تاریکیِ مهارنشدنیِ رخنه کرده در وجود غمزده من و جسم هزاران رنگ تو هرگز نتوانست از این مرداب زندگی نجاتمان دهد.
دیگر حتی آسمان پر ستاره ونگوگ عزیز هم رنگ باخته بود. آفتاب گردانهایش پلاسیده و پژمرده شده بود.گرامافون گوشه کافه قدیمی که خاطرههایمان در انجا نقش بسته بود نیز صدای دلنوازی نمیداد و پیانوی قدیمیِ خاکخورده تو هم کنج زیرزمین درحال غرق شدن بود.
گلها پژمرده، رنگینکمان مرده،آسمان افتابیِ جولای به تاریکی تابوتی زیر انبوهی خاک، ماه له شده و خورشید سرد بود.طوری که گویا پایانمان فرا رسیده باشد.
بگذار روح خسته و ناامید منِ ناتوان در روح چند رنگِ تو به رقص دربیاید و در آخر قطرات باران ، این لجنزار درونمان را بشوید و خاکستر وجودمان با خیالی خوش به دست زجههای باد سپرده شود.
دیگر حتی آسمان پر ستاره ونگوگ عزیز هم رنگ باخته بود. آفتاب گردانهایش پلاسیده و پژمرده شده بود.گرامافون گوشه کافه قدیمی که خاطرههایمان در انجا نقش بسته بود نیز صدای دلنوازی نمیداد و پیانوی قدیمیِ خاکخورده تو هم کنج زیرزمین درحال غرق شدن بود.
گلها پژمرده، رنگینکمان مرده،آسمان افتابیِ جولای به تاریکی تابوتی زیر انبوهی خاک، ماه له شده و خورشید سرد بود.طوری که گویا پایانمان فرا رسیده باشد.
بگذار روح خسته و ناامید منِ ناتوان در روح چند رنگِ تو به رقص دربیاید و در آخر قطرات باران ، این لجنزار درونمان را بشوید و خاکستر وجودمان با خیالی خوش به دست زجههای باد سپرده شود.