|سعیدصالحی"هِرِنگ"| dan repost
اونجا چندتا خونهیِ کاهگلیِ آوار شده
بود.
ما نشسته بودیم زیر سایه بلوطِ کهنسالِ دقیقا رو به رویِ یه درِ چوبیِ موریانه خورده. رویِ یه تخته سنگ،
رویِ درِ چوبی ردِ یه نوشته با زغال اما بارون خورده بود.
با شنیدنِ یه جمله یِ مسخره یِ بی معنی
یه خنده یِ واقعی رو لبم نقش بست...
جمله ای که حتی یه کلمهش رو هم یادم نیست...
دقیقاً یه بهار بعد، عصر یه روز چهارشنبه تو هوایِ مِه گرفته،
رویِ نیمکتی چوبی که دو حرفِ لاتینِ S&KH
تویِ قلب نامنظم حکاکی کرده بودیم؛
سرت رو رویِ شونهم گذاشته بودی و با من از آینده ای مبهم حرف میزدی.
چه بهارِ فراموش نشدنی وُ
چه جمله هایی که هنوز اون لبخندِ واقعی رو بهم یادآوری میکنه.
سفرهای محدود و خاطره انگیزی که هیچوقت ردشون از حافظهم پاک نمیشه،
مثلِ ردِ اون نوشته یِ زغالیِ بارون خورده.
(خورشید...)
#سعید_صالحی
بود.
ما نشسته بودیم زیر سایه بلوطِ کهنسالِ دقیقا رو به رویِ یه درِ چوبیِ موریانه خورده. رویِ یه تخته سنگ،
رویِ درِ چوبی ردِ یه نوشته با زغال اما بارون خورده بود.
با شنیدنِ یه جمله یِ مسخره یِ بی معنی
یه خنده یِ واقعی رو لبم نقش بست...
جمله ای که حتی یه کلمهش رو هم یادم نیست...
دقیقاً یه بهار بعد، عصر یه روز چهارشنبه تو هوایِ مِه گرفته،
رویِ نیمکتی چوبی که دو حرفِ لاتینِ S&KH
تویِ قلب نامنظم حکاکی کرده بودیم؛
سرت رو رویِ شونهم گذاشته بودی و با من از آینده ای مبهم حرف میزدی.
چه بهارِ فراموش نشدنی وُ
چه جمله هایی که هنوز اون لبخندِ واقعی رو بهم یادآوری میکنه.
سفرهای محدود و خاطره انگیزی که هیچوقت ردشون از حافظهم پاک نمیشه،
مثلِ ردِ اون نوشته یِ زغالیِ بارون خورده.
(خورشید...)
#سعید_صالحی