دوست خوبم،
اسمت قشنگ است، درست مثل روحیهات. نوشتههایت یادم آورد که چهقدر سادگی و صمیمیت خوب است؛ چهقدر خودت بودن ارزش دارد و چهقدر انسان بودن زیباست.
تو را شبیه آسمان میبینم؛ همان آبیِ بیانتها با ابرهای امنش. نگاه به آسمان برایم امید میآورد. بارها آرزو کردهام کاش کبوتر باشم، برای پرواز. اما به قول شاعر:
«آسمان فرصت پرواز بلند است، ولی
قصه این است چه اندازه کبوتر باشی.»
حدس میزنم در دلت قفسی پر از کبوتر باشد. اهل شعر بودن هم یعنی همین؛ دیدی متفاوت به دنیا، لبخند زدن با یک جمله و بغض کردن با همان جمله. آدمهای اهل شعر نفسشان به شعر بند است، و اگر اغراق نکنم، از بهترین انسانها هستند. مثل تو.
حرفهایم زیاد است، اما بگذار برای فرصتی دیگر.
دوستت،
آبی
برای:
https://t.me/FeIoReinD4