بخش دوم
میدوم. پرواز میکنم. فاصلهی خانه تا در حیاط زیاد است اما در یک چشم به هم زدن خودم را جلو در رساندهام. هنوز تا شب خیلی مانده. هنوز خورشید پایین نیامده و آنقدر نور هست تا گنج را پیدا کنیم. دم در ایستادهاند و داخل نمیآیند. دیگر حتی اسمهایشان را هم یادم نمیآید.
- معذرت میخواییم. قرار بود زودتر بیاییم. نشد. داشتیم مشق مینوشتیم.
مشق. داشتند مشق مینوشتند. کار داشتند. مشق فردایشان از قرار کودکانهمان مهمتر بود! مشق... پاک از یاد برده بودم.
منمن میکنند.
- فقط اومدیم یه سر بهت بزنیم.
و من بهتم زده است. میگویم: «اشکال نداره، حالا دفعهی بعد.»
لبخند میزنند، چند جملهی دیگر میگویند که من در عین بهتزدگی نمیشنوم. میروند و من میمانم و گنج نامکشوفم.
چند لحظه همانجا دم آن در آهنی آبی زنگزدهی نحس میایستم، بعد بدون گذراندن آن همه پیچوخمی که توی آن نقشه ریخته بودم، یکراست میروم بالای سر گنج. با دستان کوچکم زمین را حفر را میکنم و گنج را از زیر خاک میکشم بیرون. لامپ است. یک لامپ سوخته. این لامپ قرار بود گنجمان باشد.
همانطور گنگ به لامپ زل میزنم. اصلاً چرا این را گنج گرفته بودم؟ چون دم دست بود؟ برش میدارم و با خودم میبرم توی اتاق. جورچینها را یک گوشه چیده بودم تا با هم بازیشان کنیم. دفتر نقاشی، مدادرنگی هم آماده کرده بودم. همه پخشوپلا افتادهاند.
این وسط یادم میافتد که: «ای وای! مشقهام!»
بدوبدو میروم و دفتر مشقم را میآورم و تندتند مینشینم و مشقهایی را مینویسم که قرار بود در طول این دو روز تعطیلی بنویسم اما من که تمام زمانم را به خیالپردازی گذرانده بودم و خواب و خیال اکتشاف ناشناختهها را میدیدم، وقت این کارها را نداشتم. حالا اما آسمان به زمین آمده است و باید همهاش را بنویسم.
بغض گلویم را میگیرد و مدادم تروفرز روی صفحههای دفتر مشق میدود و تأخیر را جبران میکند. آخرش شب از راه میرسد و من تمام مدت داشتهام مشق مینوشتهام اما دل و هوش و حواسم پیش آن لحظات و ماجراجوییهایی است که هرگز اتفاق نیفتاند و هرگز هم قرار نیست دیگر اتفاق بیفتند.
از آن روز جمعه هفده، هجده سال میگذرد، فردا و شنبه که شد، آنها مشقهایشان را کامل نوشته بودند، مال من گمانم نیمهکاره بود. آنها یک روز تمام مشقی نوشتند که از آن هیچ در خاطرمان نماند اما من در همان عالم کودکی به سفری رفتم که تکانم داد. تا سالها بعدش نه هیچ دوستی را خانه دعوت میکنم، نه دعوت قبول میکنم. طفره میروم. دوست ندارم دوباره از ماجراجوییهایمان جا بمانم.
@the_NightOwl
میدوم. پرواز میکنم. فاصلهی خانه تا در حیاط زیاد است اما در یک چشم به هم زدن خودم را جلو در رساندهام. هنوز تا شب خیلی مانده. هنوز خورشید پایین نیامده و آنقدر نور هست تا گنج را پیدا کنیم. دم در ایستادهاند و داخل نمیآیند. دیگر حتی اسمهایشان را هم یادم نمیآید.
- معذرت میخواییم. قرار بود زودتر بیاییم. نشد. داشتیم مشق مینوشتیم.
مشق. داشتند مشق مینوشتند. کار داشتند. مشق فردایشان از قرار کودکانهمان مهمتر بود! مشق... پاک از یاد برده بودم.
منمن میکنند.
- فقط اومدیم یه سر بهت بزنیم.
و من بهتم زده است. میگویم: «اشکال نداره، حالا دفعهی بعد.»
لبخند میزنند، چند جملهی دیگر میگویند که من در عین بهتزدگی نمیشنوم. میروند و من میمانم و گنج نامکشوفم.
چند لحظه همانجا دم آن در آهنی آبی زنگزدهی نحس میایستم، بعد بدون گذراندن آن همه پیچوخمی که توی آن نقشه ریخته بودم، یکراست میروم بالای سر گنج. با دستان کوچکم زمین را حفر را میکنم و گنج را از زیر خاک میکشم بیرون. لامپ است. یک لامپ سوخته. این لامپ قرار بود گنجمان باشد.
همانطور گنگ به لامپ زل میزنم. اصلاً چرا این را گنج گرفته بودم؟ چون دم دست بود؟ برش میدارم و با خودم میبرم توی اتاق. جورچینها را یک گوشه چیده بودم تا با هم بازیشان کنیم. دفتر نقاشی، مدادرنگی هم آماده کرده بودم. همه پخشوپلا افتادهاند.
این وسط یادم میافتد که: «ای وای! مشقهام!»
بدوبدو میروم و دفتر مشقم را میآورم و تندتند مینشینم و مشقهایی را مینویسم که قرار بود در طول این دو روز تعطیلی بنویسم اما من که تمام زمانم را به خیالپردازی گذرانده بودم و خواب و خیال اکتشاف ناشناختهها را میدیدم، وقت این کارها را نداشتم. حالا اما آسمان به زمین آمده است و باید همهاش را بنویسم.
بغض گلویم را میگیرد و مدادم تروفرز روی صفحههای دفتر مشق میدود و تأخیر را جبران میکند. آخرش شب از راه میرسد و من تمام مدت داشتهام مشق مینوشتهام اما دل و هوش و حواسم پیش آن لحظات و ماجراجوییهایی است که هرگز اتفاق نیفتاند و هرگز هم قرار نیست دیگر اتفاق بیفتند.
از آن روز جمعه هفده، هجده سال میگذرد، فردا و شنبه که شد، آنها مشقهایشان را کامل نوشته بودند، مال من گمانم نیمهکاره بود. آنها یک روز تمام مشقی نوشتند که از آن هیچ در خاطرمان نماند اما من در همان عالم کودکی به سفری رفتم که تکانم داد. تا سالها بعدش نه هیچ دوستی را خانه دعوت میکنم، نه دعوت قبول میکنم. طفره میروم. دوست ندارم دوباره از ماجراجوییهایمان جا بمانم.
@the_NightOwl