؟ کی خریدش؟>>
_یه مردی با کت بلند سیاه بود...رفت سمت چهارراه.>>
به سرعت برق بیرون دوید. کل انتشارات مختلف را دنبال آن کتاب گشته بود در نهایت توی یکی از کتابفروشی های خاک خورده ی انقلاب، قدیمی ترین و بهترین ترجمه اش را پیدا کرده بود. مهم تر از همه کل مدت برای خریدش پول پس انداز کرده بود و تازه مجبور شده بود برای خرید یک همچین نسخه ای پول هم قرض بگیرد. عمرا اگر از دستش میداد.
توی پیاده رو به مردم برخورد میکرد و این از سرعتش میکاست در نهایت به مردی قد بلند رسید که کت سیاه بلندش مثل شنل آویخته بود_آقا! آقا!>>
مرد برگشت و‌نگاهش کرد. چشمانی هوشیار و مشکی رنگ داشت. درست به رنگ مو ها و ابروهایش_بله؟>>
ایستاد تا نفسی تازه کند و بعد گفت_شما... یه کتاب از کتابفروشی اون سمت خریدید درسته؟>>
مرد اخم کمرنگی کرد_بله.>>
_من پولش رو بهتون میدم...حقیقت اینه من از خیلی وقت پیش دنبال این کتاب بودم.>>
مرد نگاهی به سرتا پایش انداخت_برای پسر جوونی مثل تو این کتاب زیادی سنگین نیست؟>>
پسر با غرولند زیر لب گفت_فکر نمیکنم تا این حد قد کوتاه به نظر بیام!>>
ظاهرا مرد حرفش را شنید چون لبخند کمرنگی زد_نه. باید بگم قد رشیدی هم داری ولی خب...>>
نگاهش را اطراف چرخاند و طوری که انگار دارد چیزی را مز مزه میکند گفت_من یه ایده ای دارم. به جای پول تو میتونی چند ساعت با من حرف بزنی و منم بهت میدمش.>>
قیافه ی پسر بعد شنیدن این حرف حقیقتا دیدنی بود. جان میداد برای ساختن ویدیو های طنز اینترنتی_چی؟!>>
مرد ابرو بالا انداخت_من خیلی پسرای همسن و سال تورو نمیبینم که اهل کتابای مورد علاقه ی من باشن. به نظرم میتونیم گپ و گفت خوبی داشته باشیم.>>
پسر همینطور داشت فکر میکرد که فرار گزینه مناسبی هست یا نه."درسته که به خودکشی علاقه دارم اما به ربوده شدن توسط یه مرتیکه ی مرموز با کت سیاه نه"
عقب رفت_ممنونم ولی فکر میکنم دیگه اون‌کتابو نمیخوام.>>
لبخند مرد محو شد_عذر میخوام. فکر کنم خواسته احمقانه ای بود.>>
"نه بابا! میخواستی زودتر بفهمی؟!>>
_حقیقتا وقتی زیاد با مرگ فاصله نداری عین احمقا رفتار میکنی. ببخشید پسر جان.>>
پسر سر جایش خشک شد. جمله ی مرد توی ذهنش پیچ‌ میخورد. به این فکر کرد که چه میشد اگر قرار بود با یک آدم در همسایگی مرگ حرف بزند و این فکر قلقلکش داد.این حس را میشناخت. یک نوع کشش ناشناخته. همان کششی که به سمت کتاب های صادق هدایت و کامو میکشاندش. همان کششی که شب و روز را برایش به رنگ و بوی خاکستری چرک و تیره ای دراورده بود.
میخواست یکبار هم که شده این کشش را از نزدیک حس کند. میخواست با جواب سوالش روبرو شود. شاید...شاید با حرف زدن با این مرد میتوانست در چشم های مرگ پیش از به وقوع پیوستنش زل بزند. شاید میتوانست انعکاسش را در این آینه ی تار و زنگار بسته تغییر دهد و یکبار هم که شده؛ به سراغ زندگی برود


هرکی ندونه فکر میکنه نشستم تو‌اتاقم. راحت و اسوده به دور از پنجاه نفر ادم😂


آفرین. هندزفری تو گوشمه یه دقیقه دارم کتاب میخونم و یه دقیقه دیگه داستان مینویسم


الان وسط یه مهمونیم. کلی آدم اشنا و غریبه اعم از فامیل و...نشستن دورم و فکر میکنین دارم چیکار میکنم؟


