مینی سریال بچه گوزن رو تموم کردم و هنوز ذهنم ولش نکرده. از اون سریالاس که وسطش هی با خودت میگی "نه بابا این کارو نکن!" ولی شخصیتا همون کاریو میکنن که نباید. قشنگ حس میکردم دارم زندگی واقعی دو نفر رو میبینم. نه آدم خوب مطلق داشت، نه بد مطلق. مارتا رو یه جاهایی دلم میخواست بغل کنم و بگم آروم باش، ولی چند دقیقه بعد میخواستم درو ببندم که نزدیکم نشه.
نقطه ضعفش برای من این بود که اگه دنبال هیجان باشی، اینجا خبری نیست. فضای سنگینش هم ممکنه بعد از چند قسمت خستهکننده بشه. آخرشم یه جوری تموم میشه که جواب همه سوالاتو نمیگیری، بیشتر یه حس معلق میذاره توی دلت.
ولی اگه حال و حوصله یه داستان روانی و واقعی رو داری که بعدش چند روز توی فکرت بچرخه و باعث شه به مرزها و رابطههات فکر کنی، این سریاله.
#فیلم
کل ماجرا درباره اینه که آدمایی که خودشون زخمای سنگینی دارن، چطور همدیگه رو پیدا میکنن و ناخواسته باعث بیشتر زخمی شدن هم میشن.ریتمش آرومه ولی تو هر صحنهش یه تنش و حس سنگین هست که ولت نمیکنه. هیچی ازش اغراق نشده، حتی لحظههای خندهدارش هم یه جور تلخی پشتش هست.
نقطه ضعفش برای من این بود که اگه دنبال هیجان باشی، اینجا خبری نیست. فضای سنگینش هم ممکنه بعد از چند قسمت خستهکننده بشه. آخرشم یه جوری تموم میشه که جواب همه سوالاتو نمیگیری، بیشتر یه حس معلق میذاره توی دلت.
ولی اگه حال و حوصله یه داستان روانی و واقعی رو داری که بعدش چند روز توی فکرت بچرخه و باعث شه به مرزها و رابطههات فکر کنی، این سریاله.
#فیلم