2 May 2025, 22:27
2 May 2025, 21:45
2 May 2025, 21:44
2 May 2025, 21:43
2 May 2025, 21:03
دیلی مودبرد و پک از هیونینگ کای
2 May 2025, 20:39
Be join-5 chnl/ID
2 May 2025, 20:29
با همهمهی غلیظی که فضای ذهن و محیطش را احاطه کرده بود، به خود آمد. چشمانش بیهدف روی نوشتههای کتاب خیره مانده بود، دستانش مشتهای گرهکردهای شده بودند که بیاختیار بر پاهایش میکوبیدند. خشم و غلیان احساسات، گلویش را میفشرد و ذهنش را انبوهی از خاطرات و پرسشهای بیپاسخ پُر کرده بود. نمیدانست چه کند: بنشیند و به وویونگ پشت کند، یا بیاعتنا به نوشتهها و یادهای زندهشده، سوار اتوبوس شود و به کمپانی دوستش برود؟بلند شد و بیآنکه به چیزی بیندیشد، سوار اتوبوس شد. شاید دیدن وو پاسخِ تردیدهایش را میداد. میلههای فلزی را چسبیده بود و به چهرههای گذرای خیابان خیره شد. وقتی به مقصد رسید، پیاده شد و مستقیم به سمت ساختمان کمپانی رفت. دنبال پسری لاغراندام با صورتی کشیده، و موهای بلوندِ صاف میگشت. از مردی که پشت میزِ اتاق تمرین مشغول کار با گوشی بود پرسید: «آقا، یونهو را میشناسید؟ کجاست؟»مرد با صدایی بلند پاسخ داد: «آره، رفته قهوه بیاره. همینجا پیداش میکنی.»با سر تشکر کرد و چند دقیقه در سالن منتظر ماند. همینکه یونهو را از دور دید، چشمانش گرد شد. دستش را بالا برد و فریاد زد: «یونهو!»پسر سر بلند کرد و با دیدن سان، رنگ از چهرهاش پرید. با اضطرابی مشهود به سویش دوید و بیاختیار او را در آغوشی محکم و لرزان فشرد.یونهو از شنیدن خبر سلامتی سان لبخندی آرام بر لب نشاند. سان با اضطرابی آمیخته به امید، حال وویونگ و نشانی اش را پرسید. یونهو آهی کشید: «وویونگ از آرزوهای قدیمیاش دست شسته… حالا سرآشپز رستورانی کوچک در ججوست.» سان با تشکری کوتاه، شمارهٔ یونهو را گرفت و قول داد زمانی برای گفتوگوی مفصل بازگردد، اما اکنون باید برود .هواپیما در تاریکی شب به باند فرودگاه ججو خزید. نسیم شورانگیز دریا، موهایش را نوازش داد؛ گویی دریا نفس میکشید و اضطراب وجودش را میربود. دستانش یخزده، پاهایش بیوزن، و نفسهایش بریده بریده بود. با گامهایی لرزان به سوی نشانی رستوران رفت. رستوران کوچک، با پنجرههایی روشن و پردههای سفید، چون صحنهای از یک رؤیا در برابر او قد برافراشت. پاهایش به زمین چسبید، گویی ریشه دوانده بودند. پشت تنهٔ درخت کهنهای خزید، ناخنهایش را تا خون جوید، و چشمانش به پنجرهٔ روشن دوخته شد. وویونگ آنجا بود؛ موهای آشفتهاش زیر نور چراغ میدرخشید، چشمان درشت و سیاهش متمرکز بر میزی که با حرکاتی ظریف تمیز میکرد. دستان باریک او گویی نوازشگر خاطراتی بودند که هر دو به فراموشی سپرده بودند.ناگهان وویونگ سر برگرداند. سان خود را پشت درخت قایم کرد، اما سایهٔ لرزانش بر زمین موج میزد. وویونگ به پنجره نزدیک شد، چشمانش در جستوجوی چیزی که نمیدانست چیست… و سان، در آن لحظه، خود را میان آتشِ اشتیاق و یخِ ترس اسیر یافت. قطرات اشک، گرمای گمشدهٔ سالها را بر گونههایش جاری کردند. وویونگ آنجا بود، نزدیکتر از همیشه، و بااینحال دورتر از دسترسِ زمان.
2 May 2025, 19:55
جوین باشید
2 May 2025, 19:50
سکوتے در آن خانه لانہ کردہ،کہ حتے صداے گـامهایم را هم پس میےزند.چَشم میگَردانم، در چہرهے هر رـهَگذر،کـه مبادا سایہ اے از تو در آن نہان باشد.اما نه توي ماندہ، نہ منی، نہ جہان که پناهِ این دِل بےکَس باشد..نَہ شوقے برای بازگشت هست، نه رمقے براے رفتن.فقط منم و من، و هزار تصویرِ تکهتکهاز کسے که بودم و دِگر نیستم.در این غُربتِ سرد، نه فانوسےست،نه آغوشے که اندکے گرماے وجودم باشد.همهچیز بوے یخبندانے سرد را بہ خود گرفتہ؛بوے دیوارِ نمکشیدہ،بوے درے که هرگز گشوده نخواـهد شد.و شاید تمام این کوفتگے، همہ اش حکایتِ آدمےست که از خود رانده شده، و به هیچکجا مانده است.اما، در عمقِ همین سکوتِ سنگین.. فقط گاهے،نسیمے عبور میکنَد و به یادمان مـےآورد، کہ شاید جایی، در پسِ همین کوچهے خموش،روزے منِ گمگشتہ بازآید،با نگاهے، با نورے،با صداي!که شبیہ توست.
2 May 2025, 19:49
2 May 2025, 17:02
2 May 2025, 17:01
2 May 2025, 16:32