انتقاد اخلاقی از سرمایه داری که بر شیوه های تولید رنج تاکید می کند، نیز باز تنها خود سرمایه داری را تقویت می کند: فقر، گرسنگی، جنگ ها را می توان به عنوان جنبه های اجتناب ناپذیر واقعیت معرفی کرد، در حالی که میل به از بین بردن این همه رنج را می توان به راحتی از طبقه بندی خارج کرد و اتوپیایی ساده لوحانه خواند.
تنها راه برای زیر سوال بردن رئالیسم سرمایه داری این است که به نحوی نشان دهیم که چقدر ناسازگار و غیرقابل دفاع است: به طور خلاصه، تکرار این نکته که هیچ چیز "رئالیستی" در مورد سرمایه داری وجود ندارد.
#CapitalistRealism
پن: اینو حتما با گوشت و پوست و استخون درککردید وقتی به کسی گفتید میشه فقط نباشه جنگ نباشه و فلان و بگن او تو خیلی آرمانی نگاه میکنی زندگی رو :))