https://t.me/lmTalia
الف
🌍دنیا:
هیچ چیز در این دنیا پابرجا نیست.
کوهها میلغزند، دریاها فرو میریزند، و آسمان هر لحظه ممکن است بشکافد و آتش یا یخ از آن فرو بریزد. خاک، وفادار نیست؛ در یک روز حاصلخیز و در روز دیگر مرده. بادها میوزند و اقلیمها را دگرگون میکنند.
این جهان، همانند موجودی زنده و خشمگین، نفرت خود را با هر تپش زمین، با هر طوفان و با هر زلزله نشان میدهد. گویی از بودن ساکنانش بیزار است و مدام میکوشد آنها را از خود براند.
از میان همهی موجودات، تنها الفها یاد گرفتند چگونه با این خشم همزیستی کنند. آنها آموختند پیش از وقوع فاجعه، نشانههایش را ببینند. آسمان را بخوانند، صدای ریشهها را بشنوند، لرزشهای زمین را حس کنند.
آنها استادان بقا شدند. نژادی که توانستند از دل صدها نابودی زنده بیرون بیایند.
اما پرسش همیشه باقیست: تا کی؟
تا کی میتوانند در این نبرد بیپایان با جهانی که دشمنشان است، برنده باقی بمانند؟
---
📚داستان:
از همان لحظهای که یادت میآید، همیشه در سفر بودهای.
هرگز خانهای نداشتی. نه سقفی که پایدار بماند، نه سرزمینی که امن باشد. تنها چیزی که داشتی، کاروان کوچکی از الفها بود که به آنها «خانواده» میگفتی. دستکم تا جایی که میتوانستی تحملشان کنی.
هر روز بیدار میشدی با بیم آنکه زمین دهان باز کند، یا آسمان بشکافد و صاعقههای مرگبار بر سرتان بریزد. مدام در حرکت، مدام در گریز.
اما برخلاف دیگران، تو خسته شدی.
خسته از انتظار. خسته از فرار.
مدتهاست که در دلت جرقهای افتاده: شاید راهی باشد برای رهایی، شاید بشود از این سیارهی نفرینشده گریخت.
امیدت در روزی تازه شد که به ویرانهای زیر خاک رسیدی: کتابخانهای مدفون. در میان ستونهای شکسته و غبار هزارساله، کتابی را یافتی که از راهی سخن میگفت—راهی به جهانی دیگر. جایی دور از خشم این سیاره، جایی که آسمان پایدار است و زمین وفادار.
اما مشکل بزرگ اینجاست: راهی که کتاب نشان میدهد، به مکانی ختم میشود که دیگر در هیچ نقشهای وجود ندارد. سرزمینی که گویی جهان خودش آن را پاک کرده باشد.
و حالا تو ماندهای با انتخابی سخت:
ماندن در کنار خانوادهات و ادامهی فرار بیپایان،
یا قدمگذاشتن به راهی که شاید نجات باشد… یا آخرین اشتباهت.