میگویند آرامگاه فلان آدم جای دلبازیست، درخت و سایه دارد، سر نبش است، دو بَر...
اینکه چه فرقی میکند نمیدانم، اما بعد از ۱۲۰سال، لطفا مرا جایی حوالی ته کلاس درس دبیرستانم دفن کنید!
جای آدمهای باصفا، همانها که شاید کمتر دکتر و مهندس میشوند، اما گلهای مهم میزنند، مغازه شکلاتفروشی باز میکنند، بهترین مدافع روی تور جهان میشوند، جیگرکی دایر میکنند، قویترین مرد دنیا میشوند یا یک پیکموتوریِ خوش قول و باحال که ۵ دقیقهای آدم را از شر ترافیک فراری میدهد و به یک قرار مهم آن سر شهر میرساند یا شاید فیلمساز میشود یا نقاش...
ته کلاس جای آدمهای باصفاست، همانها که از هیچ، مایهی خنده میسازند و یک عمر خاطره بامزه، از همان خاطرهها که هر جایی نمیشود تعریفشان کرد.
پوستشان کلفت است قبول، اما لابهلای همین پوستِ کلفت، خونی به رگها دارند که تعریف معرفت است، تعریف غیرت.
•امیرعلی نبویان•
@OfficialPersianTwitter