دالگوروکی نابخرد


Kanal geosi va tili: ko‘rsatilmagan, ko‘rsatilmagan
Toifa: ko‘rsatilmagan


Speak friend and enter.
http://t.me/HidenChat_Bot?start=6248262455

Bog‘liq kanallar

Kanal geosi va tili
ko‘rsatilmagan, ko‘rsatilmagan
Toifa
ko‘rsatilmagan
Statistika
Postlar filtri




چطور انتظار داری اطلاعات ناقص و به روزرسانی نشده ی تو درمورد یک آدم دیگه، دیدی که اون آدم نسبت به خودش داره رو سازماندهی کنه؟


هیچکس آزار دهنده تر از اون فردی نیست که اطمینان داره تو رو از خودت بهتر می‌شناسه.


روز هفتم، هوشنگ ابتهاج


نقشی که باران می‌زند بر خاک
خطی پریشانی
از سرگذشت تیره‌ی ابرست.
ابری که سرگردان به کوه و دشت می‌رانَد
تا خود کدامین جویبارش خُرد
روزی به دریا بازگردانَد.


callmemsfahrenheit dan repost
این پیامو فوروارد کن تو چنلت و جوین باش تا بت بگم اگ قرار بود تو یه سریال یا انیمه یا فیلم باشی ورودت تو اون قرار بود چجوری باشه با چه استایلی و کجا
لیمیت:تا خط بزنم


روز ششم، مهدی اخوان ثالث


سلامت را نمی خواهند پاسخ گفت،
سرها در گریبان است.
کسی سر بر نیارد کرد پاسخ گفتن و دیدار یاران را.
نگه جز پیش پا را دید، نتواند،
که ره تاریک و لغزان است.
وگر دست محبت سوی کس یازی،
به اکراه آورد دست از بغل بیرون؛
که سرما سخت سوزان است.
نفس، کز گرمگاه سینه می اید برون، ابری شود تاریک
چو دیوار ایستد در پیش چشمانت.
نفس کاین است، پس دیگر چه داری چشم
ز چشم دوستان دور یا نزدیک؟
مسیحای جوانمرد من! ای ترسای پیر پیرهن چرکین!
هوا بس ناجوانمردانه سرد است ... آی...
دمت گرم و سرت خوش باد!
سلامم را تو پاسخ گوی، در بگشای!
منم من، میهمان هر شبت، لولی وش مغموم.
منم من، سنگ تیپا خورده ی رنجور.
منم، دشنام پست آفرینش، نغمه ی ناجور.
نه از رومم، نه از زنگم، همان بیرنگ بیرنگم.
بیا بگشای در، بگشای، دلتنگم.
حریفا! میزبانا! میهمان سال و ماهت پشت در چون موج می لرزد.
تگرگی نیست، مرگی نیست.
صدایی گر شنیدی، صحبت سرما و دندان است.
من امشب آمدستم وام بگزارم.
حسابت را کنار جام بگذارم.
چه می گویی که بیگه شد، سحر شد، بامداد آمد؟
فریبت می دهد، بر آسمان این سرخی بعد از سحرگه نیست.
حریفا! گوش سرما برده است این، یادگار سیلی سرد زمستان است.
و قندیل سپهر تنگ میدان، مرده یا زنده.
به تابوت ستبر ظلمت نه توی مرگ اندود، پنهان است.
حریفا! رو چراغ باده را بفروز، شب با روز یکسان است.
سلامت را نمی خواهند پاسخ گفت
هوا دلگیر، درها بسته، سرها در گریبان، دستها پنهان،
نفسها ابر ، دلها خسته و غمگین،
درختان اسکلتهای بلور آجین.
زمین دلمرده، سقفِ آسمان کوتاه،
غبار آلوده مهر و ماه،
زمستان است.




