اون روز در حالی که محو زیبایی جنگل سبز بارون خورده شده بودم مدت کوتاهی توقف کردیم ، به وضوح لحظه ای که چشمم به اون دیوار های طولانی سنگی افتاد رو به خاطر میارم ، با شوق عجیبی به طرف دیگه ی جاده رفتم ، یک خونه بود ولی فکر میکنم خونه براش کلمه ی مناسبی نیست ، اون یک قصر جادویی بود !
بالای در ورودی دو تا مجسمه ی عجیب بودن که منو به شدت به یاد شهر اشباح می نداختن
یک آیفون خیلی قدیمی که طرح های عجیبی داشت و کنار اون هم یک سوراخ که میتونستم حیاط رو ببینم ، پر از درخت های کهن که بر اون ها خزه رشد کرده بود و بوته های نسبتا مرتب شده و چراغ هایی که منتظر شب برای بیدار شدن بودن .
هنوز صدای آبی که شنیدم توی گوشامه و مطمئنم در عمق اونجا پری ها خونه های کوچکی ساختند .
الان هزاران مایل از اونجا دورم ولی من هنوزم همونجام ، منتظر برای اینکه یک نفر اون در بزرگ رو برای من باز کنه .
بالای در ورودی دو تا مجسمه ی عجیب بودن که منو به شدت به یاد شهر اشباح می نداختن
یک آیفون خیلی قدیمی که طرح های عجیبی داشت و کنار اون هم یک سوراخ که میتونستم حیاط رو ببینم ، پر از درخت های کهن که بر اون ها خزه رشد کرده بود و بوته های نسبتا مرتب شده و چراغ هایی که منتظر شب برای بیدار شدن بودن .
هنوز صدای آبی که شنیدم توی گوشامه و مطمئنم در عمق اونجا پری ها خونه های کوچکی ساختند .
الان هزاران مایل از اونجا دورم ولی من هنوزم همونجام ، منتظر برای اینکه یک نفر اون در بزرگ رو برای من باز کنه .