هیولایِ دیترویت
شاید بگویید هیولا آنهایی هستند که شاخ بر سر داشته و پوست تنشان خونین رنگ باشند ، اما حقیقت این است که ما بارها و بارها هیولا در زندگیمان دیدیم و میبینیم و خواهیم دید ، با رنگ ها و عقاید گوناگون .
جیمز فوندایِ چهارده ساله، فردی بسیار دقیق و آرام و برترین دانش آموز مدرسه است .
اما اینها چه فایدهای دارند؟درحالی که هر روز مورد آزار و اذیت همکلاسی هایش قرار میگیرد .
او در سفید و خونین رنگ کلیسا را باز کرد و وارد آنجا شد ، داخل کلیسا مملو از سکوت و خشم بود و کس دیگری حضوری نداشت .
جیمز در اولین صندلی سیاه رنگ نشست و دستانش را به همدیگر قفل کرد و گفت :
- آدمها مرا دوست ندارند ، لطفا بگذار مرا دوست داشته باشند
سال ها گذشت و خبر مرگ و میر در شهر دیترویت بسیار زیاد و دردناک شد .
او آرام آرام قدم هایش را به سویِ دخترک سيزده ساله نزدیک کرد و چاقو را از جیبش درآورد،دست و پاهایِ اورا به تخت بست و هزاران بار چاقو را بر شکمش فرو برد .
از شکم آن دخترک خون های بسیاری سرازیر شد و تمام زمین را خونین رنگ کرد .
- کاش آدمیزاد قلبی در سینه داشت تا انوقت من هم مهربانیاش را جبران میکردم ، این تاوانِ اشتباهات شما مردم است
جیمز فوندا بارها و بارها جسد هایِ بزرگ و کوچک را در میان و کناره های خیابان رها میکرد و برایش اهمیتی نداشت .
سر اسب سفیدش را نوازش کرد و نگاهی به اطراف جنگل انداخت ، اینجا هزاران خانه وجود داشت که او ساخته بود .
آن خانه ها مملو از سر های گمنام و گمشده بودند .
- حال ، مردم مرا دوست دارند؟