در جهانی که دعاها شنیده نمیشوند و خداوندان خستهاند، کودکی به دنیا آمد که گفته میشد روحش ناقل صوت خاموشی است..صدایی که در دل سکوت با خدایان حرف میزند. او فرزند یک دعای ناامیدانه بود، صدایی که از عمق رنج برخاست و پاسخ گرفت، اما نه با شفقت، بلکه با خشم.
پیران معبد او را سیلاس(Silas) نامیدند؛ پسر خاموش خداوند..او که حامل نفس سوم است..نفسی که نه زنده است، نه مرده، بلکه لابهلای دعاهای ممنوع سرگردان است.
او را از خانوادهاش جدا کردند و به معبدی در دل کوهستان بردند، جایی که خورشید هیچوقت کامل طلوع نمیکرد. در آنجا، سیلاس با چشمی بسته بزرگ شد؛ چشم چپش با طلسمی کور شده بود تا "روشناییهای فریبنده" را نبیند. میگفتند چشمش نباید چیزی از دنیای فانی ببیند تا حقیقت الهی را در خواب بیند.
در معبد، با هر شکست آیینی، با هر سوال ممنوع، زیر چشم دیگرش زخمی حک میشد.
"به نام خدای خاموش! برای هر شکست، نشانی. برای هر نافرمانی، بیداری. این زخم را میکاریم تا شکست را بر پوستت بخوانی و فراموشی هرگز نیابی."
وقتی بزرگتر شد، به او فرمان داده شد در جنگهای مقدس شرکت کند، برای دفاع از آیین. اما در یکی از آن جنگها، ذهنش از زمزمهها پر شد. صداهایی که دیگر الهی نبودند، بلکه از خودش بودند.
در آن جنون، برای پیروزی، کاری کرد که هرگز نباید انجام میداد: دعای نهایی را خواند.
دعایی که تنها تاوانش، بریدگی گلوست.
او جان سالم به در برد، ولی زخمش تا همیشه با او ماند..یادگاری از لحظهای که خدا پاسخ داد.
پس از آن، معبد او را تبعید کرد و نامش را از کتابهای مقدس حذف نمود. از آن روز، او دیگر سیلاس نبود.
بلکه نامش را از دل نفرینها انتخاب کرد:
سیلورن(Siloren)
"سیلاس بر قربانگاهی که برایش ساختند مرد.
من از خاکسترش برخاستم و هرگز نمیبخشم."
پیران معبد او را سیلاس(Silas) نامیدند؛ پسر خاموش خداوند..او که حامل نفس سوم است..نفسی که نه زنده است، نه مرده، بلکه لابهلای دعاهای ممنوع سرگردان است.
او را از خانوادهاش جدا کردند و به معبدی در دل کوهستان بردند، جایی که خورشید هیچوقت کامل طلوع نمیکرد. در آنجا، سیلاس با چشمی بسته بزرگ شد؛ چشم چپش با طلسمی کور شده بود تا "روشناییهای فریبنده" را نبیند. میگفتند چشمش نباید چیزی از دنیای فانی ببیند تا حقیقت الهی را در خواب بیند.
در معبد، با هر شکست آیینی، با هر سوال ممنوع، زیر چشم دیگرش زخمی حک میشد.
"به نام خدای خاموش! برای هر شکست، نشانی. برای هر نافرمانی، بیداری. این زخم را میکاریم تا شکست را بر پوستت بخوانی و فراموشی هرگز نیابی."
وقتی بزرگتر شد، به او فرمان داده شد در جنگهای مقدس شرکت کند، برای دفاع از آیین. اما در یکی از آن جنگها، ذهنش از زمزمهها پر شد. صداهایی که دیگر الهی نبودند، بلکه از خودش بودند.
در آن جنون، برای پیروزی، کاری کرد که هرگز نباید انجام میداد: دعای نهایی را خواند.
دعایی که تنها تاوانش، بریدگی گلوست.
او جان سالم به در برد، ولی زخمش تا همیشه با او ماند..یادگاری از لحظهای که خدا پاسخ داد.
پس از آن، معبد او را تبعید کرد و نامش را از کتابهای مقدس حذف نمود. از آن روز، او دیگر سیلاس نبود.
بلکه نامش را از دل نفرینها انتخاب کرد:
سیلورن(Siloren)
"سیلاس بر قربانگاهی که برایش ساختند مرد.
من از خاکسترش برخاستم و هرگز نمیبخشم."