زندگی من شبیه یه سریال یا شاید هم یه فیلم باشه ، حقیقتا خودم ترجیح میدم زندگی رو به فیلم تشبیه کنم تا از تصور ادامه دار نبودنش و به انتها رسیدنش بتونم امیدوار باشم که از دستش راحت میشم . احمقانس مگه نه؟ اما زندگی من شبیه فیلمیه با سکانس های جدید و مختلف با بازیگرهای ماهری که تمام طول فیلم هنرمندانه نقش بازی میکنن و از اول تا اخر این فیلم یه آهنگ به طور تکراری رو دور پخشه.
اون آهنگ ، خاطراتمه.
خاطراتی که از شدت تنفر بهشون جذب میشم
خاطراتی که باعث میشه هزاران بار آرزو کنم فیلمم با صحنهمرگی جذاب اون ها رو پاک کنه اون هم نه برای مدت کوتاه که با تلنگر به وجودم برگردن ، نه اونها باید برن . برن به جایی دور که وقتی اسمم رو صدا زدن کسی سرش رو برنگردونه.
من اون نقش اصلی داستانم که همیشه داره توی بازسازی خاطرات زندگی میکنه.
بازسازی هایی پر از نوستالژی و بوی کهنگی ای که با وجود بوی تعفن دیوانه وارش قابل تحمله
امروز درحال بازسازی صحنه جدیدی از خاطره قدیمی بودم. خاطره ای که تو توش میدرخشیدی و هنوز هم این فعل گذشته روی قلب من سنگینی میکنه.
کوچه خلوت پشت کارخونه ، نزدیک خونه من نزدیک خونه تو که از بچگی پر از درخت های بلند بود ، درخت هایی که فکر میکردیم روزی به قدشون میرسیم و براشون گردنکجی میکنیم . دوچرخه تو ، همون دوچرخه سفید صورتی فرا دخترونه خنده دارِ تو که همیشه میترسیدم سوارش بشم و بعد با کل وجودم پخش آسفالت کوچه بشم ، اما تو شجاع بودی شاید من ترسو بودم ، نمیدونم . فکر کنم مثل همیشه اونی که مقصره من باشم نه؟ هرچی که بود بیخیال اما من فقط این رو میدونم که نگاه کردنِ موهای صاف و سیاهت زیر کلاه کوچیکِ سفیدت وقتی با خنده دوچرخه سواری میکردی و اسمم رو داد میزدی تا پشتت باشم ، هنوز هم زیباست. زیباتر از کل دنیا.
کیسه پلاستیکی محتوی دوتا بستنی توت فرنگی.
حقیقتش من از اول هم از توت فرنگی متنفر بودم شیرینی زیادش حالم رو بد میکرد. اما تو همیشه به رفتن توی مغازه پیش قدم میشدی و نمیتونستم مخالفت کنم چون تو از توت فرنگی شیرین تر بودی .
پای درخت بلند پشت کارخونه کمی دورتر از دکّهی نگهبانی ، من و تو با شلوارک و پاهایی کثیف روی زمین نشسته بودیم و من به خنده تو نگاه میکردم که حتی وقتی موهای بلند و صافت که هیچ وقت تمایلی به بستنش نداشتی ، اون رو میپوشوند چقدر محشر بود . راستش من به موهای تو حسادت میکردم . به اینکه دختر مو کوتاه فرفری ای بودم که قیچی مادربزرگ شانس پایین ریختن و افشون شدن موهام روی صورتم رو از من گرفته بودن و نمیتونستم به زیبایی تو باشم .
اما اینها مهم نیست ، یعنی هست اما حالا نه
حالا من تصویری جدید ازمون دارم
فاصله من و تو حالا کمتر از یک ساعته اما میون وجودمون ، سالها و قرن ها فاصله ای افتاده که خسته تر از اونیم که به سمتش بتازیم و فاصلش رو پر کنیم .
توی خاطره بازسازی شدهی جدیدم تو سیگاری شدی توی دستم. من تنهام با سیگار و بستنی توت فرنگی محبوبت. راستی توی این فاصله دوچرخه سواری یاد گرفتم چون خواستم شبیه تو باشم اما هیچکس تو نمیشدی پس ولش کردم و اون دوچرخه سفید و صورتی هم مثل من داره خاک میخوره و موهای من هم روی صورتم رو به راحتی میپوشونه اما حالا من این خاطره رو بیشتر دوست دارم
درسته لبخند نمیزنم
درسته ذوقی ندارم
درسته با هر نفس قلبم توی وجودم سنگینی میکنه
اما دوسش دارم . بی تو قشنگه..
