شاخه ای ارکیدهانگشتانش روی برگه های کِرِم رنگ کتاب به ارامی حرکت کردند، برگه هایی که بوی کاغذ کاهی، یاس و...ارکیده میدادند.
یکی یکی صفحات کتاب را ورق زد و نگاهش روی نامه ای ثابت ماند. انگشتان لرزانش خبر از تردید و درد میدادند. این نامه در میان این برگه های کتاب، طلسمش بود. کتابی که مامن خاطرات بود و چه چیزی وجود داشت قدرتمند تر از خاطرات و کلمات؟
بغضش برای بار هزارم شکست. دیگر برایش مهم نبود. کلمات زیر دستش به او دهن کجی میکردند. تک تک این برگه ها و خاطره ها و کلمات...
طاقتش طاق شده بود. بیش از حد شکسته بود. بیش از حد از دست داده بود. خاطرات اینجا در این کتاب ضبط شده بودند اما ادم ها کجا بودند؟ نامه را برداشت و بو کرد.بوی ارکیده میداد.ارکیده ای که خودش حکایت از یک خاطره و ارزوی خیلی عمیق داشت. نماد یک غم سرد.
قلبش پر شده بود از آه و کاش و اما و اگر و آرزو، چشمان نمناکش پر شده بود از حسرت خواب. نامه را با سماجت میان انگشتانش نگه داشت. چشمانش گرم و گرم تر شد و در نهایت خواب اورا به همراه فکر و خیالات آشفته اش ربود.
با حس معلق بودن از خواب بیدار شد. روی زمین نرمی دراز کشیده بود و نوازش نا معلوم و لطیفی روی پوستش حس میکرد. چشمانش به آسمان زیبای بالای سرش افتاد. بلند شد و با پاهای برهنه روی سبزه ها و گیاهان ناشناخته که مثل فرشی روی زمین پهن شده بودند حرکت کرد. آسمان سیاه بود و ستاره ها مثل چراغ های کوچک و واضحی میدرخشیدند. نسیم خنک و ملایمی می وزید و هوا پر بود از عطر ارکیده.
داشت روی پاهایش حرکت میکرد؟ یا شاید هم معلق بود؟ نمیدانست. رنگ ها مثل انعکاس کریستال های رنگی در هم تنیده بودند و صدای لالایی در فضا پیچیده بود. لالایی که به محض گوش سپردن، قلبش را فرو ریزاند. لالایی کودکی هایش بود. اشک هایش سرازیر شدند. دلش میخواست باز هم بچه بود. در میان نور ها و رنگ ها جلو رفت. درخت ها تنه ای سفید رنگ و درهم پیچیده با برگ های رنگی داشتند. چقدر اینجا زیبا بود و چقدر حزن انگیز. نور آبی مهتابی همه جا را روشن کرده بود. جلو رفت و در میان درخت ها قدم زد. قلبش تند تر تپید. تنه های درخت پر بودند از خاطرات و قول ها و دلنوشته هایی که او خوب میشناخت. وسایلی از شاخه های درخت ها اویزان بودند. اسباب بازی کودکی اش...یک فرره...دعوت نامه ی تولد بهترین دوستش که حالا زیر تلی خاک...
صورتش بدون اینکه بفهمد دوباره خیس بود. این باغ زیبا و محزون...رنگ ها مثل انعکاس کریستال های رنگی در هم تنیده بودند و هوا هر لحظه رقیق تر میشد. روی نوک پاهایش جلو میرفت و از لا به لای درخت ها چهره های اشنایی میدید. افرادی که برایش مهم بودند و حالا کنارش نبودند. چند تا از بهترین دوستانش را ملاقات کرد. ملاقات های غمگینی نبودند. مثل دختربچه های ازاد و رها میدویدند و مثل بچگی هایشان بازی میکردند یا از خاطرات مدرسه میگفتند. چشمان اشک الودش را که میبست، رنگ ها مثل انعکاس کریستال های رنگی در هم تنیده بودند.
هوا مثل مهی حرکت میکرد و اشک هایش یک لحظه متوقف نمیشدند. خواب شیرینی بود...خواب بیش از حد شیرینی بود. در میان این زیبایی و غم و تمام ادم های رفته بالاخره او را دید. مهم نبود در خواب باشد یا واقعیت،همیشه نفسش را بند می اورد. موهای سیاه و کوتاهش که روی پیشانی اش ریخته بودند،با آن چشم های جدی و خسته و قد بلندش همچنان زیبا بود. او، انگشت مردانه و کشیده اش را روی گونه اش کشید. روی اشک هایی که هیچوقت پاک نمیشدند. نگاهش کرد. با انتظار اما...
_باید برم.>>
_تو همیشه میری. همتون. در نهایت همیشه من تنهام.>>
همان انگشت های کشیده و مردانه شاخه ای گل ارکیده در دستانش گذاشتند.پسر به قصد بوسیدن پیشانی اش جلو رفت. دوباره رنگ ها مثل انعکاس کریستال های رنگی در هم یکی شدند و چشمانش را باز کرد.
صورتش خیس خیس بود با درماندگی به اطراف نگاه کرد تا اثری از رویا پیدا کند ولی هیچ. با خشم و ناراحتی صورتش را میان دستانش پنهان کرد و تا میتوانست گریه کرد...
ولی بعد گریه اش متوقف شد و جایش را گرما و دلشوره ای عجیب گرفت.
درست روی کتاب مقابلش شاخه ای گل ارکیده قرار داشت. انگشتانی که گل ارکیده را در دستش گذاشتند...گل ارکیده را برداشت. چشمانش را بست و ریه اش را با آن عطر پر کرد