هیچوقت حتی به ذهنم خطور نمیکرد، لحظهای با دیدن ماه، به یادت بیفتم...
مثل همان روزهایی که قدم هایمان را در آستانه رسیدن به نور میشًمردیم و نَجوای شبانه را گوش میکردیم.
شَبانگاه سفید بودیم و نورانی...میگفتی، اگرچه طلایی نیستیم، اما دلِمان صاف و زلال است، چی بهتر از ماه!
تابیدیم، رَخشیدیم، رَقصیدیم...
اما ابر، ترس همیشگی من بود. به رویِ خودم نمیآوردم، ولی کمی حضورش را حس کردهبودم.
به یادِ آن روزها مینویسم؛
چشمانم، خیره، شامگاهی را مینگریست که هنگام نور، شب را میخواست،
ماه را دیدم اما تو را نه!
به قلم فاج عزیز♥️
https://t.me/fajkhat