یه تغییراتی کردم به وضوح که خیلی وقته شروع شده و ۹۹ درصدش درونیه. برای همین حس میکنم از بیرون هم چیزهایی تغییر کرده. متأسفانه داخل دنیای خود ساختهای که سه چهار سال پیش برای خودم تنظیمش کردم دیگه نمیتونم بمونم؛ یه چیزی شبیه به خونه هایی که بچه های کوچیک قدیما با بالشت و لحاف درست میکردن! من دیگه اونجا نمیتونم سر کنم. در نتیجه یا من بزرگ شدم یا اونجا تکراری یا شایدم تنگ و کوچیک شده. شرایط روحی و طرز فکرم عوض شده و مستقیم و آروم آروم داره روی زندگیام هم تاثیر میذاره. ازش خوشحالم؟ اصلا باید حسی داشته باشم؟ خوشحال نیستم، ناراحت هم نیستم. همه چیز در حال تغییره، از رفتار آدمها بگیر تا ظاهر یه دیوار که بعد چندین سال ترک میخوره، تغییر رنگ میده و یه روز هم فرو میریزه. چیزی که توی این دنیا همزمان هم دوستش دارم و هم برام ترسناکه، همینه؛ تغییرات.