بعضی از الگوهای رایجام در رنج کشیدن، رگههایی از مازوخیسم دارند. در ذهنم اتفاقی که نیفتاده را تصور میکنم، با بدترین پایانبندی و افتضاحترین دیالوگها، شخصیتی که در انتها لتوپار میشود هم خودم هستم، یک تراژدی واقعی. فکر میکنم بازسازی آن اتفاق ایمنام میکند از عوارض احتمالی، انگار آدم به استقبال ترسهایش برود، به بدترین نتیجهها فکر کند تا بعدها کمتر آسیب ببیند. اما فقط کافیست قدرت تجسم خوبی داشته باشی و یک فیلتر تیره روی ذهنت بگذاری، آن وقت اين تجربه چند برابر نسخه اصلی آزاردهنده میشود. میبینی افتادهای وسط حجمی از اتفاقهای نیفتاده که هر کدام چاقویی بهت فرو میکنند. چرا برای اتفاقی که نیفتاده شیون میکنم؟ خودآزاری به شیوه ذهنی! دارم تمرین میکنم این رفتار را کنار بگذارم و به جایش خودم را به چندتا خیال خوش دعوت کنم. از آنها که هیچ ارجاعی به واقعیت ندارند و مثل صورتیِ انتهای پر فلامینگوها قشنگ و نرماند.