- چهاردهم فروردین چهارصد و دو
اون آهنگ ، خاطراتمه.
خاطراتی که از شدت تنفر بهشون جذب میشم
خاطراتی که باعث میشه هزاران بار آرزو کنم فیلمم با صحنهمرگی جذاب اون ها رو پاک کنه اون هم نه برای مدت کوتاه که با تلنگر به وجودم برگردن ، نه اونها باید برن . برن به جایی دور که وقتی اسمم رو صدا زدن کسی سرش رو برنگردونه.
من اون نقش اصلی داستانم که همیشه داره توی بازسازی خاطرات زندگی میکنه.
بازسازی هایی پر از نوستالژی و بوی کهنگی ای که با وجود بوی تعفن دیوانه وارش قابل تحمله
امروز درحال بازسازی صحنه جدیدی از خاطره قدیمی بودم. خاطره ای که تو توش میدرخشیدی و هنوز هم این فعل گذشته روی قلب من سنگینی میکنه.
کوچه خلوت پشت کارخونه ، نزدیک خونه من نزدیک خونه تو که از بچگی پر از درخت های بلند بود ، درخت هایی که فکر میکردیم روزی به قدشون میرسیم و براشون گردنکجی میکنیم . دوچرخه تو ، همون دوچرخه سفید صورتی فرا دخترونه خنده دارِ تو که همیشه میترسیدم سوارش بشم و بعد با کل وجودم پخش آسفالت کوچه بشم ، اما تو شجاع بودی شاید من ترسو بودم ، نمیدونم . فکر کنم مثل همیشه اونی که مقصره من باشم نه؟ هرچی که بود بیخیال اما من فقط این رو میدونم که نگاه کردنِ موهای صاف و سیاهت زیر کلاه کوچیکِ سفیدت وقتی با خنده دوچرخه سواری میکردی و اسمم رو داد میزدی تا پشتت باشم ، هنوز هم زیباست. زیباتر از کل دنیا.
کیسه پلاستیکی محتوی دوتا بستنی توت فرنگی.
حقیقتش من از اول هم از توت فرنگی متنفر بودم شیرینی زیادش حالم رو بد میکرد. اما تو همیشه به رفتن توی مغازه پیش قدم میشدی و نمیتونستم مخالفت کنم چون تو از توت فرنگی شیرین تر بودی .
پای درخت بلند پشت کارخونه کمی دورتر از دکّهی نگهبانی ، من و تو با شلوارک و پاهایی کثیف روی زمین نشسته بودیم و من به خنده تو نگاه میکردم که حتی وقتی موهای بلند و صافت که هیچ وقت تمایلی به بستنش نداشتی ، اون رو میپوشوند چقدر محشر بود . راستش من به موهای تو حسادت میکردم . به اینکه دختر مو کوتاه فرفری ای بودم که قیچی مادربزرگ شانس پایین ریختن و افشون شدن موهام روی صورتم رو از من گرفته بودن و نمیتونستم به زیبایی تو باشم .
اما اینها مهم نیست ، یعنی هست اما حالا نه
حالا من تصویری جدید ازمون دارم
فاصله من و تو حالا کمتر از یک ساعته اما میون وجودمون ، سالها و قرن ها فاصله ای افتاده که خسته تر از اونیم که به سمتش بتازیم و فاصلش رو پر کنیم .
توی خاطره بازسازی شدهی جدیدم تو سیگاری شدی توی دستم. من تنهام با سیگار و بستنی توت فرنگی محبوبت. راستی توی این فاصله دوچرخه سواری یاد گرفتم چون خواستم شبیه تو باشم اما هیچکس تو نمیشدی پس ولش کردم و اون دوچرخه سفید و صورتی هم مثل من داره خاک میخوره و موهای من هم روی صورتم رو به راحتی میپوشونه اما حالا من این خاطره رو بیشتر دوست دارم
درسته لبخند نمیزنم
درسته ذوقی ندارم
درسته با هر نفس قلبم توی وجودم سنگینی میکنه
اما دوسش دارم . بی تو قشنگه..
- چهاردهم فروردین چهارصد و دو