من موجود واخورده، تو خود رفته و گندیدهای شدهام... دیگه کم کم دارم حتی از خودم هم بریده میشم. یعنی میگم با هیچکس نمیتونم بشینم راز عقدههای خودم رو بریزم بیرون. در مورد نوشتنم، با ضمیر خودم هم بیگانه شدهم. باید همیشه یه جا بشینم و بغمه بزنم. تلخ کنم. باید ترش کنم. تنها پیادهروی کنم. گاهی میشه از فکر کردن هم بیزار میشم.
شراب خام، اسماعیل فصیح