لعنت بهش ولی من واقعاً متوجه همه. چیز. میشم و از این ویژگیام متنفرم. اگه یه نفر نامحسوس بهم القا کنه که ازم خوشش نمیآد، میفهمم. اگه یکی رفتارش و انرژیاش زمانی که باهام وقت میگذرونه رو حتی یه ذره تغییر بده، خیلی راحت متوجه میشم. تغییر تن صدا، زبان بدن، حتی تغییر لحن از پشت چت و بدون اینکه طرف رو ببینم هم خیلی راحت توی ذهنم پردازش و ترجمه میشه و این اصلاً چیز باحالی نیست. بیشتر اوقات شبیه اینه که عینکی زدی که بهت میگه طرف مقابلت دقیقاً چه افکاری راجع بهت داره و خب... اگه نخوای بدونی چی؟ اگه بخوای خودت رو گول بزنی که همه چیز سر جاشه، چی؟ راه فراری وجود نداره. باید بشینی و به حرف زدن ادامه بدی و وانمود کنی که هنوز نفهمیدی اون از صحبت کردن باهات لذت نمیبره و فقط منتظر فرصتی برای فرار باشی و در آخر هم مقصرِ سردیِ اوضاع شناخته بشی.