چروک این دیگه داستان نیست رمانه. ایشالله پست میکنم برات❤️


روزی سه تا بنویسم شاید ۱۷-


روزی دو تا هم‌بنویسم تا ۲۵ روز تموم-


چروک به تو که رسید حالا ده تا ایده به دهنم زده. کدومو انتخاب کنم خدا عالمه


شاخه ای ارکیده
انگشتانش روی برگه های کِرِم رنگ کتاب به ارامی حرکت کردند، برگه هایی که بوی کاغذ کاهی، یاس و...ارکیده میدادند.
یکی یکی صفحات کتاب را ورق زد و نگاهش روی نامه ای ثابت ماند. انگشتان لرزانش خبر از تردید و درد میدادند. این نامه در میان این برگه های کتاب، طلسمش بود. کتابی که مامن خاطرات بود و چه چیزی وجود داشت قدرتمند تر از خاطرات و کلمات؟
بغضش برای بار هزارم شکست. دیگر برایش مهم نبود. کلمات زیر دستش به او دهن کجی میکردند. تک تک این برگه ها و خاطره ها و کلمات...
طاقتش طاق شده بود. بیش از حد شکسته بود. بیش از حد از دست داده بود. خاطرات اینجا در این کتاب ضبط شده بودند اما ادم ها کجا بودند؟ نامه را برداشت و بو کرد.بوی ارکیده میداد.ارکیده ای که خودش حکایت از یک خاطره و ارزوی خیلی عمیق داشت. نماد یک غم سرد.
قلبش پر شده بود از آه و کاش و اما و اگر و آرزو، چشمان نمناکش پر شده بود از حسرت خواب. نامه را با سماجت میان انگشتانش نگه داشت. چشمانش گرم و گرم تر شد و در نهایت خواب اورا به همراه فکر و خیالات آشفته اش ربود.
با حس معلق بودن از خواب بیدار شد. روی زمین نرمی دراز کشیده بود و نوازش نا معلوم و لطیفی روی پوستش حس میکرد. چشمانش به آسمان زیبای بالای سرش افتاد. بلند شد و با پاهای برهنه روی سبزه ها و گیاهان ناشناخته که مثل فرشی روی زمین پهن شده بودند حرکت کرد. آسمان سیاه بود و ستاره ها مثل چراغ های کوچک و واضحی میدرخشیدند. نسیم خنک و ملایمی می وزید و هوا پر بود از عطر ارکیده.
داشت روی پاهایش حرکت میکرد؟ یا شاید هم معلق بود؟ نمیدانست. رنگ ها مثل انعکاس کریستال های رنگی در هم تنیده بودند و  صدای لالایی در فضا پیچیده بود. لالایی که به محض گوش سپردن، قلبش را فرو ریزاند. لالایی کودکی هایش بود. اشک هایش سرازیر شدند. دلش میخواست باز هم بچه بود. در میان نور ها و رنگ ها جلو رفت. درخت ها تنه ای سفید رنگ و درهم پیچیده با برگ های رنگی داشتند. چقدر اینجا زیبا بود و چقدر حزن انگیز. نور آبی مهتابی همه جا را روشن کرده بود. جلو رفت و در میان درخت ها قدم زد. قلبش تند تر تپید. تنه های درخت پر بودند از خاطرات و قول ها و دلنوشته هایی که او خوب میشناخت. وسایلی از شاخه های درخت ها اویزان بودند. اسباب بازی کودکی اش...یک فرره...دعوت نامه ی تولد بهترین دوستش که حالا زیر تلی خاک...
صورتش بدون اینکه بفهمد دوباره خیس بود. این باغ زیبا و محزون...رنگ ها مثل انعکاس کریستال های رنگی در هم تنیده بودند و هوا هر لحظه رقیق تر میشد. روی نوک پاهایش جلو میرفت و از لا به لای درخت ها چهره های اشنایی میدید. افرادی که برایش مهم بودند و حالا کنارش نبودند. چند تا از بهترین دوستانش را ملاقات کرد. ملاقات های غمگینی نبودند. مثل دختربچه های ازاد و رها میدویدند و مثل بچگی هایشان بازی میکردند یا از خاطرات مدرسه میگفتند. چشمان اشک الودش را که میبست، رنگ ها مثل انعکاس کریستال های رنگی در هم تنیده بودند.
هوا مثل مهی حرکت میکرد و اشک هایش یک لحظه متوقف نمیشدند. خواب شیرینی بود...خواب بیش از حد شیرینی بود. در میان این زیبایی و غم و تمام ادم های رفته بالاخره او را دید. مهم نبود در خواب باشد یا واقعیت،همیشه نفسش را بند می اورد. موهای سیاه و کوتاهش که روی پیشانی اش ریخته بودند،با آن چشم های جدی و خسته و قد بلندش همچنان زیبا بود. او، انگشت مردانه و کشیده اش را روی گونه اش کشید. روی اشک هایی که هیچوقت پاک نمیشدند. نگاهش کرد. با انتظار اما...
_باید برم.>>
_تو همیشه میری. همتون. در نهایت همیشه من تنهام.>>
همان انگشت های کشیده و مردانه شاخه ای گل ارکیده در دستانش گذاشتند.پسر به قصد بوسیدن پیشانی اش جلو رفت. دوباره رنگ ها مثل انعکاس کریستال های رنگی در هم یکی شدند و چشمانش را باز کرد.
صورتش خیس خیس بود با درماندگی به اطراف نگاه کرد تا اثری از رویا پیدا کند ولی هیچ. با خشم و ناراحتی صورتش را میان دستانش پنهان کرد و تا میتوانست گریه کرد...
ولی بعد گریه اش متوقف شد و جایش را گرما و دلشوره ای عجیب گرفت.
درست روی کتاب مقابلش شاخه ای گل ارکیده قرار داشت. انگشتانی که گل ارکیده را در دستش گذاشتند...گل ارکیده را برداشت. چشمانش را بست و ریه اش را با آن عطر پر کرد

20 ta oxirgi post ko‘rsatilgan.

46

obunachilar
Kanal statistikasi