https://t.me/inthearmsofthemoon
موجودی که دوسش داشته باشم و افسانهای باشه.
الههها و خدایان مختلف اونی که کاربردی منطقیان و واقعاً بودنشون به یه دردی میخوره و خیلی عوضی و روانی هم نیستند با قوانین مسخره
از یادم فرشته مهربون نیستند
🌍دنیا:
...و خدایان دنیا را به پنج قسمت تقسیم کردند.
هر قسمت از آن برای یکی از آن ها بود.
با یک دیگر عهد کردند که نه به قلمرو یکدیگر تجاوز کنند و نه در امور فانی ها دخالتی مستقیم داشته باشند.
آنها تنها ناظر و مراقب بودند، اربابانی خاموش که از دور بر جهان مینگریستند. و برای قرنها، این عهد پابرجا ماند. هیچ سرزمینی از وجود دیگری خبر نداشت. میانشان دریایی بیپایان گسترده بود؛ دریایی که پر از هیولاهای بیرحم و نگهبانان ناشناخته بود.
اما روزی رسید که انسان، بزرگترین سد را هم شکست: دریا.
آنها کشتی ساختند، امواج را شکافتند و پا به قلمروهایی گذاشتند که برایشان ممنوع بود. با این فتح، پردهها کنار رفت. مرزها لرزیدند. و این تازه آغاز جنگی بود که تنها خدایان توان مهار آن را داشتند…
---
📚داستان:
تو خشمگین نیستی از اینکه فراموش شدی.
تو خشمگین نیستی از اینکه دیگر قربانی و پیشکشی بر پلههای معبدت ریخته نمیشود.
خشم واقعی تو از چیز دیگریست: جایگاهت را از تو گرفتند.
مردمت را کشتند، جنگلهایت را به آتش کشیدند، و معابدت را غارت کردند.
تو هشدار دادی. بارها فریاد زدی که این آتش، همه را خواهد بلعید. که این جنگ، نه برای یک قبیله، بلکه برای تمام جهان نابودی به بار خواهد آورد.
اما برادران و خواهرانت تنها خندیدند. خدایان دیگر به پیروانشان اجازه دادند به این جنگ ناعادلانه ادامه دهند.
پس تو، آنها را ترک کردی.
اگر خدایان دیگر، شجاعت ادبکردن بندگانشان را ندارند، تو این کار را خواهی کرد.
شاید مثل گذشته قدرتی به گستردگی کوهها و طوفانها نداشته باشی، اما هنوز چیزی در وجودت زنده است: ارادهی انتقام.
تو، خدای جنگلها، خدایی که میبخشد ولی هرگز فراموش نمیکند.
این بار، در قالب انسانی فانی به میان بازماندگان پیروانت بازمیگردی.
چشمانشان هنوز پر از امید است و در دلهایشان سرزنشی خاموش برای تو وجود دارد: چرا آن زمان که به کمکت نیاز داشتند، سکوت کردی؟
تو میدانی چرا—قوانین عهد باستان حتی تو را هم محدود میکرد. «هیچ خدایی نباید مستقیماً در سرنوشت فانیان دخالت کند.»
اما حالا… تو دیگر اهمیتی نمیدهی.
به جمع شورشیانی میپیوندی که رؤیای بازگرداندن شکوه و آزادی را در سر دارند. در کنارشان میجنگی، نه به عنوان خدا، بلکه به عنوان یکی از آنان. باقیماندهی قدرتت را به کار میگیری، شمشیر به دست میگیری و در تاریکیها قدم میزنی. انتقامت، نه فقط از انسانها، که از تمام دنیاییست که به عهدش خیانت کرد.