#رمان_گریز_از_ماه
#نویسنده_پرنده_آبی
#_قسمت_یازدهم
نزدیکهای عصر بود که بعد از پایان معاینات و دریافت نتایج، وقتی داکتر با اطمینان از سلامت کامل جسمیام حرف زد و توصیه کرد چند روزی استراحت کنم، از شفاخانه مرخص شدم.
زنِ مهربانی که هنوز حتی نامش را نمیدانستم، با خوشرویی کنارم بود.
لبخند میزد، صدایش نرم و آرامشبخش بود،
اما پسرش... نمیدانم چه پدر کشتهگی با او داشتم که حتی یک نگاه سادهاش هم سرشار از اخم و سردی بود.
من که هیچ کاری نکرده بودم، نه آسیبی به او رسانده بودم و نه توقعی از کسی داشتم.
فقط مانده بودم در دل دعا کنم این چند روزی را که قرار است در خانهی این مرد، بگذرانم، بهخیر بگذرد.
حدود یک ساعتی در راه بودیم، که موتر روبهروی دروازهی سیاه و عظیم توقف کرد.
کیارش تک بوقی زد که، در از داخل باز شد.
آنچه مقابل چشمانم بود، بیشتر به یک قصر میماند تا خانهی معمولی.
ساختمانی سهمنزله، با دیوارهایی آنچنان بلند و محکم که آدم را به یاد دیوارهای دفاعی قلعهها میانداخت.
موتر آرام جلو رفت و روبهروی عمارت ایستاد. سنگفرشِ مسیر برق میزد. ما پیاده شدیم و در سکوتی سنگین به سمت در ورودی حرکت کردیم.
با هر قدمی که برمیداشتم، ضربان قلبم سنگینتر میشد. از بیرونش اینطور بود، داخلش چطور خواهد بود؟
زن اول وارد شد و من پشت سرش رفتم. تا پا به داخل گذاشتم، نسیمی خنک و بوی عطری تلخ به صورتم خورد.
سقف بلند، چلچراغهایی طلاگون، فرشهای نرم و سنگین، دیوارهایی با قابهایی گرانقیمت از عکسهایی مناظر و طبیعت،
کیارش جلوتر از ما، ساکت و بیاعتنا قدم برمیداشت.
گویا من اصلاً وجود نداشتم.
زن برگشت و با لبخندی گرم گفت: ـ خوش آمدی عزیزم... این هم خانهی غریبانهیی ما!
لبخندی زدم و آرام لب زدم: ـ غریبانه یا شاهانه.... بیشتر شبیهِ قصر است ماشاءالله.!
او هم خندید و جلوتر رفت که در همان لحظه، صدای پسری از بالای راهپلهها آمد: ـ واه واه، بدون من خوش میگذره به مادر و برادر عزیزم؟
زن ، با ذوق دستانش را برای آغوش کشیدن او باز کرد : ـ وای پسر حسودم، بیا اینجا ببینم که دلم برایت یکذره شده.
پسر اول مادرش را بغل کرد و بعد رو به کیارش با لحنی شوخ گفت: ـ حالتان خوب است کیارش خان؟! کارها بخیر میگذرد.؟
کیارش، برخلاف همیشه، لبخند زد و با مهربانی دستش را دور شانههایش انداخت: ـ شیرینزبانی نکن دیگه!
در آن لحظه، خوب فهمیدم که رابطهی کیارش با برادرش از جنس دیگریست. چیزی ورای محبت برادرانه.
#نویسنده_پرنده_آبی
#_قسمت_یازدهم
نزدیکهای عصر بود که بعد از پایان معاینات و دریافت نتایج، وقتی داکتر با اطمینان از سلامت کامل جسمیام حرف زد و توصیه کرد چند روزی استراحت کنم، از شفاخانه مرخص شدم.
زنِ مهربانی که هنوز حتی نامش را نمیدانستم، با خوشرویی کنارم بود.
لبخند میزد، صدایش نرم و آرامشبخش بود،
اما پسرش... نمیدانم چه پدر کشتهگی با او داشتم که حتی یک نگاه سادهاش هم سرشار از اخم و سردی بود.
من که هیچ کاری نکرده بودم، نه آسیبی به او رسانده بودم و نه توقعی از کسی داشتم.
فقط مانده بودم در دل دعا کنم این چند روزی را که قرار است در خانهی این مرد، بگذرانم، بهخیر بگذرد.
حدود یک ساعتی در راه بودیم، که موتر روبهروی دروازهی سیاه و عظیم توقف کرد.
کیارش تک بوقی زد که، در از داخل باز شد.
آنچه مقابل چشمانم بود، بیشتر به یک قصر میماند تا خانهی معمولی.
ساختمانی سهمنزله، با دیوارهایی آنچنان بلند و محکم که آدم را به یاد دیوارهای دفاعی قلعهها میانداخت.
موتر آرام جلو رفت و روبهروی عمارت ایستاد. سنگفرشِ مسیر برق میزد. ما پیاده شدیم و در سکوتی سنگین به سمت در ورودی حرکت کردیم.
با هر قدمی که برمیداشتم، ضربان قلبم سنگینتر میشد. از بیرونش اینطور بود، داخلش چطور خواهد بود؟
زن اول وارد شد و من پشت سرش رفتم. تا پا به داخل گذاشتم، نسیمی خنک و بوی عطری تلخ به صورتم خورد.
سقف بلند، چلچراغهایی طلاگون، فرشهای نرم و سنگین، دیوارهایی با قابهایی گرانقیمت از عکسهایی مناظر و طبیعت،
کیارش جلوتر از ما، ساکت و بیاعتنا قدم برمیداشت.
گویا من اصلاً وجود نداشتم.
زن برگشت و با لبخندی گرم گفت: ـ خوش آمدی عزیزم... این هم خانهی غریبانهیی ما!
لبخندی زدم و آرام لب زدم: ـ غریبانه یا شاهانه.... بیشتر شبیهِ قصر است ماشاءالله.!
او هم خندید و جلوتر رفت که در همان لحظه، صدای پسری از بالای راهپلهها آمد: ـ واه واه، بدون من خوش میگذره به مادر و برادر عزیزم؟
زن ، با ذوق دستانش را برای آغوش کشیدن او باز کرد : ـ وای پسر حسودم، بیا اینجا ببینم که دلم برایت یکذره شده.
پسر اول مادرش را بغل کرد و بعد رو به کیارش با لحنی شوخ گفت: ـ حالتان خوب است کیارش خان؟! کارها بخیر میگذرد.؟
کیارش، برخلاف همیشه، لبخند زد و با مهربانی دستش را دور شانههایش انداخت: ـ شیرینزبانی نکن دیگه!
در آن لحظه، خوب فهمیدم که رابطهی کیارش با برادرش از جنس دیگریست. چیزی ورای محبت برادرانه.