’ اول یه دردِ عمیقم، تپشای دردناکتم، نفسهای سنگین شدهاتم، بغضِ قفل شده تو گلوتم، بعد، وقتی تقویم ورق خورد و ساعتها و روزهای اول سپری شد، وقتی هفته ها جاشون رو به ماه ها دادن، میونِ روزات رنگ میبازم. به فراموشی سپرده میشم، اگر بهم فکر نکنی ممکنه یادت نیاد وجود داشتم. کلماتت از تعلقِ من در میان، آهنگها مالکیت منو از دست میدن. اگر بعد از سالها راجع به من بپرسن اسمم رو با گنگی زمزمه میکنی، انگار از دورترین نقاط ذهنت بخوای چنگم بزنی و منو به یاد بیاری… اینکه میتونی یا نه رو نمیدونم، هیچوقت نمیفهمم… ‘