کلمات و حرفام همیشه کم میان و نمیدونم چرا ، من در برابره این مرد همیشه باید طوری باشم که انگار باید سکوت کنم ، حتی نمیدونم برای چی .
اما این رو میدونم که این مرد
لبخندش ، وجودش ، نگاهش ، حرف زدنش ، همه چیزش رو ، من زندگی میکنم ، من از تهِ قلبم ، و یه جوره دیگهای این مرد رو دوسش دارم .
و خیلی عمیق میپرستمش .
اشکام انگار تمومی ندارن ، نه ؟
بگذریم .
خوشحالم ، کیم بخاطره وجودت خیلی خوشحالم .