#رمان_گریز_از_ماه
#_نویسنده_پرنده_آبی
#_قسمت_هشتم
به نام خدایی که شاهد سکوتها بود
مادر جان، کاکا جان و هوتن!
وقتی این نامه را میخوانید، من دیگر در آن خانه نیستم... در آن خانه که دیگر نه خانه بود، نه پناه، نه آغوش.
کاکا جان،
تو کسی بودی که جای پدرم را گرفتی، باید حامی میبودید نه قاضی. اما از همان لحظهای که باور کردی دروغها را، من مُردم در نگاهت.
تو حتی نپرسیدی که چه شده، نخواستی حقیقت را بدانی. تو فقط حکم کردی و من محکوم شدم.
... تو هوتن،
نمیدانم تو را چه بنامم، برادرم؟ دشمنم؟ یا سایهای که شبها کابوسم شد؟
نمیدانم چطور آنهمه سال همسایهات بودم و نشناختمت.
تو کسی بودی که باید برایم دیوار میشدی، نه دیو!
قرار بود پشتِ من باشی، نه آنکه تنهاییام را به اسارت بکشی.
من هنوز هم نمیدانم چرا آنهمه قساوت کردی، چرا نگذاشتی حتی حقم را فریاد بزنم.
شاید هم خودت بهتر میدانی که گناهکار کیست، اما ترسیدی.
از چه؟ از رسوایی؟ از بیآبرویی؟
آبرو مگر فقط برای مردهاست؟ من بیصدا آتش گرفتم که خانهتان نسوزد، اما شما دستِ مرا گرفتید و هل دادید وسط شعلهها!
ولی بگذار چیزی را بدانی،
من میروم، اما نه با نفرت.
با زخمی که هیچوقت التیام نمییابد، اما هنوز امیدوارم.
که روزی وجدانات بیدار شود، و بدانی ظلمی که کردی، فقط یک شب نبود.
هر شبِ بعد از آن، در تنهایی من، تکرار شد.
و تو مادر...
نمیدانم چه بگویم!
تو که باید تنها پناهم میبودی، آخرین پشتم، تنها باورکنندهام.
تو هم نگاهم نکردی، بغلم نکردی، نگفتی: "دخترم، من میدانم تو راست میگویی."
تو فقط سر خم کردی مقابل حرف دیگران، فقط به حرفهاشان گوش دادی نه به دل من.
مادرم.
دلم برای آغوشت تنگ است، اما نه برای آغوشی که مرا نفهمید.
من میروم... نه برای فرار، برای زنده ماندن.
برای اینکه ثابت کنم، آبروداری با دروغ و پنهانکاری نیست.
برای اینکه شاید یک روز، در نبودم، حقیقت خودش را فریاد بزند.
شاید آن روز، شما بمانید با نگاههایی که دیگر نه محکوم میکنند، که شرمندهاند.
با دلی پر از درد، اما سری بالا میروم.
نه چون گناهکارم، بلکه چون دیگر تحمل بیعدالتی ندارم.
دعا نکنید که برگردم، دعا کنید هیچ دختری جای من نباشد...
ماهور
با هرکلمهی که هوتن بلند میخواند هق هق مژگان نیزبلند میشد.
حتی اشک از چشم هوتن و پدرش ام
چکیده بود..
از عذاب وجدان که بیخ گلوی شان را گرفته بود هر دو میگریستند.
هوتن هیچتفاوت با دیوانه ها نداشت، چشمان سرخش، موهای ژولیدهاش، تن خسته اش؛ همه و همه یکچیز را فریاد میزدند آن هم ماهور او فقد فرصتی میخواست برای معذرت خواهی برای دل بدست آوردن اما ماهور گویا این بار دیگر خیلی خسته شده بود که همه ره ترک کرده رفته بود .
آن چنان رفته بود که گویا زیر زمین بود همه جا را جستجو میکردند از همه کس میپرسیدند اما نه نشانی نه سرخط از ماهور نبود...
حوزه ها...شفاخانه ها...رستورانت ها
همه و همه را گشتند اما هیچ خبری نبود که نبود.!
حضور دوباره ماهور حسرتی شد روی قلب های مژگان و هوتن!