روز پنجم، نادر نادرپور


بعد از هزار سال
يكروز صبح، لحظه زادن فرا رسید
فریاد دردناک زمین در گلو شکست
زهدان او چو حلقه چاهی دهان گشود
من همچو کودک از تن گرمش جدا شدم
آنگاه، شور آتش دردش فرونشست
برخاستم زخاك
در حلقه طلائی چشمم، نگاه صبح
تابید همچو پرتو خورشید در نگین
اکنون نسیم در دل من بال میزند
اکنون درون سینه من می‌تپد زمین
اکنون بهار در دل من لانه کرده است:
من رویش سپید هزاران جوانه را
بر شاخه های لخت
من بازی کبود هزاران ستاره را
در چشمه های دور
من جنبش شبانه هر ابر پاره را
در آسمان ژرف
من گردش عصاره گرم حیات را
در ساقه گیاه‌ تر، احساس میکنم.
من نبض بی‌صدای جماد و نبات را
در مغز و پوستم
در خون و گوشتم
چون ضربه های قلب خود احساس می کنم

پای مرا چوریشه بی آب نخل پیر
در ژرفنای خاک بزنجیر بسته اند.
اما هنوز دست من از لابلای ابر
-مانند مشت بسته گلدسته های شهر-
سوی ستاره هاست
در پنجه های سوخته اش مشعل دعاست!
با من دعا کنید،
ای شاخه های خشک، ای دستهای سرد نوازش نیافته!
ای چشمه های دور،
ای دیدگان کور،
ای در شما ستاره شادی نتافته!
یار شما منم.
من باستاره ها،
من با پرنده ها،
من با شکوفه های سحر زاده میشوم
من با نسیم هر نفس آشنا، چو موج
از نو برای زیستن آماده میشوم!
چون مشت خشمگین و گره خورده درخت
خورشید را میان دو دستم گرفته ام
خورشید در من است
در من اجاق معجزه روز، روشن است...!




روز چهارم، هوشنگ ابتهاج


بال فرشتگانِ سحر را شکسته اند
خورشید را گرفته به زنجیر بسته اند
اما تو هیچ‌گاه نپرسیده ای که:
-مَرد!
خورشید را چگونه به زنجیر می‌کشند؟
گاهی چنان درین شب تب کرده‌ی عبوس
پای زمان به قیر فرو می‌رود که مَرد
اندیشه می‌کند:
-شب را گذار نیست!
اما به چشم های تو ای چشمه امید
شب پایدار نیست!




شاید حتی مقاومت کردن در مقابل تغییر، خیلی سخت تر از تغییر کردن باشه.


واقعا عجیبه. نوشته‌ی روی روزنامه ای که زیر دست و پا افتاده میتونه تغییرت بده. نوع نگاه کردن غریبه ای که فقط یک بار توی عمرت دیدیش میتونه تغییرت بده. آب و هوای متعادل و دل انگیز یک روز، و فقط یک روز از روز های زندگیت میتونه تغییرت بده. حتی وقتی که فکر میکنی قرار نیست تغییری اتفاق بیفته همیشه یک چیزی هست که خلافشو بهت ثابت کنه. شاید اصلا همونطور که رمی می‌گفت، تغییر، خودِ خودِ طبیعت باشه.


روز سوم، سهراب سپهری


از هجوم نغمه ای بشکافت گور مغز من امشب:
مرده ای را جان به رگها ریخت،
پا شد از جا در میان سایه و روشن،
بانگ زد بر من: مرا پنداشتی مرده
و به خاک روزهای رفته بسپرده
لیک پندار تو بیهوده است
پیکر من مرگ را از خویش می راند.
سرگذشت من به زهر لحظه های تلخ آلوده است.
من به هر فرصت که یابم بر تو می تازم.
شادی‌ات را با عذاب آلوده می سازم.
با خیالت میدهم پیوند تصویری
که قرارت را کند در رنگ خود نابود.
درد را با لذت آمیزد،
در تپش‌هایت فرو ریزد.
نقش‌های رفته را بازآورد با خود غبار آلود.

مرده لب بربسته بود.
چشم می لغزید بر یک طرح شوم.
می تراوید از تن من درد.
نغمه می آورد بر مغزم هجوم.


𝖢𝗋𝖾𝖼𝗂𝖾𝗇𝖽𝗈` dan repost
این پیام رو فوروارد کنید توی چنل‌هاتون، تا بگم اگر همگی باهم توی یک شهرک ساحلی زندگی می‌کردیم، هرکس چه‌کاره بود و چه شخصیتی داشت.




