رفیقِ نویسندهٔ من،
تو هیچگاه نذاشتی تو زنگِ انشاها، لنگ بمونم. تو خوشحالیهات، بهم قول نوشتنِ متنِ کارت عروسیم رو دادی و تو عصبانیتت، وعدهٔ نوشتنِ متنِ سنگ قبرمو؛ برای روزِ رونمایی کتابت، باهام حسابی برنامهریزی کردی و تو ذوقزدگیهات شریکم کردی. پر از احساس، با واژههای ناب، پای درد و دلام نشستی. موقعِ ناراحتیهام، مناسبِ حالم برام قصههای قشنگ خوندی. وقتی که حال نداشتی از خونه بریم بیرون، با واژهها و کلمهها پارک و جنگل و دریا رو میآوردی پیشم.
اما با همهی این خوبیایی که بودنت داره، یه بدیِ بزرگ هس، خیلی بزرگ!!! اونم این که: بعدِ هر متن و نوشتهای که ازت منتشر میشه، این منم که میدونم جان و دلت از کدوم قسمتِ زندگی به تنگ اومده که قلمت رو گرفتی و اینقدر دردناک چرخوندی! از کدوم ساعت؟ از کدوم لحظه؟ از کدوم آدم؟!!! این منم که تصویرِ واقعیِ اون درد رو، توی ذهنم با اون واژهها میسازم؛ چون شخصیتهای اصلیِ این قصه رو میشناسم. ولی درد داره که نمیتونم برم یقهی شخصیتای متنات رو بگیرم و بگم: «غم و غصهتون رو بردارین و از دنیای قلمِ رفیقم برین بیرون و بذارین یکم شاد بنویسه که وقتی اون فاو اسمش میخوره پایینِ متن، مجبور نباشه اشکاش رو پاک کنه.»
درد داره که کاری از دستم برای غمنامههای رفیقم برنمیاد! اما... بعد میام می بینم چقدر این دردِ رفیقم طرفدار داره؛ اونوقت نمیدونم به قلمت بنازم یا بغض کنم برای قلبِ پر دردِ مردمِ کشورم. البته ناگفته نمونه که یه روزِ خوب میاد که دیگه متنهای پر امیدت همیشگی میشن و کلماتت تا ابد از حس و حالِ خوب مینویسن. شیرینیِ اون روز به تلخیِ این لحظهها میارزه. من به اون روز امید دارم.
•نامهای به فاو، همان فاطمه مَن
*لیلا گُلی
تو هیچگاه نذاشتی تو زنگِ انشاها، لنگ بمونم. تو خوشحالیهات، بهم قول نوشتنِ متنِ کارت عروسیم رو دادی و تو عصبانیتت، وعدهٔ نوشتنِ متنِ سنگ قبرمو؛ برای روزِ رونمایی کتابت، باهام حسابی برنامهریزی کردی و تو ذوقزدگیهات شریکم کردی. پر از احساس، با واژههای ناب، پای درد و دلام نشستی. موقعِ ناراحتیهام، مناسبِ حالم برام قصههای قشنگ خوندی. وقتی که حال نداشتی از خونه بریم بیرون، با واژهها و کلمهها پارک و جنگل و دریا رو میآوردی پیشم.
اما با همهی این خوبیایی که بودنت داره، یه بدیِ بزرگ هس، خیلی بزرگ!!! اونم این که: بعدِ هر متن و نوشتهای که ازت منتشر میشه، این منم که میدونم جان و دلت از کدوم قسمتِ زندگی به تنگ اومده که قلمت رو گرفتی و اینقدر دردناک چرخوندی! از کدوم ساعت؟ از کدوم لحظه؟ از کدوم آدم؟!!! این منم که تصویرِ واقعیِ اون درد رو، توی ذهنم با اون واژهها میسازم؛ چون شخصیتهای اصلیِ این قصه رو میشناسم. ولی درد داره که نمیتونم برم یقهی شخصیتای متنات رو بگیرم و بگم: «غم و غصهتون رو بردارین و از دنیای قلمِ رفیقم برین بیرون و بذارین یکم شاد بنویسه که وقتی اون فاو اسمش میخوره پایینِ متن، مجبور نباشه اشکاش رو پاک کنه.»
درد داره که کاری از دستم برای غمنامههای رفیقم برنمیاد! اما... بعد میام می بینم چقدر این دردِ رفیقم طرفدار داره؛ اونوقت نمیدونم به قلمت بنازم یا بغض کنم برای قلبِ پر دردِ مردمِ کشورم. البته ناگفته نمونه که یه روزِ خوب میاد که دیگه متنهای پر امیدت همیشگی میشن و کلماتت تا ابد از حس و حالِ خوب مینویسن. شیرینیِ اون روز به تلخیِ این لحظهها میارزه. من به اون روز امید دارم.
•نامهای به فاو، همان فاطمه مَن
*لیلا گُلی