🚌 سفر به فارس
🔸روز پنجم (آخر): یزدخواست
پریسا خسروی
بازدید از یزدخواست، اختتامیۀ سفر پنج روزۀ پارس بود. «اسم یزدخواست شهری که در شمال سروستان است، اول در فارسنامۀ ابن بلخی ذکر شده و بی شک همان است که مقدسی بعضی از حروف آن را حذف کرده و بعضی را تغییر داده و به صورت " ازکاس" ضبط نموده است.» نامش امروز بر روی نقشه ایزدخواست است. هرچند که گویی ایزد از آن روی گردانده است. شهر خاموش، خالی از سکنه، ویران، در فراغ رودی که در دلش جریان داشت و زندگی میبخشیدش. یک سوی رود، خانهها و سوی دیگرش زمینهای کشاورزی بودند. «بنای قلعۀ شهر بر لبۀ پرتگاه تپهای قرار داشت که با رودخانۀ پایینپا و بریدگیهای دیرینه سال آن شکل و شمایلی خاص را در نظر میآورد.» باقی خانه ها هم کم کم به پایین و به کنار رود سرازیر شده بودند. با رود، زندگی جریان داشت، رود که خشکید، زندگی هم از آنجا رفت. مردی از اهالی ایزدخواست کنونی میگفت تا همین سی، چهل سال پیش اینجا ساکنانی داشت.کاروانسرای صفوی آن سوی رود نیز گواه زندگی و آمد و شد گذشتههای دور بود. داستان غمانگیزی بود. از میان ویرانهها به دشت خشکیده نگاه میکردم و جای خالی رود و دیوارۀ سنگی آن سویش. در آن آفتاب ظهرگاهی داغ، یاد توصیف فرایر افتادم که در کتابی خوانده بودم: « سنگ گداخته کوهستان را شکاف میدهد و صخرهها را از هم میپاشد. مرغان پرشکسته برای نشاندن تشنگی بر ماندآبی فرو میآیند. به تمنای همین آب رمه ماغ میکشد و شتر ناله میکند، خاک لخت به طلب آب چشم میدراند، هر سو که بنگری بلاست و دریغ از نمی، هجوم ریگ است به این هوای بیابانی...»
آنچه میدیدم شاید همین بود، هجوم خشکی و بلا و آنچه غمم را دوچندان میکرد، تعلق نسل به نسلم به سرزمین پارس بود و سکونتم در فاصله اندکی از ایزدخواست. با وجود این نزدیکی تا آن روز هرگز به آنجا نرفته بودم. حس میکردم عزیزی در بستر بیماری داشتهام و اندکی دیر بر بالینش رسیده بودم. حال تنها پیکر بیجانش در برابرم بود. اندکی دیر، شاید به اندازه سی، چهل سال... در دل گفتم ای کاش دمی مسیحایی از غیب برسد و شهر باز جان بگیرد. اندک امیدی داشتم، آرزویی، حسرتی...
برای مشاهدهٔ نسخهٔ کامل نوشته، به پیوند زیر بروید یا بر روی دکمهٔ instant view بزنید.
goo.gl/YR8N66
#سفرنامه #یادداشت_دانشجویان #پریسا_خسروی
@asmaaneh
🔸روز پنجم (آخر): یزدخواست
پریسا خسروی
بازدید از یزدخواست، اختتامیۀ سفر پنج روزۀ پارس بود. «اسم یزدخواست شهری که در شمال سروستان است، اول در فارسنامۀ ابن بلخی ذکر شده و بی شک همان است که مقدسی بعضی از حروف آن را حذف کرده و بعضی را تغییر داده و به صورت " ازکاس" ضبط نموده است.» نامش امروز بر روی نقشه ایزدخواست است. هرچند که گویی ایزد از آن روی گردانده است. شهر خاموش، خالی از سکنه، ویران، در فراغ رودی که در دلش جریان داشت و زندگی میبخشیدش. یک سوی رود، خانهها و سوی دیگرش زمینهای کشاورزی بودند. «بنای قلعۀ شهر بر لبۀ پرتگاه تپهای قرار داشت که با رودخانۀ پایینپا و بریدگیهای دیرینه سال آن شکل و شمایلی خاص را در نظر میآورد.» باقی خانه ها هم کم کم به پایین و به کنار رود سرازیر شده بودند. با رود، زندگی جریان داشت، رود که خشکید، زندگی هم از آنجا رفت. مردی از اهالی ایزدخواست کنونی میگفت تا همین سی، چهل سال پیش اینجا ساکنانی داشت.کاروانسرای صفوی آن سوی رود نیز گواه زندگی و آمد و شد گذشتههای دور بود. داستان غمانگیزی بود. از میان ویرانهها به دشت خشکیده نگاه میکردم و جای خالی رود و دیوارۀ سنگی آن سویش. در آن آفتاب ظهرگاهی داغ، یاد توصیف فرایر افتادم که در کتابی خوانده بودم: « سنگ گداخته کوهستان را شکاف میدهد و صخرهها را از هم میپاشد. مرغان پرشکسته برای نشاندن تشنگی بر ماندآبی فرو میآیند. به تمنای همین آب رمه ماغ میکشد و شتر ناله میکند، خاک لخت به طلب آب چشم میدراند، هر سو که بنگری بلاست و دریغ از نمی، هجوم ریگ است به این هوای بیابانی...»
آنچه میدیدم شاید همین بود، هجوم خشکی و بلا و آنچه غمم را دوچندان میکرد، تعلق نسل به نسلم به سرزمین پارس بود و سکونتم در فاصله اندکی از ایزدخواست. با وجود این نزدیکی تا آن روز هرگز به آنجا نرفته بودم. حس میکردم عزیزی در بستر بیماری داشتهام و اندکی دیر بر بالینش رسیده بودم. حال تنها پیکر بیجانش در برابرم بود. اندکی دیر، شاید به اندازه سی، چهل سال... در دل گفتم ای کاش دمی مسیحایی از غیب برسد و شهر باز جان بگیرد. اندک امیدی داشتم، آرزویی، حسرتی...
برای مشاهدهٔ نسخهٔ کامل نوشته، به پیوند زیر بروید یا بر روی دکمهٔ instant view بزنید.
goo.gl/YR8N66
#سفرنامه #یادداشت_دانشجویان #پریسا_خسروی
@asmaaneh