این قسمت:
بهتر نبود که می‌خفتی، به جای اینکه در پوستین خلق افتی؟

در بسیاری از موارد و مباحث و راه ها، درست از غلط قابل تشخیص هست و جدایی پذیر، و کسانی که توانایی و مهارت لازم برای تشخیص اون رو دارن، در اون راه سوادمند پنداشته میشن و کسانی که از تشخیصش عاجز باشن نسبت به اون مسئله ناآگاه به شمار میرن. اما در این بین مسئله ای بسیار مهم تر از درست و غلط ها وجود داره، و اون شیوه ی دستیابی به اونها و یا روش مورد استفاده برای انتقالشون به دیگرانه. اگر گوشزد کردن "آنچه درست یا غلط است" به دیگران، صورت تعنت به خودش بگیره، نه تنها تاثیرگذار واقع نخواهد شد که حتی ممکنه تاثیر عکس از خودش بر جای بگذاره و مشکل جدیدی بر مشکلات قبل اضافه کنه. حداقل،‌ من اینطور فهمیده‌ام که در دل توانایی انجام چنین رفتاری رو ندارم. عواقبی دامن‌گیرم شده که به اشتباه بودن رفتارم پی بردم. فهمیده ام که فرقی نداره در چه مبحثی، تا زمانی که با انسان طرفی، با احساسات انسانی هم بالاجبار سر و کار خواهی داشت. تا زمانی که با انسان طرفی، نمیتونی همه چیز رو در دو قطب درست و غلط دسته بندی کرده و نگه داری، چون همه چیز بدون پیروی از یک قاعده دقیق و کلی در فضای بین این دو قطب قرار خواهد گرفت. این به اون معنا نیست که درست و غلط در یک مبحث غیر قابل تشخیص باشن، اتفاقا کاملا معین اند. عدم قطعیت زمانی خودش رو نمایان میکنه که اون مبحث رو در بستر ارتباطات انسانی مطرح کنی. حالا گیرم که بر فرض محال، راستی و ناراستی برای من به اندازه ی دست راست و چپ از هم تمایز پذیر باشند؛ چه ارزشی توی پاسداری از راستی هست، زمانی که راستی های بزرگ تری رو به خاطرش زیر پا گذاشتم؟


روز دوم، نیما یوشیج


بر سر قایقش اندیشه کنان قایق‌بان
دائماً می زند از رنج سفر بر سر دریا فریاد:
«اگرم کشمکش موج سوی ساحل راهی می داد.»


سخت طوفان زده روی دریاست
ناشکیباست به دل قایق‌بان
شب پر از حادثه، دهشت افزاست.


بر سر ساحل هم لیکن اندیشه کنان قایق‌بان
ناشکیباتر بر می‌شود از او فریاد:
«کاش بازم ره بر خطه ی دریای گران می افتاد!»




روز یکم، مهدی اخوان ثالث


منزلی در دور دستی هست بی شک هر مسافر را،
اینچنین دانسته بودم، وین چنین دانم.
ليك
ای ندانم چون و چند! ای دور!
تو بسا کاراسته باشی به آیینی که دلخواه است.
دانم این که بایدم سوى توآمد، ليك
کاش این را نیز میدانستم، اي نشناخته منزل!
که از این بیغوله تا آنجا، کدامین راه
یا کدام است آن که بیراه‌ست.
ای برایم نه به رایم ساخته منزل!

نیز می دانستم این را، کاش،
که بسوی تو چها می بایدم آورد؟
دانم ای دور عزیز! این نیک میدانی
من پیاده‌ی ناتوان، تو دور و دیگر وقت بیگاه است.

کاش میدانستم این را نیز
که برای من تو در آنجا چها داری؟
گاه کزشور و طرب خاطر شود سرشار،
می توانم دید
از حریفان نازنینی که تواند جام زد برجام.
تا از آن شادی به او سهمی توان بخشید؟

شب که می آید چراغی هست؟
من نمی گویم بهاران، شاخه ای گل در یکی گلدان،
یا چو ابر اندهان بارید، دل شد تیره و لبریز،
ز آشنایی غمگسار آنجا سراغی هست؟

آه.

20 ta oxirgi post ko‘rsatilgan.

44

obunachilar
Kanal statistikasi