ادامه دارد...
#_نویسنده_پرنده_آبی
#_قسمت_هشتم
به نام خدایی که شاهد سکوتها بود
مادر جان، کاکا جان و هوتن!
وقتی این نامه را میخوانید، من دیگر در آن خانه نیستم... در آن خانه که دیگر نه خانه بود، نه پناه، نه آغوش.
کاکا جان،
تو کسی بودی که جای پدرم را گرفتی، باید حامی میبودید نه قاضی. اما از همان لحظهای که باور کردی دروغها را، من مُردم در نگاهت.
تو حتی نپرسیدی که چه شده، نخواستی حقیقت را بدانی. تو فقط حکم کردی و من محکوم شدم.
... تو هوتن،
نمیدانم تو را چه بنامم، برادرم؟ دشمنم؟ یا سایهای که شبها کابوسم شد؟
نمیدانم چطور آنهمه سال همسایهات بودم و نشناختمت.
تو کسی بودی که باید برایم دیوار میشدی، نه دیو!
قرار بود پشتِ من باشی، نه آنکه تنهاییام را به اسارت بکشی.
من هنوز هم نمیدانم چرا آنهمه قساوت کردی، چرا نگذاشتی حتی حقم را فریاد بزنم.
شاید هم خودت بهتر میدانی که گناهکار کیست، اما ترسیدی.
از چه؟ از رسوایی؟ از بیآبرویی؟
آبرو مگر فقط برای مردهاست؟ من بیصدا آتش گرفتم که خانهتان نسوزد، اما شما دستِ مرا گرفتید و هل دادید وسط شعلهها!
ولی بگذار چیزی را بدانی،
من میروم، اما نه با نفرت.
با زخمی که هیچوقت التیام نمییابد، اما هنوز امیدوارم.
که روزی وجدانات بیدار شود، و بدانی ظلمی که کردی، فقط یک شب نبود.
هر شبِ بعد از آن، در تنهایی من، تکرار شد.
و تو مادر...
نمیدانم چه بگویم!
تو که باید تنها پناهم میبودی، آخرین پشتم، تنها باورکنندهام.
تو هم نگاهم نکردی، بغلم نکردی، نگفتی: "دخترم، من میدانم تو راست میگویی."
تو فقط سر خم کردی مقابل حرف دیگران، فقط به حرفهاشان گوش دادی نه به دل من.
مادرم.
دلم برای آغوشت تنگ است، اما نه برای آغوشی که مرا نفهمید.
من میروم... نه برای فرار، برای زنده ماندن.
برای اینکه ثابت کنم، آبروداری با دروغ و پنهانکاری نیست.
برای اینکه شاید یک روز، در نبودم، حقیقت خودش را فریاد بزند.
شاید آن روز، شما بمانید با نگاههایی که دیگر نه محکوم میکنند، که شرمندهاند.
با دلی پر از درد، اما سری بالا میروم.
نه چون گناهکارم، بلکه چون دیگر تحمل بیعدالتی ندارم.
دعا نکنید که برگردم، دعا کنید هیچ دختری جای من نباشد...
ماهور
با هرکلمهی که هوتن بلند میخواند هق هق مژگان نیزبلند میشد.
حتی اشک از چشم هوتن و پدرش ام
چکیده بود..
از عذاب وجدان که بیخ گلوی شان را گرفته بود هر دو میگریستند.
هوتن هیچتفاوت با دیوانه ها نداشت، چشمان سرخش، موهای ژولیدهاش، تن خسته اش؛ همه و همه یکچیز را فریاد میزدند آن هم ماهور او فقد فرصتی میخواست برای معذرت خواهی برای دل بدست آوردن اما ماهور گویا این بار دیگر خیلی خسته شده بود که همه ره ترک کرده رفته بود .
آن چنان رفته بود که گویا زیر زمین بود همه جا را جستجو میکردند از همه کس میپرسیدند اما نه نشانی نه سرخط از ماهور نبود...
حوزه ها...شفاخانه ها...رستورانت ها
همه و همه را گشتند اما هیچ خبری نبود که نبود.!
حضور دوباره ماهور حسرتی شد روی قلب های مژگان و هوتن!
ادامه دارد...